AMERSFOORT – De multimediale dansvoorstelling Anima Obscura van Scapino Ballet Rotterdam trok woensdagavond een uitverkochte zaal in Flint Theater. De voorstelling combineert moderne dans met hologrammen, projecties, video-animaties en livemuziek. Daarmee brengt Flint opnieuw een opvallende moderne productie naar Amersfoort. Tegelijkertijd roept de voorstelling ook een bredere vraag op: versterkt technologie de menselijke expressie in dans of neemt het juist de aandacht weg van de dansers op het podium?
Nog voordat de zaal openging, stond de foyer van Flint al vol met bezoekers. Mensen praatten met een drankje van de theaterbar in hun hand terwijl medewerkers de laatste kaartjes scanden. Buiten werden fietsen tegen de hekken gezet en binnen hing een rustige, nieuwsgierige sfeer. Het publiek leek vooral uit wat oudere theaterbezoekers te bestaan. Even later verdwenen de bezoekers de donkere zaal in voor een voorstelling die voelde alsof je een andere wereld binnenstapte.
Een apocalyptische droomwereld
Vanaf het eerste moment hing er een zware, mysterieuze sfeer in de zaal. Het podium was bijna volledig donker en het koor zat niet op het toneel, maar verspreid aan beide kanten van de zaal. Daardoor kwam het geluid letterlijk van meerdere kanten tegelijk en ontstond direct een intens gevoel.
Anima Obscura draait om thema’s zoals technologie, menselijkheid en onsterfelijkheid. Volgens Scapino Ballet Rotterdam neemt de voorstelling bezoekers mee van ‘de mysterieuze praktijken van alchemisten tot hedendaagse experimenten van biohackers’ in de zoektocht naar eeuwig leven.
Op het podium verschenen voortdurend hologrammen, projecties en animaties van onder meer zandlopers, water, vogels, vallende lichamen en bliksem. In een gigantisch videodecor liepen dans, technologie en muziek constant in elkaar over. Het voelde soms alsof het publiek naar een donkere, levende droom keek.
Ook de live muziek speelde een grote rol in die sfeer. Een groot orkest, koor, zangers en harpist Remy van Kesteren begeleidden de dansers tijdens de voorstelling. Vooral de harp viel op doordat rustige muziek ineens werd afgewisseld met harde en intense klanken. De voorstelling gebruikte daarnaast delen uit Brahms’ Ein Deutsches Requiem, gecombineerd met elektronische muziek van componist Yannis Kyriakides.
‘De dans ondersneeuwde soms’
Voor veel bezoekers bleven vooral de enorme hoeveelheid beelden, projecties en effecten hangen. Sommige bezoekers vonden dat indrukwekkend, anderen vonden het juist te veel.
Bezoeker Aldo (55) had hoge verwachtingen van de combinatie tussen dans en technologie. Toch vond hij het uiteindelijk soms ‘too much’.
‘Het was een vette voorstelling met zoveel optische effecten’, zegt hij na afloop in de foyer van Flint. ‘Maar op sommige momenten verloor ik het oog voor de dansers omdat ik meer gefascineerd was door wat er technisch gebeurde.’
Volgens hem voegde de technologie soms wel iets toe. ‘De projecties en de manier waarop ze in de wand dansten vond ik echt knap gedaan. Maar er waren zoveel effecten tegelijk dat de dans een beetje ondersneeuwde.’
Ook Liesje (70) die vanuit Middelburg speciaal naar Amersfoort kwam, vond de voorstelling indrukwekkend maar erg druk.
‘Voor mij waren het te veel prikkels tegelijkertijd’, zegt ze. ‘Ik hou niet zo van al die media door elkaar.’ Toch noemt ze de prestatie van de dansers ‘fantastisch’ en vond ze de voorstelling ‘zeker de moeite waard om te zien’.
Technologie als versterking én afleiding
Michel van Dartel, expert op het gebied van kunst en technologie, herkent die spanning tussen techniek en menselijke expressie. Volgens hem kan technologie veel toevoegen aan moderne dans, maar alleen als het echt een functie heeft.
‘Je kunt bijvoorbeeld details zoals spierspanning of zweet op de huid dichter bij het publiek brengen’, legt hij uit. ‘Dat kan de intensiteit van een voorstelling versterken.’
Tegelijkertijd ziet hij ook een risico. Nieuwe technologie roept volgens hem vaak nieuwsgierigheid op. ‘Mensen gaan zich afvragen hoe iets technisch werkt. Op dat moment verschuift de aandacht van de emotie of de dans naar de techniek zelf.’
Volgens Van Dartel draait het uiteindelijk om balans. Technologie moet de voorstelling versterken en niet belangrijker worden dan de mensen op het podium. Die gedachte sluit aan bij de visie van Scapino zelf: technologie moet juist helpen om menselijke emoties zichtbaarder en intenser te maken.
Moderne kunst in historisch Amersfoort
Dat juist in Amersfoort zoveel belangstelling is voor een futuristische voorstelling vol multimedia viel op tijdens de avond. De stad staat bekend om haar historische binnenstad, maar in Flint blijkt ook veel publiek te zijn voor moderne en experimentele dans.
Na afloop bleef het publiek nog lang napraten in de foyer. De een had het over de indrukwekkende beelden, de ander over de hoeveelheid prikkels. Juist dat maakte Anima Obscura opvallend: de voorstelling liet zien hoeveel technologie kan toevoegen aan dans, maar ook hoe snel het de aandacht van de dansers zelf kan overnemen.
