Den Bosch – Liz van 17 jaar werkte als pizza bezorger dit weekend met hevige sneeuwval. In dit interview vertelt ze volledig in haar woorden over schreeuwende bazen en ontevreden bezorgers.
De weg was wit
“Ik werd die dag wakker en keek uit mijn raam en dacht gelijk: ‘ja, hoe ga ik ooit in dit weer nog werken?’. De weg was volledig wit, er was eigenlijk helemaal geen weg meer te zien. Dus ik appte gelijk mijn manager om te kijken of we nog open zouden zijn.”
“Mijn manager zei dat iedereen gewoon naar werk moest komen en dat het een bevel was van hogerop. Die middag ben ik dus lopend naar werk gegaan. Fietsen vond ik te gevaarlijk. Wat best ironisch was want zo meteen zou ik mijn hele shift moeten fietsen. Op de weg naar mijn werk was het enorm glad. Mijn voeten gleden al bij elke stap weg. Dus toen sprak ik met mijzelf af dat ik één ritje zal fietsen en vervolgens zal ik aangeven dat het echt niet lukt.”
“Het is niet dat ik niet wilde werken. Ik vond het alleen belachelijk dat ik een flinke val moest riskeren zodat iemand zijn pizza maar kon krijgen. Eenmaal aangekomen op mijn werk had ik door dat mijn plan waarschijnlijk niet ging werken.”
Aan het werk
“Het was minder druk dan normaal omdat alle bestellingen naar postcodes die té ver wegwaren, waren uitgezet. Maar de sfeer was als elke drukke weekenddag. Met daar bovenop ook nog eens klagende bezorgers. Ik werd gelijk aan het werk gezet en moest een ritje rijden. Het was in de stad, dus dichtbij. Maar er was iets waar mijn manager niet over na had gedacht. Ook al was alles in de stad dichterbij, werd juist daar niet gestrooid. Alles was daar bevroren.”
“Het heeft mij uiteindelijk een uur gekost om bij mijn eerste bestelling te komen. Ik moest constant afstappen om te lopen. Ik denk dat ik uiteindelijk meer heb gelopen dan gefietst.”
Hij stond in de winkel te schreeuwen
“Na mijn pauze ging het nog harder sneeuwen, toen sloeg de sfeer een beetje om. Alle bezorgers bleven klagen en zeiden dat ze echt niet konden fietsen in dit weer. Ik ook. Mijn manager werd eerst super gefrustreerd en zei dat we niet aan haar hoofd moesten zeuren. Ze is ook wel altijd een stresskip maar uiteindelijk heeft ze de winkel toch digitaal dichtgegooid omdat wij niet meer veilig de straat op konden. Alleen daar was de grote baas helemaal niet blij mee.”
“Binnen een paar minuten stond hij in de winkel te schreeuwen dat alle bezorgers gewoon konden bezorgen omdat hij dat ook kon. Hij was aan het meehelpen met bezorgen, maar dan wel in zijn Audi Q8. Dat is een dikke auto met winterbanden geen fiets.”
De volgende dag hebben ze alles dichtgelaten
“Uiteindelijk hebben we nog alle bestellingen die voordat we dicht gingen nog afgemaakt en zijn we daarna gaan sluiten. Uiteindelijk heb ik maar 3 of 4 uur gewerkt maar het lopen over sneeuw en ijs en de chaos binnen de winkel liet het een stuk langer voelen. De volgende dag hebben ze alle winkels maar dicht gelaten.”
