NIJMEGEN – Op woensdagmiddag 7 januari gebeurde het onvoorspelbare in winkelcentrum Dukenburg. Wat begon als een doodgewoon argument tussen twee mannen escaleerde plotseling en zorgde voor paniek en angst, toen een van hen een hakbijl tevoorschijn haalde. De 24-jarige Amal Moumen maakte het van dichtbij mee en deelt haar ervaring over het incident.

‘Ik was in Dukenburg, iets waar ik al twee jaar niet meer was. Ik had daar een afspraak en was iets te vroeg. Rond half vier was het incident en mijn afspraak bij de orthonotist was kwart voor vier achterin hetzelfde complex. Ik had net drinken gehaald bij de Albert Heijn en liep de winkel uit.

Bij de ingang zag ik twee mannen ruzie maken nog buiten. Het was die dag ook heel glad, dus ik dacht eerst: misschien hebben ze gewoon een discussie. Maar toen ik wat dichterbij kwam, zag ik dat ze echt aan het schreeuwen waren.

Op een gegeven moment rende man A, het slachtoffer, plotseling mijn kant op richting de Albert Heijn. Er was maar één ingang open, dus hij rende langs mij en riep tegen de menigte: ‘hou hem tegen’. Terwijl hij voorbij kwam, zag ik man B, de andere man, opeens een hakbijl in zijn hand hebben en achter hem aan rennen. Ik dacht echt: ‘oh my god, wat overkomt mij?’ Iedereen om mij heen stond bevroren, het ging allemaal heel snel.

Ze renden de Albert Heijn in langs mij en ik zag de bijl. Ik dacht echt: wat is dit. Ik vluchtte via de roltrap aan de zijkant met andere mensen. Het was druk, er waren veel gezinnen en oudere mensen. Iedereen rende naar beneden en ik bel meteen 112. Ik probeerde rustig uit te leggen wat er gebeurde. De politie zei dat ze eraan kwamen.

Even buiten sprak ik een mevrouw en ze vertelde dat haar man nog in de winkel was terwijl de man met de bijl naar binnen ging. Ik dacht: ‘wat is dit?’ Het voelde echt vreemd en beangstigend.

Later werd het iets rustiger. Sommige mensen gingen weer naar boven en ik besloot ook te gaan kijken. Toen zag ik dat de man door vier andere mannen was neergehaald, vermoedelijk met de beveiliging erbij. Het slachtoffer zat op een bankje bij de ingang met bloed op zijn hoofd en iemand verzorgde hem. De politie was er nog niet.

Ik stond er even bij maar ik had ook mijn afspraak, dus ik dacht, wat kan ik hier nog doen. Het was echt een menigte geworden, mensen van andere winkels kwamen kijken. Bij de receptie van mijn afspraak vertelde ik wat er gebeurd was. Ze schrokken en zeiden dat zoiets hier nog nooit was gebeurd.

Het voelde echt als een aanslag. Ik wist niet of hij boos was op iedereen of psychotisch misschien. Ik werk zelf met dakloze jongeren en zie veel psychische problematiek, dus ik dacht: ‘gaat hij straks random mensen hakken?’ Daarom rende ik meteen weg, instinctief. Het was druk bij de roltrap, je kon er niet makkelijk langs.

Later, tijdens mijn afspraak, kwam een jongen binnen die buiten had gestaan. Hij vertelde dat man A was geslagen met een paraplu en dat man B een bijl uit zijn jas had gehaald. We realiseerden ons, dit hebben we net meegemaakt. Het incident duurde letterlijk een minuut, anderhalve minuut. Ik dacht eerst niet dat het nationaal nieuws zou worden omdat tegenwoordig zoveel gekke dingen gebeuren.

Wat ik meeneem uit dit incident is hoe genormaliseerd zinloos geweld is. Mensen mentaal zitten er gewoon niet goed bij. Je weet nooit wat er speelt. Zelfs iemand die normaal rustig en vriendelijk is kan plotseling zoiets doen.

Na mijn afspraak liep ik nog langs en zag zes politieauto’s. De man was aangehouden. Het personeel wist niet wat te doen. Ik zag ook een meisje van zeventien bij de servicebalie helemaal huilen. Het was een shock, vooral omdat Dukenburg normaal een plek is voor ouderen en gezinnen. Iedereen was in paniek. Het was gewoon een hele commotie, echt een vreemde situatie.’