CULEMBORG-Dickij Vroege zamelt doppen in voor het goede doel, ze vertelt waarom en hoe ze is begonnen met het inzamelen en over haar tegenslagen en doorzettingsvermogen.
Begin inzamelen doppen
‘Ik was op bezoek bij een vriendin van me, en die gooit een dopje in een bakje en ik vroeg: wat doe jij nou? Toen zei ze: ik verzamel dopjes voor blinde geleidehonden, moet jij ook doen. Toen vroeg ik: waarom dan? Toen vertelde ze me dat dat geld opbrengt en vanaf toen ben ik ook dopjes gaan sparen.’
‘Dat heb ik verteld om me heen aan mensen, en nog meer mensen en het werd groter en groter en groter tot ik geen punt meer had om de doppen kwijt te kunnen dus toen ben ik met een depot begonnen. Ik heb heel brutaal mensen benaderd en verteld dat ik een ruimte moest hebben voor de doppen en toen vond ik uiteindelijk een ruimte. Daar moest ik na een jaar weg want de eigenaar werd gek van het geluid van de dopjes. Toen kwam ik terecht met bij een vrouwtje met wie ik samen doppen inzamelde en zij had een eigen bedrijf en die zei: je komt bij ons in het pand. Daar heb ik ruim drie jaar gezeten en dat pand is afgebrand en toen had ik niks meer, alles was weg. Via de gemeente ben ik uiteindelijk hier in een slooppand op het industrieterrein beland. Ik weet niet voor hoelang ik hier mag zitten maar ik zit hier perfect’
Gunfactor
‘Je leert steeds meer mensen kennen. Mensen willen je helpen. Na de brand hebben ze een sponsorloop georganiseerd om te zorgen dat ik geld kreeg om door te gaan. Omdat je heel veel goeds doet willen mensen je ook helpen en gunnen ze je ook een heleboel dingen. Je hebt een hele grote gunfactor in en buiten Culemborg want ik begin steeds bekender te worden.’
Het proces
‘De doppen komen vanuit Zuid-Holland, Utrecht, Gelderland natuurlijk, in Brabant heb ik punten zitten dus het wordt steeds groter. De doppen brengen wij hier of worden hier gebracht. Wij sorteren de doppen dan, het karton moet eruit, ijzer moet eruit, aluminium en korreltjes moeten eruit. De doppen en deksels die geschikt zijn worden gesorteerd en verkocht aan een bedrijf. De doppen worden daar verwerkt. Ze worden gemalen en dan wordt het weer gegoten en daar maken ze meestal bloempotten van. Al de opbrengst hiervan gaat naar stichting hulphond. Ik spaar ook broodclipjes, er is iemand die maakt daar lampenkappen van en de opbrengst komt dan weer te goede aan een goed doel.’
Tegenslagen
‘In mijn topjaar had ik 32 ladingen, dat is 32.000 kilo. Dat was 3 jaar geleden. Vanaf Toen zijn die dopjes aan de fles vast blijven zitten dus ik heb nooit meer zoveel opbrengst gehad per jaar. Dit jaar zit ik op 20 ladingen. Maar ja dat komt, ik ben er natuurlijk 3 maanden tussenuit geweest. Ook al zat ik in een rolstoel met mijn benen omhoog en mijn arm in een sling. Heb ik er toch voor gezorgd dat het hier een beetje bleef lopen. Mijn man heeft het iedere dag opgevangen.’
‘Ik heb acht weken echt niks mogen doen, dat was verschrikkelijk. Ik werkte vijf, zes dagen in de week, en dan acht weken helemaal niks doen is echt strak. Het liefst zat ik gewoon weer hele dagen hier, dat mag ik nog niet hoor. Ik mag nu weer drie keer in de week twee uur werken.’
In deze audioreportage neemt Ophélie van Vliet je mee naar een doppendepot waar iets kleins een groot verschil maakt en geeft een duidelijke beschrijving van de omgeving en de werkzaamheden die daar plaatsvinden. Ophélie sprak met Dickij Vroege, die vertelt waarom zij met het depot is begonnen en waar de opbrengst van de ingezamelde doppen naartoe gaat. Daarnaast komt ook een vrijwilliger aan het woord, die laat zien wat hij doet binnen het depot.
