Amnesty Hilversum-Wijdemeren organiseert op 10 december, de internationale dag van de rechten van de mens, het schrijfevenement Write for Rights in buurthuis ‘De Geus’. Bezoekers schrijven er brieven voor mensen en groepen die onrechtvaardig behandeld worden. Noor van der Heide, al ruim tien jaar actief lid van de werkgroep, schrijft ook ieder jaar mee. Bij deze actie zorgt zij dat alle materialen aanwezig zijn, schenkt koffie en thee en ondersteunt de deelnemers waar nodig.

Amnesty International houdt al sinds 1961 de Write for Rights-actie. Heeft u in de loop van de jaren veranderingen in de opzet gezien?
‘Ja, dat heb ik wel meegemaakt. Peter Benenson is begonnen met het schrijven van brieven, waar Amnesty verder op heeft gebouwd. Ze wilden daarmee zeggen: we hebben hiervan gehoord hoor, dit gaat niet aan ons voorbij, wij blijven dit volgen. Ongeveer tien jaar geleden kwam het idee van een schrijfmarathon. Dit wordt heel groot opgezet op het kantoor in Amsterdam, met optredens, evenementen en workshops. Daar schrijven ze de hele dag en ook de nacht door. Toen hebben ze dat hier ook in het Gooi opgezet, samen met andere groepen uit het Gooi, zoals Huizen en Laren. Daarbij hebben ook heel veel scholen geschreven, wat heel leuk was.
Nu schrijft er één school, het Roland Holst College, nog steeds ieder jaar. Maar omdat zij het nu druk hebben met de toetsweek, hebben ze het niet meer zo groot opgezet. Vroeger was op 10 december de hele mediatheek vol, met in totaal 2000 geschreven brieven. Nu doen ze het gewoon wanneer je een tussenuur hebt, dan kan je daar zitten. De opkomst is dus wel wat minder geworden.’

Waarom werd er besloten om brieven te blijven sturen in plaats van meer online te schrijven?
‘Je kan het ook online doen, maar juist op 10 december is het leuk om zelf te schrijven. Online kan namelijk het hele jaar door, maar met de hand schrijven gebeurt steeds minder en wij motiveren dat hiermee. Het geeft echt kracht wanneer bepaalde autoriteiten hele dikke enveloppen van over de hele wereld met brieven krijgen. Dat heeft visueel veel effect. Maar het is wel een heel traag proces. Ik bedoel, het is niet zo dat iedere brief gelijk resultaat heeft.

Gelukkig komen er ook veel berichten binnen dat het gelukt is, en dat laat zien dat het wél invloed heeft. Dat is natuurlijk het goede. Vooral bij zo’n school kun je laten zien: kijk, dit en dit en dit is er nu wél veranderd. Daardoor worden mensen steeds meer gemotiveerd om bij te dragen.’

Heeft het sturen van de brieven ook een risico?
‘Ze garanderen, degenen die deze zaken uitzoeken, dat het veilig is. Dat is een garantie, want anders zou je het niet doen natuurlijk. Amnesty doet alles heel doordacht, met veel onderzoek. Wereldwijd zijn er afdelingen en kantoren enzovoort.
De kaarten en brieven die wij schrijven, sturen we naar het kantoor in Amsterdam en die sturen de hele zaak naar het juiste adres. Je zet alleen je naam en land op de brieven, dus niet je eigen adres, en je achternaam hoeft ook niet. Zo is het ook best anoniem.’

Jullie kunnen niet garanderen dat de brieven worden geopend. Heeft het dan alsnog impact?
‘Of ze geopend worden weten wij inderdaad niet; dat vind ik ook altijd wel moeilijk. Dan stuur je zo’n hele envelop met dikke brieven en denk je: worden die gelijk in de prullenbak gedumpt? Dat zou best kunnen. Het is een druppeltje op een gloeiende plaat, hoor. Maar het is wel een manier om elkaar te zien en te verbinden. Als je zo’n verhaal leest, voel je je snel machteloos over de situatie. Door bij te dragen aan zo’n actie hebben mensen toch het idee dat ze iets gedaan hebben. Daarbij zien we ook dat het wél verschil heeft gemaakt, dus nutteloos is het zeker niet.’