Het is een koude januari-avond in Den Haag, donkerte en een lichte miezer in de straten, maar aan het Constant Rebecqueplein brandt warm licht. Tussen de hoge, oude torens van een elektriciteitsfabriek en een woonwijk, ergens in een cultureel uithoekje van het centrum van de Hofstad, daar ligt het kleine theater Zaal 3. Waar de theaterbezoeker bekend is met de grote theaters van Het Nationale Theater, de Koninklijke Schouwburg en Theater aan het Spui, heeft deze derde locatie iets weg van een verborgen schat. Vanavond speelt Femke Stasse er, met haar voorstelling ‘Tussen Hemel en Dorpsplein’.
Er is veel sfeer in de al enigszins drukke foyer van Zaal 3, te zien door de grote glazen puien. Rondom het grasveldje voor de ingang staan wat overdekte picknickbanken, waar een aantal vroege bezoekers een wijntje en een sigaret genieten. Bij binnenkomst in de hoofdfoyer, en daarmee ook de enige foyer van dit kleine theater, word je ontvangen door warm sfeerlicht en een geur van lekker eten. Het is een robuuste, industriële open ruimte, met een strak gestileerd systeemplafond. Naast theater fungeert deze plek ook als ontmoetingsplek. Je kan plaatsnemen aan de gemoedelijke bar op de vintage houten barkrukken, of je reserveert twee uurtjes voorafgaand aan de voorstelling een bistrotafel. Zaal 3 heeft een eigen keuken, die het gevoel geeft alsof je in een uitvergrote, gezellige woonkamer zit te tafelen. Een warme soep, een maaltijdsalade, en na afloop gebak met koffie. Het is de opmaak richting de show, die in alle gezelligheid bijna een kers op de taart lijkt, terwijl de foyer langzaam voller raakt.
Foyer van Zaal 3
Zaal 3, ontstaan in 2017, is in vele aspecten een uniek theater. Het noemt zichzelf een laboratorium, bedoeld voor divers en inclusief theater. De kleine zaal, die plaats biedt aan zo’n 100 bezoekers, biedt een podium voor beginnende theatermakers, theaterstudenten op zoek naar vlieguren en allerlei andere kleinere of beginnende initiatieven. Zo staat vanavond de jonge Femke Stasse op het gelijkvloerse toneel. Ze studeerde in 2023 af aan de Toneelacademie van Maastricht, en speelt met dit stuk haar eerste grote rol. Vanavond wordt ze muzikaal ondersteund door Ivar van der Walle, Jonas Kroeze en Christiaan Gebhart. Het stuk is geschreven en geregisseerd door Marieke Ornelis, en gebaseerd op het meer dan 100 jaar oude sprookje ‘Psyche’, van de Haagse schrijver Louis Couperus. Een soort van thuiswedstrijd dus. Helemaal zoals dat eeuwenoude sprookje zal het toneelstuk niet zijn. Femke zal een deel van het stuk naar haar eigen hand zetten en moderniseren.
Ongeveer vijf minuten voor aanvang, wanneer de foyer een oase van gebruis, gebabbel en klinkende glazen is geworden, pakt de theatermanager de microfoon van achter de bar vandaan. “Goedenavond allemaal! Welkom, en goed dat u gekomen bent. Vanavond gaat u kijken naar ‘Tussen Hemel en Dorpsplein’, van Femke Stasse. De voorstelling zal een uur duren.” Het publiek staat op, terwijl de spreker de aanvangsspeech afrondt. Twee grote donkerrode deuren gaan open en bieden de menigte de poort naar het spektakel van vanavond. De zaal raakt goed gevuld, terwijl de muzikanten alvast zijn begonnen aan een melodieuze beat. Femke wordt vanavond vergezeld door een gitarist, een drummer en een pianist. De toneellichten staan aan, het publiek zit, en het enthousiaste publiek van Zaal 3 is er klaar voor.
“Ik ga jullie vandaag het verhaal vertellen van Psyche”, begint Femke het stuk, terwijl ze op een groot wit toneel verschijnt in een witte jurk. Het originele verhaal van Louis Couperus gaat over Psyche, een meisje met vleugels, in een droomwereld. Ze wordt uit het brave verleden meegenomen door het droompaard Chimera, en komt terecht bij prins Eros, en zijn paleis, in het heden. Hij overspoelt haar met parels en liefde. Vervolgens wordt Psyche verleid door de charmante bokkenjongen, met twee kleine horens op zijn hoofd. Ze verlaat het heden, gaat mee met de bokkenjongen, maar belandt in een gevoelswereld van verdriet. De vleugels die ze ooit had, verliest ze. Wat heeft ze gedaan, denkt ze. Ze keert terug naar Eros, om te zien dat hij is verdwenen en zijn paleis is verstoft. Femke neemt ons door middel van sfeervolle en melodieuze liederen, in samenspel met verhalende teksten, mee door het sprookje. Ze zingt, over swingend gitaarspel heen, over hoe ze zweeft boven wolken en gebergtes naar Eros zijn paleis. Met kwetsbaar pianospel wordt de eenzaamheid bezongen die Psyche voelt wanneer ze verdwaalt nadat ze Eros verlaat. Femke zingt mooi. Ze heeft de zaal aandachtig te pakken met haar verhaal.
Femke Stasse op het toneel, in Zaal 3
Minuten voor het einde van de voorstelling stapt Femke naar voren, de muziek stopt. “Dit is waar ik het sprookje stop”, zegt ze abrupt. Ze pakt het originele boek, uit 1898, van de piano af en vertelt zelf hoe het eindigt. “Psyche moet boeten. En voor wat eigenlijk? Ze verdwaalt en raakt verwikkeld tussen twee mannen. Ze raakt haar vleugels kwijt. Ze keert dan terug naar het verleden, waar haar vader ook verdwenen is, en wordt uiteindelijk vertrappeld door een menigte mensen op het dorpsplein.” Louis Couperus werd in zijn tijd als ‘te vrouwelijk’ gezien. Femke gelooft dat hij vanuit dit gevoel dit sprookje schreef. “In het verhaal is Psyche nooit echt vrij, ze kan niet doen wat ze wil, zonder daarvoor te hoeven boeten.” Femke vertelt hoe ze zich in het echt soms ook als Psyche voelt. Ze wil leven in paleizen, vrij zijn en verwend worden met parels door meerdere mensen, zonder daarvoor te hoeven boeten. “Gelukkig bepaal ik hier vanavond, in Zaal 3, zelf de toekomst”, besluit Femke trots. Ze gaat weer achter de microfoon staan, haalt nog één keer diep adem en eindigt het stuk met een krachtig lied over vrij zijn, drinken, feesten en vliegen langs luchtkastelen. Femke en haar muzikanten kunnen rekenen op een staande ovatie en een daverend applaus van het publiek.
Na afloop stroomt de foyer weer vol voor het na-borrelen. De meeste bezoekers blijven nog een uurtje plakken, met een drankje in de hand. Buiten is de Haagse avond nog altijd koud en nat. Zaal 3 dooft langzaam zijn lichten, terwijl het gevoel blijft hangen dat hier vanavond weer iets bijzonders is gedeeld. Een kleine zaal, met een groot verhaal.
