The angels up in the cloud are jealous knowin we found, something so out of the ordinary. De woorden die ze net nog door de speakers van de bus hoorde, dreunen nog door in haar hoofd. Daar op een bloedhete donderdag in Shanghai weet ze het zeker; ze gaan het gewoon doen.

Op een mooie herfstdag doet Willemijn Mulder de deur van haar huis in Amsterdam voor me open. De bel is al een tijdje kapot, dus nu verwelkomen zij en haar huisgenoten hun gasten onderaan de steile trap van het huis net achter de voordeur.
Wanneer ik die trap op loop zet ik het nog even snel voor mezelf op een rijtje: eind september won ze goud in de dubbelvier op het WK roeien in Shanghai, een waanzinnige prestatie en een bekroning op een prachtig seizoen waarin Mulder ook de Varsity won. Als we aan tafel zitten in de knusse woonkamer begint Willemijn over het afgelopen jaar en hoe dingen snel kunnen veranderen.

‘In de zomer van 2024 was ik reserve op de Olympische Spelen van Parijs. In de voorbereiding trainde ik altijd mee, maar wist ik dat de kans dat ik in een boot zou zitten heel klein zou zijn.’ Ze bleef inderdaad reserve en zag vanaf de tribunes haar teamgenoten medaille na medaille binnenslepen in de Franse hoofdstad, een toch wel ietwat teleurstellende zomer waar ze hoopte op meer.

Na die succesvolle Spelen werd door haar coaches aangeraden om wat rust te nemen om op te laden, maar al snel kriebelde het gevoel om zichzelf te bewijzen. Een drang om te laten zien dat ze goed genoeg was voor het nieuwe seizoen werd gecombineerd met vakken volgen voor haar masterstudie wat resulteerde in een fijn trainingsritme bij studentenroeivereniging Laga in Delft. De vereniging waar haar roei roots liggen en ze veel mensen kent. Tussen het roeien en leren door werd al vroeg in het seizoen een plan gesmeed voor deelname aan de Varsity, de grootste roeiwedstrijd van het jaar waarin studentenverenigingen het tegen elkaar opnemen op het Amsterdam- Rijnkanaal. ‘Het was al snel duidelijk dat Tessa, Laila en ik sowieso gingen roeien en toen hadden we nog één plekje over in de boot. Daar hebben we toen een soort selectie voor gedaan en daarna konden we elke week gaan trainen.’

Laga coach Jeroen Smit geeft aan dat de vroege samenstelling van de Dames Vier ervoor zorgde dat er vanaf december tot april meerdere keren per week fanatiek getraind kon worden, een voordeel. ‘We waren al snel tot de conclusie gekomen dat we zo snel mogelijk moesten beginnen. De gedachte dat we het ver zouden schoppen omdat we meerdere olympiërs in de boot hadden werd al snel aan de kant gezet. We moesten de sterkste ploeg worden in de tijd die we hadden.’

Terwijl ze rustig een slokje water neemt vertelt Willemijn verder over de aanloop naar de Varsity. ‘Logistiek was het ook nog wel een uitdaging omdat drie van ons in Amsterdam wonen en één iemand in Delft, dus we probeerden het passend te maken in onze schema’s.’ Een goede band tussen de roeisters zorgde voor extra motivatie en plezier zegt ze.
Toen op die zondag in april alles samenkwam en de eerste Varsity winst voor de vrouwen van Laga werd behaald kon het seizoen eigenlijk al niet meer stuk voor Mulder. Na de winst doken tientallen Lagaaiers, zoals de leden genoemd worden, het water in om de winnaars te feliciteren en ook aan de kant stonden oude mannen met tranen in de ogen door de historische winst van de vereniging uit Delft aldus Smit.

Na een bronzen medaille in juni op het EK in Bulgarije wachtte in september nog het WK in Shanghai. ‘We vlogen op dinsdag die kant op, maar dat voelde voor mij heel kort op de wedstrijddag die zondag al was. Op Instagram volg ik allemaal roeiers uit andere landen en daar zag ik dan dat zij er al eerder waren en dan voelde ik de drang om ook al die kant op te gaan. Zeker in verband met het tijdsverschil en de tropische temperaturen’.

Na een soepel verlopen vlucht van 12 uur blijken alle spanningen mee te vallen: op een uur van Shanghai stad en op loopafstand van de roeibaan ligt het Efteling achtige hotel. In een uitstekend verzorgd park staan verschillende huisjes waar de roeiers eten, slapen en zich voorbereiden op de races die de komende dagen zullen plaatsvinden. In de omgeving was verder weinig te doen, dus het gevoel dat ze er eerder heen hadden kunnen gaan verdwijnt al snel.

Op wedstrijddagen rijdt er een bus naar de roeibaan, maar vaak pakken Willemijn en haar ploeggenoten de benenwagen om het richting het wedstrijdtoneel te gaan. De temperaturen in Shanghai zijn in september soms wel rond de 35 graden dus de warming up wordt gedaan in een tent in de schaduw, koude drankjes met elektrolyten zorgen ook voor extra verkoeling bij de atleten.
Waar bij het drinken alles goed geregeld was, was dat bij het eten nog wel een uitdaging zegt Mulder: ‘We mochten geen vlees eten omdat dat hormonen kon bevatten en dat onze dopingtesten kon beïnvloeden, dus bleef er rijst, ei en paksoi over.’ Een niet al te gevarieerd dieet dus met als ze geluk had nog een garnaal of wat groene asperges, in dat opzicht was het een voordeel dat de wedstrijden eerder waren dan die van teamgenoten zodat ze zo snel mogelijk weer alles mochten eten.
Op een wedstrijddag luistert Willemijn graag naar haar eigen muziek, maar op het WK is daar iets bijgekomen. Samen met haar ploeggenoten luistert ze naar het nummer Ordinary van de Amerikaanse zanger Alex Warren. Het gaat over hoe de alledaagse dingen heel bijzonder kunnen zijn, een nummer dat nu een beetje van hen samen is zegt ze.

Bij de start van de finale ligt naast de Nederlandse boot die van Groot-Brittannië, de grote rivaal. Het startschot klinkt en de eerste halen zijn meteen bepalend. De boot versnelt en Willemijn blijft zichzelf en haar ploeggenoten motiveren met opbeurende woorden. ‘Het is dan zaak om in een ritme te komen. Even keek ik naast ons en zag ik dat de Britten iets achterlagen, maar ik wist ook dat er nog niks bepaald was en dat we nog steeds alles moesten geven.’ 1750 meter lang geeft ze alles en hoopt ze dat de rode ballen die de laatste 250 meter van de race aankondigen zo snel mogelijk komen. Bij het zien van de verlossende kleur weet Willemijn dat het niet meer mis kan en voelt ze: we kunnen dit en pakken gewoon die medaille. Niet veel later komt de Nederlandse boot als eerste over de finish en is het WK goud een feit in de, zoals de NOS het zegt, van begin tot einde perfecte race.

Als ze eenmaal aan de kant staan met het glimmende metaal in hun handen komt het besef wel binnen. En nee, ze denkt dan niet aan het vorige seizoen toen dingen anders waren, ze denkt vooral aan dít seizoen en hoe waanzinnig het was dat alles lukte. Over stoppen heeft ze niet getwijfeld, ze weet wat het doel is: de Olympische Spelen in 2028.