HILVERSUM – Eline Prange werkt al 10 jaar bij Bibliotheek Hilversum en houdt zich bezig met de jeugdafdeling, ze bedenkt ook veel activiteiten. Op 17 december leest ze voor en organiseert ze een knutselmiddag van 15:00 tot 16:30.

“Wij zijn natuurlijk een bibliotheek en vinden het lezen belangrijk, daarom kiezen we ervoor om een voorleesmoment bij het knutselen te organiseren. We lezen iedere woensdagmiddag voor, dus het hoort er echt bij en de ouders vinden het ook leuk. Het leukste vind ik om de boeken dan te verbinden. We hebben in januari bijvoorbeeld de Nationale Voorleesdagen en dan staan tien prentenboeken centraal en dan zorgen we wel dat de activiteiten meer aansluiten bij het boek. Ze knutselen dan bijvoorbeeld een figuurtje uit het verhaal. Nu hebben we het alleen wat breder getrokken en doen we gewoon kerstversierselen.

Een voorleesmoment is geslaagd als je interactie hebt met een kind. Soms heb je ook één of twee kindjes en dan kan je echt in een boek kruipen. Soms heb je Engelstalige kindjes en dan is het heel fijn als je even één op één het boek kan laten zien. Dus eigenlijk is die interactie echt belangrijk. Een grote groep is natuurlijk het leukst, het is helemaal leuk als de kinderen dan meedoen en je kan zien dat ze het leuk vinden, dat ze helemaal zitten te luisteren met rode wangen. Dat is gewoon superleuk.

Ik let er ook op dat je de interactiviteit goed kan verwerken in het verhaal bij het uitkiezen. Die zoekboeken zijn bijvoorbeeld hartstikke leuk, maar als je een grote groep hebt, dan gaat dat niet. Met kleuters let ik er wel echt op dat je er iets mee kan, want het gaat dan niet alleen maar om het lezen, maar ook dat je er echt iets aan kan toevoegen. Het eerste boek dat ik voorlas had bijvoorbeeld een hele rijke en bijzondere tekst en dan lees ik het wel letterlijk voor. Soms vind ik de tekst alleen niet mooi en dan vertel ik het gewoon zelf met de plaatjes, want die zijn dan wel heel leuk.

Je merkt ook zeker verschil in de reacties van de kinderen als je juist een mooie tekst hebt of als het interactiever is. Het verschilt natuurlijk hoe groot de groep is en ook heel erg per kind. Bij jongere kinderen moet je echt met flapjes en met muziek en gekke dingen het verhaal vertellen. Met oudere kinderen hoeft dat niet per se. Ik vind het ook bijzonder dat ze die tekst soms ook heel mooi vinden en dan zitten ze te luisteren met open mond, terwijl ze sommige woorden helemaal niet kennen, maar dat is niet nodig om het verhaal te begrijpen. Ze kunnen dan ook heel mooi naar die tekeningen kijken.

Ik let ook goed op hoe divers het boek is. Wat ik heel belangrijk vind, is dat veel kinderen zich erin kunnen herkennen, het moet niet alleen maar over doorsnee witte gezinnen gaan. Het is leuk als je veel verschillende soorten boeken hebt en dat je dat kan uitdragen, soms een iets langer verhaal en dan weer een heel korte erbij waar de nadruk meer ligt op de tekeningen. Bij peuters let ik erop dat het bijvoorbeeld een boek met flapjes is, of iets waarbij je ze lekker kan laten bewegen, zodat ze moeten springen bijvoorbeeld.

Boeken met moraal worden vaak een beetje saai. Het kan ook gewoon leuk of grappig zijn, of spannend. Monsters zijn natuurlijk leuk, of auto’s. Alsjeblieft niet steeds dat moraal, dat ligt er ook zo dik op bij die kerstboeken. Ik wil gewoon dat kinderen merken van: ‘hé, dit is leuk’ en dat de fantasie geprikkeld wordt en dat ze leren om die te gebruiken. Ik denk dat je als kind moet leren om je iets voor te stellen, want je moet ook leren een beeld te vormen en hoe fijn dat kan zijn. Als je een film kijkt is dat ook fijn, maar dan wordt het je helemaal voorgekauwd. De reactie van de kinderen is ook heel grappig als je ze voorleest en het is leuk om te zien wat het bij hen oproept.”