DE BILT – Jeannie Zuiderwijk stond op de planken van het Lichtruim-theater in De Bilt op donderdag 12 februari. Het theaterstuk “Another Day In Paradise” gaat over het verhaal van Jeannie haar intieme terreurervaring. Na het stuk was er een panel van vier leden, waaronder Jeannie zelf. Bij afloop van het stuk opende het een discussie tussen publiek en panel. Slachtoffers herkenden zich in het verhaal van Zuiderwijk en reageerden volop.
Intieme terreur, een vorm van partnergeweld, kenmerkt zich door een patroon van controle en dwang. Terugblikken, wetenschappelijke feiten en gevoelens: ‘Wat zou je zelf doen?’ is een citaat dat in het stuk voortdurend terugkomt. Het liet het publiek nadenken en deelnemen aan enige discussie. Uiteindelijk werd dit naderhand met het panel nog nabesproken. De drie leden, naast Zuiderwijk, waren Richard van de Goede, Charlotte van Besouw en Fatima Achibachi.
‘Bij intieme terreur gaat het vaak om beschadigde slachtoffers die afhankelijk zijn van anderen’, zegt Charlotte van Besouw, de ontwikkelaar en coördinator van de hbo-minor “Agressie en huiselijk geweld”. Het stuk volgt de relatie van Jeannie en haar toenmalige partner. In het stuk zelf wordt hij “Michael” genoemd en verder niet omschreven.
Aan het eind van het stuk wordt het beëindigen van de relatie met satire behandeld. Nadat meerdere instanties waren ingeschakeld, werden er geen serieuze vervolgstappen genomen, zoals een contactverbod, een anoniem geregistreerd adres of beveiliging. Vanuit het publiek kwamen hier soortgelijke ervaringen naar boven; instanties die niet de juiste vervolgstappen hebben gemaakt.
Als de situatie wordt aangepakt, wordt het vaak naar Veilig Thuis gestuurd. Slachtoffers uit de zaal benoemen het langzame proces: ‘Veilig Thuis is een doorgeefluik. Het duurde bij mij één jaar voor een instantie iets kon betekenen.’
‘Als we het probleem aan willen pakken, moeten de instanties zich minder aan de protocollen houden,’ aldus Van Besouw. ‘Instanties doen er te lang over voordat huiselijk geweld wordt aangepakt.’ Charlotte benoemt dat geweld tegen vrouwen vaak pas wordt aangepakt als dit gepaard gaat met kindermishandeling.
‘Slachtoffers zijn vaak vrouwelijk, maar het sluit niet uit dat mannen ook slachtoffer kunnen zijn’ zegt Van Besouw, ‘dit vaak vanwege de standaard genderrollen. Vrouwen zijn dan vaker empatischer en willen er voor zorgen dat de relatie goed verloopt.’
Na afloop van het stuk was er uitspraak vanuit het publiek naar het panel: de slachtoffers van de intieme terreur gaven aan dat de politie weinig met de situatie doet. Wijkagent uit de Bilt, Richard van de Goede, reageert op de uitspraak: ‘De ene situatie is de andere niet, het handelen is dus gedifferentieerd. Vaak is de politie dan ook een schakel tussen instanties door middel van de klantverzoeken van aangifte.’
Fatima Achibachi, coördinator Eenzaamheid, vertelde dat het lastig is om intieme terreur te kunnen signaleren: ‘Als er geen lichamelijke verwondingen kunnen worden gevonden, zijn er weinig tot geen sporen van intieme terreur.’ Ze benoemt dat mensen niet alleen van buiten, maar ook van binnen bont en blauw kunnen zijn.
‘In een tijd waarin er veel gesproken wordt over femicide en intieme terreur, wordt er vrij weinig aan gedaan’, aldus Zuiderwijk. Daarom vindt Jeannie het belangrijk dat jongeren zelf het stuk kunnen zien. Zo wordt “Another Day In Paradise” op verschillende mbo’s gespeeld. Ze wil hiermee de jongere doelgroep behoeden voor toekomstige scenario’s van intieme terreur. Zuiderwijk vindt het waardevol om het gesprek wederkerig te voeren.
In de toekomst gaat Zuiderwijk verder met een tweede deel van “Another Day In Paradise”. Het verhaal begint namelijk pas wanneer de relatie voorbij is.
Voor een video-portret heeft collegastudent Pleun Jonkers met Jeannie Zuiderwijk, de schrijver en speler van het stuk “Another Day In Paradise” gemaakt. In dit portret gaat het over Jeannie als persoon, niet als performer.
