Sadettin Kırmızıyüz is acteur en theatermaker, en reist nu heel Nederland door en staat op verschillende podia met zijn eigen ‘First Man’ show. Aankomende 14 en 15 januari staat hij in theater Rotterdam bij het Schouwburgplein om ook daar zijn verhaal met de mensen te delen. Tijdens de voorstelling heeft Sadettin het over bepaalde politieke gebeurtenissen die hij aankaart met humor, maar ook met een kritisch randje.
‘Waar de passie voor het toneel vandaan komt weet ik niet precies. Ik was een middelste kind. Dus ik had een oudere broer die heel veel aandacht kreeg omdat hij de oudste was. En ik had een jongere zusje, die heel veel aandacht kreeg omdat zij het jongste kindje was. Ik zat op een middelbare school in Zutphen, met een hele sterke school toneeltraditie. En daar ging ik aan meedoen, en ik vond het heel leuk. En uiteindelijk dacht ik, oké, ik ga gewoon auditie doen voor de toneelschool. En ik wilde eerst acteur worden, wat ik nu ook ben, maar ik had niet bedacht dat ik dit soort voorstellingen zou maken.’
‘De voorstelling First Man gaat over Turkse vader die een ingewikkelde vraag van zijn zoon wil beantwoorden. Mijn oudste zoon is nu elf jaar en na de verkiezingen van 2023, die door de PVV gewonnen werden, was hij heel ongerust dat zijn opa en oma nu het land uitgezet zouden worden. Ik heb de voorstelling gemaakt over eigenlijk een poging om een antwoord te geven op die vraag. Want ja, wat voor antwoord moet je eigenlijk geven? Moet je dat heel erg wegwuiven? Of moet je daar heel serieus op ingaan? Of moet je niet laten merken dat je in paniek bent? In de voorstelling zie je mij eigenlijk meerdere pogingen doen om een antwoord te geven.’
‘Zelf heb ik in die tijd geen angst gekend, maar ik vond het verschrikkelijk erg dat die partij zoveel stemmen had gehaald. Ook van mensen die normaal nooit op die partij zouden stemmen. Ik voelde me behoorlijk verraden onder het mom van, er moet iets veranderen in Den Haag. Over zoveel jaren van vreemdelingenhaat en moslimhaat en het zwartmaken van een hele bevolking. De pijn van een grote groep mensen werd gewoon genegeerd, dat vond ik heel moeilijk.’
‘Het gaat niet alleen maar om mij, het verhaal gaat ons allen aan. De truc is om van iets persoonlijks iets heel universeels te maken eigenlijk. Dit doe ik door onder andere onderwerpen van de afgelopen jaren aan te kaarten waar iedereen over heeft gehoord. Het heeft te maken met de vluchtelingencrisis, de toeslagenaffaire, de overwinning van het Forum voor Democratie bij de Provinciale Statenverkiezingen. Dat zijn allemaal dingen die ons allemaal iets doen. Dus op die manier maak ik het ook een verhaal van ons.’
