HILVERSUM – Ghislaine van der Nat begon haar cabaretcarrière met een ingestuurd grapje voor een televisieprogramma en stond niet veel later voor het eerst op het podium. Inmiddels is ze bijna acht jaar actief als comedian en cabaretière. Vlak voor haar optreden als MC, samen met acht andere comedians in het Huis van Eemnes in Hilversum, sprak ik haar over hoe ze in het vak is gerold, hoe haar grappen ontstaan en wat optreden voor haar betekent.
‘Ik ben begonnen in het cabaret door een grapje in te sturen naar een televisieprogramma. Dat werd het grapje van de week, dus mocht ik naar de studio komen. Daar ontmoette ik een aantal comedians en cabaretiers. Zij zeiden: zou je hier niet iets mee willen doen? Toen dacht ik: nou, dat weet ik nog niet. Een jaar later ben ik gescheiden en ben ik een masterclass van tien weken gaan volgen bij Roel Verburg. Dat was het begin, en dat is nu bijna acht jaar geleden. Van mijn eerste optreden kan ik me nog goed herinneren dat ik heel veel buikpijn had. Het was in het Posttheater in Arnhem, in de grote zaal. Uitverkocht, een line-up show met meerdere comedians. Ik stond in de coulissen en moest best lang wachten. Ik had zo’n buikpijn dat ik dacht: waarom doe ik dit? Ik had mezelf ook voorgenomen: als het lekker voelt als ik klaar ben, ga ik door. En als het helemaal ruk is, stop ik ermee. Nou ja, we weten hoe het is afgelopen.
Een grap ontstaat bij mij door gewoon te leven en te kijken. Ik woon in Laren, dus dat is sowieso al een soort komedie waar je in zit. Ik probeer overal de humor van in te zien. Als er bij de kassa wordt gevraagd: spaart u voor de zegeltjes? Dan vind ik dat al grappig, want ik spaar voor de bewaardozen en niet voor de zegeltjes. Dat soort dingen schrijf ik dan op. Ik bereid me voor op een show door wat eerder naar de zaal te gaan. Dat noemen we in de zone raken. Dan komt er een heel klein beetje buikpijn, maar die is meteen weg zodra ik daar sta.
Je krijgt hele directe feedback als je komedie doet, en dat is ook het leuke eraan. Je leert omgaan met momenten waarop een grap niet werkt. In het begin is dat heel nasty en wil je eigenlijk stoppen, omdat je denkt: ik kan het niet. Maar dat hoort er gewoon bij. Als het alleen maar knallen is, is dat ook niet goed. Je wordt daar vanzelf makkelijker in, en dat is ook fijn voor het publiek. Want als het publiek voelt dat jij het heel erg vindt dat een grap niet werkt, ontstaat er een enorme dip. Terwijl je eigenlijk gewoon door moet naar de volgende grap.
Tijdens mijn cabaretshow wil ik gewoon mensen laten lachen. Dat vind ik belangrijk. Zeker in deze tijd lijkt het me goed dat we met z’n allen lachen. Ik wil sowieso iedere dag een vreemde aan het lachen maken. Daar ben ik in 2005 mee begonnen. Dat doe ik nu al jaren. Als ik dan een hele zaal kan laten lachen, voelt dat als een soort voorschot. Vanavond ben ik MC in plaats van dat ik zelf optreed. Ook al is dat eigenlijk ook een soort optreden. Als MC sta je alleen wel in dienst van de comedians. Je moet zorgen dat de zaal warm wordt, dus we oefenen bijvoorbeeld een applaus. Als er bij een comedian heel hard is gelachen, moet ik de zaal daarna weer een beetje naar beneden krijgen. En als een comedian minder goed ging, moet ik de sfeer juist weer opkrikken. Het is veel uitvinden, een beetje vogelen. Dat is het leuke aan MC. En ja, ik vind het gewoon het allerleukste wat er is. Of ik nu MC ben of zelf speel, ik vind het allebei heel erg leuk om te doen.’
