HOUTEN- Op de jaarlijks terugkerende ijsbaan in Houten vond het curlingtoernooi voor de achtste keer plaats. Sikko, aanvoerder van team Sikko, is vrijwilliger bij de ijsbaan en deed dit jaar voor de vierde keer met zijn team mee. Iedereen op het toernooi weet van team Sikko af. Het oudste team van het toernooi is spraakmakend en het plezier spat ervan af. Sikko vertelt over het team en zijn rol in de stad.
“Mijn vader kwam uit Groningen en mijn moeder uit Drenthe. Dus ik ben half Gronings, half Drents. Van hen heb ik het vrijwilligerswerk meegekregen. Mijn vader was van elke vereniging in de buurt lid en zat in verschillende besturen. Van de begraafplaats tot de ijsbaan, iemand moest het werk doen. Hij heeft me meegegeven dat het vrijwilligerswerk belangrijk is. Zelf ben ik al jaren vrijwilliger bij deze ijsbaan. Overdag let ik op de zeehondjes. De oranje steunpilaren die de kinderen nodig hebben om overeind te blijven staan. Kinderen kunnen ze voor ongeveer twee euro vijftig per half uur huren. Ik let op of ze ook weer netjes worden teruggebracht. Naast de schaatsbaan doe ik ook nog wat klusjes voor het verpleeghuis. Ik haal voor een aantal mensen de boodschappen. Ik ben gepensioneerd en vind het fijn om nuttig te blijven en veel mensen herkennen me nu. Er is ook maar één Sikko in heel Utrecht. Vier jaar geleden vroeg de organisatie van het curling of ik mee wilde doen. Ze kenden me al jaren van mijn werk bij de ijsbaan en vonden zo’n avond wel bij me passen. Meedoen wilde ik wel, maar met een eigen team. Ik vroeg mijn oud-collega Hans. Hans en ik werkten samen in een dierenkliniek en hij is altijd in voor een biertje. Het was geen lastige opgave om hem hiervoor te porren. Bij de motorgroep ontmoette ik jaren geleden Jaap. We werden snel vrienden. Toen ik hem vroeg om zich ook aan te sluiten bij het team, zei hij gelijk ja. Ook zei hij dat ik zijn buurman Leo moest vragen. Met de komst van Leo was het team, met de oudste spelers van het toernooi, compleet. Door het vrijwilligerswerk bij de ijsbaan hoef ik niet meer voor het toernooi te betalen. Wel help ik met het op- en afbouwen, zo draag ik toch nog een steentje bij. Toen ik het team voor het eerst inschreef, moest ik een naam doorgeven. Eerlijk gezegd heb ik gewoon mijn eigen naam ingetypt en heb ik er nooit over nagedacht om de teamnaam te veranderen naar iets algemener. Sikko is herkenbaar en rolt makkelijk over de tong. Onze teamnaam is nu, vier jaar later, nog steeds Sikko. Onze kracht is dat we het allemaal voor de lol doen. Waar andere teams al een uur van tevoren binnen zijn en een stevig teamoverleg houden, blijven wij bij onze stevige ijsschoenen en wijn. Een overleg hebben we niet nodig. Ons niveau ligt niet super hoog, vorig jaar werden we vierde van onder. Voor ons best een prestatie. Onze vrouwen komen elke wedstrijd kijken dus aan de supporters ligt het niet. We komen voornamelijk voor het gezellig bijpraten met vrienden, de wijn en af en toe een pion gooien. We gaan door totdat het niet meer gaat en mochten we ooit winnen, dan is iedereen welkom voor een feestje bij mij thuis.”
Collega Simone Bosman was aanwezig bij het toernooi. In haar reportage hieronder word je meegenomen in een avond spelen met het team.
