AMERSFOORT – De nieuwe documentaire van Tyra Banks over de modellenwereld zet het debat over inclusiviteit opnieuw op scherp. Al elf jaar werkt Cherisa Schouten (30) uit Amersfoort als model. Wat begon met een gewonnen modellenwedstrijd in haar woonplaats, groeide uit tot een carrière met internationale opdrachten. Toch ziet ze dat de modellenwereld nog lang niet zo inclusief is als vaak wordt gedacht.
Hoe ben je begonnen met modellenwerk?
‘Er was een modellenwedstrijd in Amersfoort en die heb ik gewonnen. Daar zat een fotoshoot en een catwalktraining aan vast. Zo is het eigenlijk begonnen.’
Hoe was dat?
‘Heel leuk, want anders was ik er ook nooit in doorgegaan. Ik vond het heel leuk om op een andere manier foto’s van jezelf te zien. Dat vond ik heel tof.’
Er wordt veel gesproken over meer diversiteit in de modellenwereld. Zie jij dat terug?
‘In mijn optiek nog te weinig. Gelukkig is er wel meer aandacht voor en zie je op de catwalk steeds meer vrouwen die representatiever zijn voor hoe vrouwen er echt uitzien. Dus niet alleen maatje 34. Dat vind ik heel tof, maar het kan zeker nog meer.’
Hoe zou de industrie dat kunnen verbeteren?
‘Door het gewoon te doen. Ik denk niet dat er een andere oplossing is dan gewoon modellen kiezen met verschillende maten. Gewoon een representatiever beeld van de normale vrouw laten zien.’
Hoe heb jij zelf die schoonheidsidealen ervaren?
‘Ik was van mezelf altijd al heel slank, dus ik heb nooit echt de druk gevoeld om af te vallen of ergens in te passen. Ik paste er eigenlijk al in. Dat was wel een voordeel voor mij.’
Zie je dat bij andere modellen anders gaan?
‘Ja, zeker. Er komt echt druk op je te staan. Ik heb wel eens gehoord: als je naar Paris Fashion Week wil, dan moeten er misschien nog een paar centimeter van je heupen af.
Dat zijn dingen waar je toch over na gaat denken. En er zijn modellen die dagelijks bezig zijn met diëten of sporten om aan dat beeld te voldoen. Dat is mentaal gewoon heel zwaar.’
Hoe gingen jonge modellen daarmee om?
‘Toen ik begon was ik 19 en de meiden om me heen ook. Je bent dan nog volop in ontwikkeling en dus gevoelig voor wat anderen zeggen.
Als iemand zegt: dan kun je dit bereiken, dan ga je daarin mee. Er was toen ook weinig aandacht voor wat dat mentaal met je doet.’
Heb jij daar zelf iets in veranderd?
‘Ja, zeker. Ik ben ouder geworden en ging me meer verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Toen besefte ik: mijn uiterlijk is niet alles.
Ik ben uiteindelijk ook gestopt met modellenbureaus, omdat ik mijn eigen klanten wilde kiezen. Klanten die bij mij passen als persoon. Het gaat erom dat je je niet alleen identificeert met het model zijn.’
Wat zou je graag anders zien in de toekomst van de modellenwereld?
‘Dat modellen een betere afspiegeling zijn van de werkelijkheid. Niet één ideaalbeeld, maar een hele range aan verschillende lichamen.
Dat is belangrijk, zeker voor vrouwen. Als je iemand in een campagne ziet die op jou lijkt, denk je: hé, dat zou mij ook staan. Dat helpt ook tegen onzekerheid.’
Denk je dat dat ook commercieel werkt voor merken?
‘Dat zou je wel denken. Als mensen zich herkennen in wat ze zien, zijn ze misschien ook sneller geneigd om iets te kopen. Maar daar heb ik verder geen verstand van.’
Wat is het hoogtepunt uit je modellencarrière?
‘Dat vind ik altijd lastig, maar ik denk toch een shoot in Kaapstad voor Refashion Week. Dat was vier dagen lang en die campagne hing uiteindelijk overal: op stations, bushokjes, etalages.
Ik hing zelfs dertig meter groot op een hoofdkantoor. Als ik terugkijk, was dat wel de tofste klus.’
Wat maakte dat zo bijzonder?
‘Het was natuurlijk ook het reizen, maar ook jezelf overal terugzien. Dat went eigenlijk nooit.’
Wat maakt modellenwerk voor jou nog steeds leuk?
‘Dat je jezelf blijft ontwikkelen en dat je het op je eigen manier kunt doen. En vooral dat je er plezier in hebt, dat is het belangrijkste.’
