In de bibliotheek in Hilversum is deze week een kleinschalige, maar levendige workshop striptekenen gehouden onder de naam Chips en Strips. Onder begeleiding van een ervaren striptekenaar gingen acht kinderen aan de slag met potlood en papier om hun eigen verhalen tot leven te brengen met een bakje chips binnen handbereik.

Bij binnenkomst valt meteen op hoe intiem de setting is. In een relatief kleine ruimte staan tafels dicht op elkaar, met daarop stapels papier, potloden, gummen en schaaltjes chips. De combinatie zorgt direct voor een ontspannen sfeer: kinderen pakken wat te eten, schuiven aan en beginnen nieuwsgierig te tekenen.

De groep bestaat uit slechts acht deelnemers. Volgens de striptekenaar heeft dat zowel voordelen als nadelen. ‘Met een kleine groep kan ik iedereen veel persoonlijke aandacht geven’, legt hij uit. ‘Maar het is soms ook leuk als er wat meer dynamiek in de groep zit.’Toch lijkt de kleinschaligheid hier goed te werken: de kinderen krijgen zichtbaar de ruimte om vragen te stellen en hun eigen stijl te ontdekken.

Tijdens de workshop draait het niet alleen om het maken van een stripverhaal, maar vooral om de basis van tekenen en vertellen. Terwijl er af en toe een hand in een chipsbak verdwijnt, ontstaan op papier de eerste personages en verhaallijnen. De kinderen beginnen met het schetsen van eenvoudige figuren en leren hoe beeld en tekst samen een verhaal vormen. ‘Je geeft ze eigenlijk het gereedschap en het idee mee,’ aldus de tekenaar.

De verschillen tussen de deelnemers zijn groot. Sommige kinderen hebben al veel tekenervaring en werken geconcentreerd aan hun personages, terwijl anderen nog zoeken naar waar ze moeten beginnen. Juist die variatie maakt het volgens de begeleider interessant. ‘De één is sterk in tekenen, de ander in verhalen bedenken. Het is mooi om te zien hoe dat samenkomt.’

Af en toe klinkt er gelach als een kind trots zijn tekening laat zien, of een vraag stelt over hoe je bijvoorbeeld een gezicht of houding beter kunt tekenen. De tekenaar loopt rond, geeft tips en moedigt aan. Ook als een kind een andere richting opgaat dan striptekenen, wordt dat gestimuleerd. ‘Soms ontdekt iemand dat hij eigenlijk iets heel anders leuk vindt, zoals modetekenen. Dat is net zo waardevol.’

Ondanks de concurrentie van digitale media blijft de interesse in strips onder jongeren bestaan, merkt de organisator. Bekende titels en klassieke stripboeken vinden nog altijd gretig aftrek in de bibliotheek. Volgens hem sluiten strips goed aan bij de korte spanningsboog van veel kinderen: een verhaal is snel te lezen, maar spreekt toch tot de verbeelding.

Na afloop verlaten de kinderen de ruimte met hun tekeningen in de hand en hier en daar nog wat kruimels chips op tafel. Sommigen zijn tevreden met wat ze hebben gemaakt, anderen willen thuis verder werken aan hun verhaal. Wat ze in ieder geval meenemen, is een eerste stap in de wereld van striptekenen en misschien wel een nieuwe hobby.