HOUTEN — In een ruimte in Houten schuiven woensdagmiddag tussen 13:30 en 15:00 zo’n dertig ouderen aan voor een ontmoetingsbijeenkomst. Het is pas de tweede keer dat deze activiteit wordt georganiseerd, maar de opkomst is nu al ruim twee keer zo groot als bij de eerste editie. De meeste deelnemers van toen zijn opnieuw gekomen, aangevuld met een grote groep nieuwe gezichten.
De middag wordt begeleid door Monique Verrips en Willemien Smeding. Beiden zijn werkzaam als welzijnsconsulent bij Houten&Co en zetten zich in voor de 80-plussers in Houten. Volgens Verrips komt de behoefte aan dit soort bijeenkomsten rechtstreeks voort uit de gesprekken die zij en haar collega’s wekelijks aan huis voeren. “We horen vaak dat mensen wel contact willen, maar geen clubje. Een club voelt voor sommigen te formeel of te verplicht” zegt ze. De eerste bijeenkomst, enkele weken geleden, was bedoeld als proef. “We wilden gewoon kijken wat er zou gebeuren, maar de reacties waren zo positief dat er meteen een WhatsAppgroep ontstond. Toen wisten we: dit moeten we doorzetten.”
De bijeenkomst start met een voorstelronde. De deelnemers vertellen wie ze zijn en wat ze graag doen. Wandelen, zingen, lezen, fietsen en koken komen het vaakst voorbij. Namen worden herhaald, hobby’s door elkaar geroepen en niet iedereen verstaat elkaar meteen. Toch ontstaat er al snel een ontspannen en hartelijke sfeer. “Dit is precies waar we op hopen,” zegt Verrips. “Dat mensen elkaar herkennen in kleine dingen.”
Tussen de introducties door wordt duidelijk waarom veel mensen hier zijn. Rita, die twee jaar geleden naar de wijk verhuisde, vertelt dat ze nog weinig mensen kent. “Ik wil gewoon af en toe iets leuks doen met anderen,” zegt ze. “Het hoeft niet ingewikkeld te zijn.” Een man die voor de tweede keer aanwezig is, vertelt dat hij vooral komt om contacten op te bouwen. Hij herkent een paar gezichten van de vorige keer. “Ik vond het interessant om de contacten weer een beetje op te bouwen.” Met de feestdagen heeft hij genoeg familie om zich heen, maar in de gewone weken is het soms stil. “Door de week, als er geen activiteiten zijn, is het weleens leuk om iets te kunnen doen.”
De groei van de bijeenkomst verrast ook de organisatie. Verrips vertelt dat het idee ontstond tijdens haar wekelijkse ouderenbezoeken. “We kregen steeds dezelfde signalen: mensen willen samen eten, koffie drinken, of gewoon even iemand spreken. Maar ze weten niet altijd waar ze moeten beginnen.” De tweede bijeenkomst werd aangekondigd via lokale kanalen, ‘T Groentje, Facebookgroepen en mond-tot-mondreclame. Het resultaat was een volle zaal.
Na de voorstelronde volgt de activiteit van de middag: een bingo. De deelnemers krijgen een a4’tje met daarop allerlei activiteiten of eigenschappen, zoals vrijwilligerswerk doen, goed stamppot kunnen maken of graag muziek luisteren. De opdracht is om bij elke zin iemand te vinden die erbij past, zonder dezelfde persoon twee keer te gebruiken. Het spel dwingt de deelnemers om op te staan, rond te lopen en met elkaar in gesprek te gaan. “Je moet echt op zoek naar elkaar,” legt Verrips uit. Het duurt even voordat de groep zich over het ongemak heen zet, maar het werkt: stoelen schuiven, mensen lopen van tafel naar tafel en er ontstaan korte gesprekjes. Deelnemers helpen elkaar herinneren wie wat heeft gezegd tijdens de voorstelronde. Er wordt gelachen om misverstanden en stiekem gesjoemeld met namen. “Bij andere initiatieven van Houten&Co hebben wij vernomen dat dit spel een effectieve manier is om contact te leggen zonder dat het geforceerd voelt”, aldus Verrips.
Wanneer de zaal langzaam leegloopt na de iets uitgelopen bijeenkomst, blijft één vrouw nog even zitten, Willy. Ze vraagt wat ik hier precies doe en vertelt mij vervolgens een korte levensles die haar altijd is bijgebleven. “Je kan alleen maar gelukkig zijn door je zintuigen te gebruiken,” zegt ze. Ze somt ze op: kijken, luisteren, voelen, ruiken, proeven. “Als je ze allemaal tegelijk inzet, zie je de natuur ontstaan. Dan geniet je vijf keer in één minuut.” Ze vertelt dat ze dit elke dag probeert, zelfs op de fiets. “Je hebt verder niets nodig. Geen spullen, geen drukte. Alleen je zintuigen.”
