Lucy Th. Vermij heeft een boek uitgebracht over het Máximapark in Leidsche Rijn. Het boek bestaat uit vele interviews die ze de afgelopen jaren heeft gemaakt met met name vrijwilligers en andere medewerkers in en om het park. 

Waarom wilde u dit boek maken?

‘Sinds vier jaar maak en schrijf ik interviews voor de website van het Máximapark over de mensen die hier actief zijn. Ik kwam een keer aanlopen vanuit Zuilen, waar ik woon, en toen dacht ik wat een mooi park eigenlijk dit het lijkt wel het Vondelpark in Amsterdam. Hiervoor woonde ik in Amsterdam, vandaar de referentie. Achteraf blijkt dus ook dat het Vondelpark een inspiratie is geweest voor het Máximapark, met die brede kronkelende weg erdoor: Het Lint. Ik vond dat heel leuk en toen zocht iemand van de werkgroep communicatie van het park iemand die wilde helpen bij het maken van de website (daar stond namelijk nog weinig op). Toen heb ik bedacht dat ik allemaal mensen wilde interviewen die in dit park actief waren en dat heb ik dus vier jaar lang gedaan. Ik heb zestig interviews gemaakt over allerlei dingen die ik tegenkwam en waarbij ik dacht van goh wie zou daar eigenlijk achter zitten. Die staan allemaal online en wilde ik ook wel eens bundelen in een boek.’

Wat is het meest bijzondere interview dat u heeft gemaakt?

‘Dat kan ik eigenlijk zo niet zeggen. Ik vond juist de breedte van het soort mensen heel erg leuk. Ik kende nog helemaal niemand dus ik deed gewoon intuïtief wat me interessant leek, anders had ik waarschijnlijk ook alleen maar alle voortrekkers en voorzitters gehad. Maar nu had ik ook de schoonmakers, dat vond ik erg leuk. De mensen van het Leger des Heils die maken hier schoon als baantje voor een ochtend in de week. Dat is zo’n onzichtbaar werk maar toch waren ze er heel trots op. Ook de managers enzo heb ik gesproken hoor maar bijvoorbeeld juist ook de hardlopers die de Parkrun organiseren of iemand die stilte wandelingen organiseert of juist weer iemand die appelmoes maakt. Veel dingen die ik bijzonder vond en waar ik het verhaal van wilde weten dus.’ 

Wat hoop je dat de mensen die het boek lezen ervan gaan leren?

‘Dat de vrijwilligers die het lezen zich erkent voelen in al het werk dat ze doen, dat de liefde voor het park door vele mensen in de wijk wordt gedragen en dat het een voorbeeld is voor andere parken. Want ik ken dit van nergens en vindt het echt heel bijzonder.’ 

Op de achterkant is te lezen dat de opbrengst van het boek naar een goed doel gaat, wat is dat goede doel precies?

‘De inkomsten die ik en het park ermee verdienen wordt door het park aan de vrijwilligers gegeven want die werken hier aan alle onderdelen in dit park en die verdienen dan daar wel een klein cadeautje voor.’