Het album Hypomania van Fata Morgana is een goed voorbeeld van een verborgen schat. De band krijgt nog weinig aandacht, terwijl de muziek sterk in elkaar zit en veel sfeer oproept. Fata Morgana is een jonge groep muzikanten uit Amsterdam en bestaat uit zes leden. Ze treden regelmatig op in de Melkweg, Paradiso en Skate café. De band maakt volledig instrumentale muziek met invloeden uit jazz en funk.
Het album telt acht nummers en heeft een totale speelduur van 31 minuten en 25 seconden. Hypomania begint met het nummer Intro, wat ook echt klinkt als een intronummer. Het nummer start met een langzame drumsound die langzaam opbouwt naar een swingende beat. De muziek klinkt tegelijk jazzy en funky waardoor je als luisteraar meteen zin krijgt om te dansen. Af en toe klinkt een bel en het geluid van een saxofoon of dwarsfluit. Het nummer duurt bijna twee minuten en vormt een sterk begin van het album. Wel stopt het nummer wat abrupt. De overgang naar het volgende nummer had beter gekund.
Het tweede nummer van het album is Element. Dat nummer is een stuk langer namelijk: 5 minuten en 8 seconden. Het nummer begint rustig met twee saxofoons die door elkaar heen een wat treurige melodie spelen. Het voelt in het begin alsof je op een druilerige herfstdag alleen op het strand loopt met de wind langs je heen. Bij de 29e seconde komt het keyboard plots uptempo erbij, daarna de drums, waardoor de melodie verandert. De oorspronkelijke saxofoonmelodie blijft aanwezig, maar krijgt een hele andere lading. Het gevoel verandert van langzaam lopen naar joggen, alsof je ineens met de wind mee beweegt in plaats van ertegenin. Vanaf 1:38 versnelt de drum verder en begint een nieuwe laag van het nummer. De trompet klinkt schel boven alles uit wat het gevoel geeft dat je van de duinen af het strand op springt. De drums, gitaar, trompet en piano jammen door elkaar heen met een funky sound. Af en toe hoor je langzaam een fluitgeluid. Later in het nummer hoor je een saxofoonsolo die teruggaat naar de treurige melodie van het begin, wat zorgt voor een extra jazzy sfeer. Het nummer heeft een mooi en rond einde. Door dit nummer kun je de band echt voor je zien en krijg je zin om ze live te horen. Het is jammer dat het nummer alleen instrumentaal is, maar dat is gebruikelijk binnen jazzmuziek. Het geïmproviseerde gevoel past hier juist goed bij.
Het derde nummer heet Chromatic Funk. De naam zegt eigenlijk al genoeg. Vanaf de eerste seconde zit je midden in een funky sfeer en krijg je meteen zin om te dansen. Het nummer heeft een duidelijke disco-vibe die doet denken aan de jaren tachtig. Je hoort verschillende trompetten en saxofoons door elkaar heen. Op de achtergrond hoor je het snelle ritme van de drums. Vanaf 0:47 klinkt een een korte, funky gitaarsolo, waarna de melodie weer verdergaat zoals aan het begin. Voor het eerst op het album hoor je ook een stem. Rond 1:21 wordt de zin “I want that chromatic funk babe” vaak herhaald. Het klinkt alsof er meerdere stemmen tegelijk zingen, wat goed past bij de beat. Daarna keert het nummer terug naar dezelfde funky disco-melodie. Vanaf 2:41 hoor je even alleen drums en een belgeluid, waarna er plots een elektrische gitaarsolo bijkomt. Hierdoor verschuift de sfeer van disco richting rock. Het nummer voelt als een hele belevenis en eindigt weer in dezelfde melodie waarmee het begon.
Daarna volgt het meest beluisterde nummer van Fata Morgana: Music Is the Weapon. Met een lengte van 3 minuten en 48 seconden heeft dit nummer de perfecte duur. Op Spotify is het nummer maar liefst 18.122 keer beluisterd. Het begint met een keyboardgeluid en trommels, waarna het overgaat in een uptempo ritme met trompetten en andere blaasinstrumenten. Vanaf 1:36 verandert de melodie en wordt het nummer echt funky door de drums en elektrische gitaar. De trommels geven het nummer een tropische sfeer. Het voelt alsof je door het oerwoud loopt en op zoek bent naar iets, totdat je ineens een inheemse stam tegenkomt. Het is terecht dat dit het meest beluisterde nummer is, omdat de melodie lang in je hoofd blijft zitten.
Halverwege het album komen we bij Pint, een nummer van 2 minuten en 43 seconden. Het begint met een rustig gitaarmelodietje, maar al snel klinkt de trompet luid en duidelijk. De melodie wordt steeds herhaald en vormt de kern van het nummer. Het hele nummer voelt als één lange trompetsolo, gespeeld door Finn de Vrieze. De sfeer is melancholisch en ontroerend. Het raakt je als luisteraar en roept het beeld op van een jongen met een trompet die alleen over een pier loopt. Wat lijkt op het verhaal van (de serie) Alleen op de wereld, waarin een jongen alleen op de wereld is en trompet speelt.
Daarna volgt Kiss for the City, een nummer van 5 minuten en 45 seconden. Het begint rustig met een gitaarmelodie en blijft tot ongeveer de eerste minuut kalm. Daarna versnelt het nummer steeds meer en ontstaan er drie verschillende melodieën. Vervolgens komt de funk erbij met bas, drums en blaasinstrumenten. De drums slaan af en toe hard door, wat het ritme extra kracht geeft. Je mist als luisteraar de zang niet echt omdat de muziek duidelijk wisselt tussen de coupletten en refreinen. Af en toe vallen de blaasinstrumenten weg en hoor je alleen het keyboard. Het nummer is mooi opgebouwd, maar bevat soms wat veel herhaling en voelt daardoor op sommige momenten iets te lang.
Dan zijn we bij het een na laatste nummer aangekomen, Another Lover. Dit nummer voelt alsof je luistert naar een gesprek tussen twee mensen. De trompet begint met een hoge toon en wordt daarna beantwoord door een lagere toon. Vanaf 0:44 bouwt de muziek langzaam op, totdat het weer terugvalt in dat muzikale gesprek. De funky sfeer blijft aanwezig. De reacties tussen de verschillende tonen zijn verrassend en de melodie blijft afwisselend. Vanaf 1:43 wordt het tempo langzamer, maar vanaf de tweede minuut bouwt het nummer opnieuw op met trommels en de trompet, totdat het bij 2:26 losbarst en je zin krijgt om te springen en te dansen. Dit nummer bevat de meeste variatie van het hele album. Ondanks het ontbreken van vocals voelt het alsof je het ene moment buiten bij een café staat te praten en het volgende moment binnen in een club staat te springen.
Het album sluit af met Hypomania, het titelnummer. Met een lengte van 3 minuten en 35 seconden is dit een sterke en passende afsluiter. Het nummer begint rustig met een keyboard, waarna de gitaar, drums en bas aansluiten. De sfeer voelt warm en zonnig, alsof je met een cocktail op het strand ligt en mensen voor je ziet volleyballen. Er is een goede afwisseling tussen rustige en drukkere delen. Rond 1:58 hoor je een lach, wat goed past bij de naam en de sfeer van het nummer. Daarna verandert de muziek licht richting een bossa nova vibe en komt er een fluit bij. Dit roept beelden op van het strand in Brazilië, waar mensen zonder zorgen in het nu leven en op het strand aan het voetballen zijn. Dit nummer voelt misschien wel het meest funky van het hele album. Het eindigt rustig en rond af met vogelgeluiden die goed passen bij de zomerse sfeer.
Het beste nummer van het album vind ik persoonlijk Chromatic Funk, omdat het in je hoofd blijft hangen, vocals bevat en echte dansmuziek is. Het minst sterke nummer vind ik Intro, omdat het erg geïmproviseerd en soms chaotisch klinkt. Toch is dit ook logisch omdat het bedoeld is als de introductie van het album.
Als geheel voelt Hypomania als een gesprek met iemand die je al heel lang niet hebt gezien. Het album neemt je mee door verschillende emoties en sferen. Juist omdat Fata Morgana nog relatief onbekend is, verdient dit album meer aandacht.
