Terwijl veel scholen in ’t Gooi hun deuren sloten vanwege sneeuw, gladheid en problemen met het openbaar vervoer, bleef de Alberdingk Thijmschool in Hilversum open. Als een van de weinige scholen in de regio koos de school ervoor om het onderwijs door te laten gaan, zij het met een aangepast rooster. Maria de Wit, docente Spaans op het ATC, vertelt over de afwegingen die daarbij kwamen kijken en over haar eigen zorgen tijdens deze winterse dagen.
Tijdens het gesprek zit De Wit met een kop warme thee bij het raam. Ze kijkt regelmatig vanuit haar woonark naar buiten, zichtbaar bezorgd. Een handjevol schaatsers durft het aan om een rondje te schaatsen. Waar sommigen genieten van het ijs vraagt De Wit zich vooral af of alles wel goed gaat. ‘Ik hoor het ijs kraken en mensen schaatsen, en dan denk ik toch: hopelijk blijft het veilig,’ zegt ze. In de kamer loopt haar hond Doris onrustig heen en weer, totdat ze naar buiten mag om te spelen in de sneeuw.
Wanneer De Wit nog een kop thee zet, wordt het buiten langzaam donker. ‘Scholen mogen feitelijk pas sluiten bij code rood’, legt ze uit. ‘Daar was geen sprake van. Het was code oranje, en dat betekende dat de school gewoon open kon blijven.’ Volgens De Wit was dat de belangrijkste reden dat de Alberdingk Thijmschool, in tegenstelling tot veel andere scholen in ’t Gooi, niet de deuren sloot. ‘We hebben wel gekeken hoe we dit zo veilig mogelijk konden laten verlopen?’ Ondertussen laat ze haar hond weer naar binnen.
Terwijl ze richting de keuken loopt om Doris eten te geven, gaat het gesprek verder. Op dat moment komt ook haar man binnen, verkleumd door de kou. Even is er een korte onderbreking, waarna De Wit het gesprek weer oppakt. Ze vertelt over de voorzorgsmaatregelen die het bestuur van de school had genomen om open te blijven. ‘De lessen begonnen voor iedereen pas om 11.15. Veel docenten komen met het openbaar vervoer en dat liep in de ochtendspits compleet vast,’ zegt ze. ‘Voor leerlingen gold hetzelfde’ Door later te beginnen kreeg iedereen de ruimte om rustig en verantwoord te reizen’.
Toch was de opkomst lager dan normaal. Per klas was ongeveer 30 procent van de leerlingen afwezig, en ook onder de docenten lag dat percentage vergelijkbaar. De school ging hier bewust soepel mee om. ‘Leerlingen die echt niet konden komen, hoefden niet te komen,’ vertelt De Wit. ‘ Als ouders een goede reden hadden, bijvoorbeeld omdat fietsen op de route naar school onverantwoord was of omdat niemand hen kon brengen, dan was dat geen probleem.’
Om verdere risico’s te beperken, werd de schooldag ook eerder beëindigd. ‘De lessen stopten om 14.45 uur, zodat iedereen vóór het donker en zonder haast naar huis kon,’ aldus De Wit. Volgens haar zorgde dat voor rust binnen de school. ‘Iedereen voelde dat dit geen gewone dag was. Dat maakte mensen voorzichtiger en begripvol.’ Ondertussen komen de laatste mensen van het ijs af en begint de Wit met koken.
Zelf vertrok De Wit die ochtend ruim op tijd vanuit haar huis in Loosdrecht. ‘Ik ben heel rustig gaan rijden. Het was niet prettig,’ vertelt ze. Toch twijfelde ze er niet aan om thuis te blijven. ‘Ik vind dat ik mijn leerlingen niet in de steek mag laten’. Die verantwoordelijkheid weegt voor haar zwaar.
