HOUTEN- De negende landelijke dag van kinderburgemeesters vond dit jaar plaats in Zwolle. Tachtig kinderburgemeesters uit Nederland kwamen bij elkaar. Zo ook de kinderburgemeester van Houten, Levi Vossen was daarbij, samen met burgemeester Karen Heerschop. Tijdens de bijeenkomst leerden de kinderburgemeesters debatteren, netwerken en het maken van uitvoerbare plannen.
Het provinciehuis van Overijssel is een groot vierkant gebouw. Het heeft veel grote ramen en heeft een moderne look. Overal waar je kijkt zie je kinderburgemeesters en hun begeleiders. Het zijn er Tachtig in totaal. Het ruikt er nieuw. Houtens eigen kinderburgemeester, Levi Vossen van 10 jaar, is ook ergens in die drukte te vinden. Hij is makkelijk te herkennen. Als enige heeft hij een net pak aan, met een lichtblauwe kleur. Zonder stropdas, maar met ambtsketting. Zijn begeleider is de burgemeester van Houten, Karen Heerschop: ‘Kinderburgemeesters zijn belangrijk voor de gemeente, omdat ze de stem van alle kinderen laten horen.’
De dag van de kinderburgemeesters is een bijeenkomst voor alle kinderburgemeesters uit Nederland. De bedoeling van de dag is om ze te leren over het proces van een plan uit te voeren. Ook leren ze draagvlak te krijgen voor hun plannen. Een kinderburgemeester is in de gemeenteraad, samen met de kinderraad, de vertegenwoordiger van alle kinderen uit diens gemeente. Ze worden jaarlijks gekozen door leerlingen van basisscholen uit de gemeente. Die basisscholen dragen elk jaar een kandidaat-kinderburgemeester voor. De Kinderraad is een soort gemeenteraad, maar dan met kinderen.
Ter voorbereiding moesten alle kinderburgemeesters een toverplan maken. Een toverplan is een tekening van de ideale speeltuin. Levi’s schoolplein heeft vooral veel natuur en moestuintjes en chillplekken. Maar er staan ook speeltoestellen op het plein, voor kinderen met en zonder rolstoel. ‘Zoals een schommel voor invaliden, dat is een soort zitstoel die je kan vastklemmen aan jezelf.’ Met het toverplan in de hand konden de kinderburgemeesters gaan netwerken op de netwerkmarkt.
Levi’s moeder heeft een lichamelijke handicap. Eén kant van haar brein werkt minder goed, waardoor ze ook één kant van haar lichaam niet kan gebruiken. Dit is op haar negentiende gebeurd, nadat ze naast een ventilator ging slapen. De aandoening is zo zeldzaam dat het nog geen naam heeft. Het is daarom ook niet zo gek dat Levi in zijn droomspeeltuin ook ruimte heeft gemaakt voor kinderen met een beperking.
Met de mensen op de netwerkmarkt kan een kinderburgemeester contact leggen om zo de plannen te realiseren. Op de netwerkmarkt staan allerlei kraampjes van instanties. Van Veilig Verkeer tot stoelen waar je rechtop moet zitten, omdat je er anders afvalt. Die stoelen zijn een soort krukken met een bolle zitting. Tot een kraam met pamfletten over schermtijdvermindering en de politie. Maar ook was er een kraam speciaal voor voorlichting over mensen met een beperking. ‘Ik wil dat mijn speeltuin op het Rond komt.’ zegt Levi glunderend.
Na netwerken op de netwerkmarkt is het tijd voor lunch. De lunchruimte ruikt lekker volgens Levi. ‘Ik heb een broodje gegeten en twee wraps met eiersalade en zalm’. De limonade rook zoet. Levi: ‘De limonade was heel zoet, maar ik vond het lekker, het smaakte naar dubbelfrisss.’ Na de lunch kon er ook even buitengespeeld worden, al snel vult het grasveld achter het Zwolse gemeentehuis zich met kindergegil en -gelach. Daarna is het toch weer tijd om naar binnen te gaan om de rest van de planning te volgen.
Alle kinderburgemeesters gaan namelijk in debat. In een zaal met metalen oranje stoelen, halfronde tafels opgesteld achter elkaar en op elke tafel een microfoon ging het debat van start. De voorbeeldstelling is ‘Volwassenen moeten naar kinderen luisteren.’ Als Levi het met de stelling eens is houdt hij de groene kant van zijn tweekleurige kaartje omhoog. Bij oneens doet hij hetzelfde met de rode kant en bij twijfel draait hij het kaartje heen en weer. Bij de eerste stelling stikt het van de groene briefjes, daarna kan het debat echt beginnen. ‘Ik vond het debatteren saai, het duurde lang.’zegt Levi naar afloop.
Aan het eind van de dag reflecteert Levi nog even: ‘Ik heb geleerd hoe je kinderen van hun scherm af krijgt.’ Dat doe je vooral door afleiding, iets nog leukers verzinnen dan de telefoon. Ook werd er een lied gezongen over de twintig-twintig-twee regel. De twintig minuten schermtijd, twintig minuten naar buiten kijken en twee uur per dag buitenspelen. Zelf houdt Levi zich niet aan die regel. ‘Er is niet echt een speeltuin voor kinderen van mijn leeftijd.’
