DE BILT – In de Bilt is er in de bibliotheek een nieuw inloopspreekuur voor palliatieve zorg, waar mensen in de laatste levensfase en hun naasten informatie kunnen krijgen over zorgmogelijkheden. Dit vindtelke eerste dinsdag ochtend van de maand van 11:00 tot 12:00 plaats. Dit initiatief wordt georganiseerd door Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ). Gaza Mobers, coördinator van dit initiatief, vertelt over het werk van de opgeleide vrijwilligers die thuiszorg bieden.

Inloopspreekuur palliatieve zorg

“Het inloopspreekuur is bedoeld om mensen de mogelijkheid te geven om vragen te stellen over wat er allemaal mogelijkheid is voor de zorg van mensen in de laatste levensfase. Dit gebeurd in de bibliotheek, op een hele laagdrempelige manier. Veel mensen weten niet dat we in de Bilt een team van 20 speciaal opgeleide vrijwilligers hebben. Deze vrijwilligers helpen mensen thuis, die in de laatste fasen van hun leven verkeren. Hun dierbaren hebben zo eindelijk even de tijd voor zichzelf.”

“ Als wij bij mensen thuis komen horen we achteraf zo vaak: “hadden we nou maar eens eerder van jullie geweten”. Vandaar dat we de keuze hebben gemaakt om naar de bibliotheek te komen. Mensen kunnen ons daar makkelijk bereiken en zo vragen stellen over wat er mogelijk is op het gebied van zorg. Ze hoeven de zorg niet alleen te dragen en kunnen zo informeren naar de mogelijkheden die wij bieden. Vandaag is het eerste inloopspreekuur gehouden.”

Wat er allemaal mogelijk is

“Het belangrijkste is dat we er zijn voor de desbetreffende persoon. De huisarts kan zorgen voor een doorverwijzing naar ons maar mensen nemen ook rechtstreeks contact op met onze organisatie VPTZ. Ik kom vaak eerst op huisbezoek, wat geheel vrijblijvend is. Dan kunnen we samen kijken naar wat voor ondersteuning er mogelijk is. Dit kan geheel variëren per persoon. We bieden voornamelijk een luisterend oor.”

“Er zijn daarnaast een paar medische handelingen die we mogen verrichten. Maar dat doen we altijd onder de verantwoordelijkheid van een verpleegkundige of een huisarts. Een voorbeeld is als iemand een epileptische aanval krijgt. Dan hebben we van tevoren al precies doorgesproken met de huisarts wat we op zo’n situatie moeten doen.”

“Het blijkt dat mensen best makkelijk vertellen waar ze mee zitten, omdat ze weten dat deze hulp hun rust gaat geven. We kunnen comfort bieden als diegene bijvoorbeeld minder goed ligt, helpen met eten en drinken of dingen aangeven als dit niet meer lukt. Soms zijn mensen fysiek nog zo goed dat ze een stukje kunnen wandelen. Maar alleen de hand vasthouden betekent ook al veel. Zo laat je zien dat je er bent voor deze persoon. Een speciaal ritueel wat we kunnen uitvoeren is hand- of bloedwrijving. Dat is een soort massage en dat kan prettig zijn. Mensen ervaren daardoor vaak meer rust en krijgen een meer ontspannen gevoel. We houden iemand in de gaten, als er echt aanleiding voor is kunnen we snel schakelen met de huisarts of thuiszorg.”

Persoonlijke drijfveren

“Deze voorbeelden zijn ook de reden dat ik dit werk zo bijzonder vind, omdat je met een stukje menselijkheid echt het verschil kunt maken. Met een paar uur menselijkheid en nabijheid zien we echt dat naasten even weggaan uit die situatie. Als wij bij de patiënt thuis zijn kunnen dierbaren even opladen omdat ze weten dat er iemand is die hun naaste in de gaten houdt. Gisteren belde iemand die het thuis echt niet meer trok, ze zat al dagen aan het bed van haar man. Doordat een vrijwilliger langskwam kon ze eindelijk na dagen met haar kleindochter een sneeuwpop maken. Door onze hulp kunnen mensen even een wandeling maken, of weer eens even met een vriend of vriendin lunchen. Dat doet mij dan toch heel wat. Mensen kunnen even opladen, zodat ze de zorg voor hun dierbaren weer aan kunnen.”

“Mensen moeten eerst nog wennen dat er een spreekuur is. Het is afwachten of veel mensen het spreekuur weten te vinden. Ik hoop dat dit uur een uur wordt waar naasten en patiënten vragen kunnen stellen over hun situatie waarin ze ervaringen kunnen delen. Het zou fantastisch zijn wanneer  mensen aangeven dat ze bij ons hun verhaal kwijt kunnen. Daar hoop ik op!”