Aan de tafels in een zaal van het Fulcotheater zitten de bezoekers van het Alzheimercafé om meer te weten te komen over wat je als persoon met Alzheimer nog kan doen als je gediagnosticeerd bent. ‘Ik blijf meedoen’, staat op de banier van Alzheimer Nederland. Dat is het thema van dit café.  

De bezoekers worden ontvangen met een kopje koffie of thee en een gebakje. Op het gebakje staan twee vergeet-mij-nietjes die symbool staan voor herinnering en het niet vergeten van dierbaren bij mensen met alzheimer. Er zijn mantelzorgers, familieleden en personen die zelf dementie hebben. De mensen zitten verspreid over de zaal en kletsen met elkaar. Op de tafels liggen notitieblokken en een pen om notities te maken van wat er besproken wordt. Er wordt gelachen en genoten van de gebakjes. Er is een panel van drie specialisten aanwezig. Zij worden geïnterviewd door de gespreksleider, Marijke Maas over het thema van dit café: ‘ik blijf meedoen’.  

De bezoekers luisteren aandachtig naar de adviezen en tips van de specialisten. De gespreksleider houdt ondertussen de tijd in de gaten en zegt dat het bijna tijd is voor de pauze. ‘Of we vergeten de tijd, dat hoort erbij toch’, zegt Daphne Maaswinkel. Zij is een van de specialisten in het panel en werkt bij Steunpunt Mantelzorg IJsselstein. Na de pauze is er ruimte voor de bezoekers om vragen te stellen en met elkaar in gesprek te gaan. Achter in de zaal zijn twee vrouwen met elkaar in gesprek. ‘Ik ben hier, omdat mijn schoonouders allebei de stempel dementie hebben gekregen en ik ben hun mantelzorger’, zegt Mariska van Stralen. Naast haar zit een oudere vrouw die ook mantelzorger is. ‘Het gekke is dat bijna iedereen hier mantelzorger is binnen de familie, maar ik ben dat voor mijn buurman’, zegt Anke Verwijmeren. Voor Mariska en Anke is het café niet precies wat ze verwacht hadden. ‘Ik vind het zelf heel lastig om met anderen in contact te komen, want iedere casus is uniek,’ zegt Van Stralen, ‘en anders wordt het heel erg gericht op mijn casus en dat wil ik niet.’  

 Muziek aanleren 

Tijdens het vragenrondje geeft een van de specialisten, Alexandra Schep, het woord aan een persoon in de zaal die zelf alzheimer heeft. Hij speelt contrabas en vertelt dat hij ondanks zijn ziekte nog muziek kan aanleren. Hij zegt dat hij voldoening kan halen uit wat hij nog wél kan. Alexandra Schep is casemanager. Zij ondersteunt de persoonlijke cliënt in het proces van Alzheimer. ‘Je probeert de mensen bekend te maken met wat de ziekte is, wat de ziekte doet en hoe je nog kan leven met de ziekte’, zegt Schep. Volgens Dementie.nl zit muziek in een beschermd deel van de hersenen en wordt dat niet aangetast bij veel mensen met dementie. Het wordt vaak ingezet als een extra soort therapie. Muziektherapie kan helpen om onbegrepen gedrag te veranderen, volgens een onderzoek van Amsterdam UMC, Hogeschool Zuyd en ArtEZ.  

 Ervaringen met Alzheimer 

Mensen in de zaal delen hun ervaringen met de specialisten en alle andere aanwezigen. Een man vertelt dat toen hij erachter kwam dat hij dementie had, hij naar de Jumbo was gegaan om te vertellen dat als hij ooit een krat bier meenam zonder te betalen, het kwam door zijn ziekte. Zijn vrouw zit naast hem en vertelt over de lastige situaties waarmee ze soms te maken heeft. Een andere vrouw is mantelzorger en had problemen met haar casemanager en werd als mantelzorger niet serieus genomen. De specialisten proberen de bezoekers van antwoorden te voorzien. ‘Je probeert de mantelzorgers handvatten te geven en samen met hen op zoek te gaan naar oplossingen om toch een toekomst te schetsen’, zegt Schep over hoe ze mantelzorgers probeert te helpen.