Eerste kennismaking
De eerste keer dat ik muziek van Hessel Moeselaar hoorde, was tijdens Popronde Den Bosch in 2024. Popronde is een jaarlijks reizend muziekfestival dat door tientallen Nederlandse steden trekt en een podium biedt aan opkomende artiesten, die op één avond op verschillende locaties in de stad optreden. Hessel speelde in Het Nest, een kunstatelier waar die avond verschillende acts elkaar afwisselden. Ik liep het atelier binnen zonder verwachtingen. Er stonden op het speelschema geen grote namen, dus ik ging vooral op gevoel naar binnen om me te laten verrassen. Die manier van binnenlopen past eigenlijk goed bij hoe Popronde werkt. Je weet nooit precies wat je gaat aantreffen. Je bent niet gekomen voor een specifieke artiest, maar wordt ineens ergens in meegenomen. Dat gebeurde hier ook.
Op het moment dat Hessel begon met muziek te maken, ontwikkelde het zich beetje bij beetje tot iets groters. De set werd stap voor stap opgebouwd, met steeds meer lagen, waardoor het optreden gaandeweg meer concentratie vroeg. Ik merkte dat ik stiller werd en mijn aandacht minder snel verschoof. Ik raakte gefocust op de combinatie van viool en elektronische invloeden van de synthesizer. Het bleef hangen, omdat ik zoiets in deze setting niet eerder had gehoord of ervaren.
Wat me vooral bijbleef, was dat het optreden niet leunde op een duidelijke spanningsboog of op momenten die om aandacht vroegen. Het ging niet om een hoogtepunt, maar om het proces. De muziek dwong je niet om iets te voelen, maar liet ruimte om zelf te blijven luisteren en te volgen wat er gebeurde.
Zie hieronder een deel van het optreden van Hessel Moeselaar tijdens Popronde 2024 in Den Bosch in kunstattelier Het Nest.
Video’s: Lisa van Dorrestein
De EP als geheel
Hessel heeft tijdens zijn performance bij Popronde een indruk op mij achtergelaten waardoor ik hem op Spotify ben gaan volgen. Op 3 oktober 2025 bracht Hessel zijn debuut EP uit: Drifting Echoes. Aangezien ik hem op Spotify volgde, leidde dat ertoe dat ik zijn EP ben gaan luisteren. Daar waar het live-optreden vooral liet zien hoe Moeselaar zijn muziek opbouwt in het moment, laat Drifting Echoes horen hoe datzelfde idee werkt binnen een vaste vorm. De EP voelt niet als een verzameling losse tracks, maar als een samenhangend geheel. Herhaling, textuur en geleidelijke ontwikkeling staan centraal. Het is muziek die opbouwt en niet direct prijsgeeft waar het naartoe gaat en daardoor langzaam vorm krijgt.
Die samenhang maakt de EP prettig om in één keer te beluisteren. Het voelt niet logisch om één nummer eruit te pikken en de rest te laten liggen. De tracks lijken elkaar nodig te hebben om tot hun recht te komen. Daardoor werkt de EP meer als een doorlopende luisterervaring dan als een verzameling losse nummers. Wat opvalt, is dat er geen duidelijke hoogtepunten of uitschieters zijn. Geen nummer dringt zich op als “het” belangrijkste nummer of oogappel van de EP. De ontwikkeling zit juist in kleine verschuivingen: klanken die terugkeren, subtiel veranderen en zich opnieuw tot elkaar verhouden. Dat vraagt aandacht, maar zorgt er ook voor dat Drifting Echoes als EP consistent blijft. Juist doordat er geen uitgesproken favoriet is, blijft de EP interessant bij herhaald luisteren. Je merkt telkens andere details op, afhankelijk van hoe aandachtig je luistert of in welke stemming je bent.
Muzikale keuzes
Moeselaar is klassiek geschoold als altviolist en combineert dat instrument met modulaire synthesizers en live elektronica. Die combinatie wordt niet gebruikt om een tegenstelling te creëren tussen klassiek en elektronisch, maar juist om die grenzen te laten vervagen en verschillende genres met elkaar te laten samenvallen. Op Drifting Echoes is de viool geen traditioneel solistisch instrument dat altijd de leiding heeft. Soms is hij duidelijk hoorbaar, maar soms verdwijnt hij bijna volledig in elektronische lagen. De elektronica fungeert daarbij niet als begeleiding, maar als gelijkwaardige klankbron.
De rol van de viool verandert voortdurend: van herkenbaar instrument naar onderdeel van een bredere klankstructuur. Melodie is ondergeschikt aan klank en textuur. De muziek beweegt zich langzaam voort, zonder duidelijke richting of ontlading en dat houdt het voor mij spannend. Wat daarbij opvalt, is dat de muziek nergens haast lijkt te hebben. Er wordt de tijd genomen om ideeën uit te werken, zonder dat er druk lijkt te zijn om ergens te komen. Dat zorgt ervoor dat je als luisteraar niet vooruitkijkt naar wat er komt, maar juist blijft hangen in wat je op dat moment hoort.
Hoe deze muziek werkt
De muziek van Hessel is voor mij geen muziek die ik mainstream luister. Ik luister zijn muziek op momenten waarop ik tijd heb om in mijn eigen hoofd te zitten. Bijvoorbeeld tijdens een lange fietstocht, tijdens het hardlopen of wanneer ik even wil ontspannen zonder afleiding. Niet om te dansen of mee te bewegen, maar om te luisteren en vooral te voelen. De muziek van Hessel nodigt niet uit tot bewegen, maar juist om aandachtig te luisteren.
Wat ik interessant vind, is dat als ik een nummer van zijn EP luister, maar dan op verschillende momenten, dat de beleving iedere keer anders is en ook steeds anders binnen kan komen. Afhankelijk van mijn gemoedstoestand hoor ik andere details of leg ik de focus op andere lagen. Dat maakt het luisteren minder eenduidig, maar wel persoonlijk. Het werkt voor mij bijna therapeutisch. Die luisterhouding sluit aan bij hoe de EP is opgebouwd. Drifting Echoes leent zich niet voor vluchtig luisteren en vraagt om aandacht en tijd.
Tussen genres en buiten de mainstream
Mijn muzieksmaak is breed: van pop tot jazz en van elektronische muziek tot klassiek. Juist daardoor valt Drifting Echoes op. Niet omdat de EP zich duidelijk in één genre laat plaatsen, maar juist omdat het zich daar grotendeels aan onttrekt. Er zijn raakvlakken met neoklassieke muziek en ambient, maar zonder vaste structuren of herkenbare thema’s. Waar veel neoklassieke releases leunen op melodie, kiest Moeselaar voor textuur en proces.
Vergelijking met andere artiesten
In die benadering is Drifting Echoes te vergelijken met artiesten die ook werken met herhaling, ruimte en langzaam verschuivende structuren, zoals Nils Frahm (1,2 miljoen luisteraars per maand op Spotify) en Ólafur Arnalds (3,1 miljoen luisteraars per maand op Spotify). Net als bij hen draait het minder om traditionele songvormen en meer om sfeer en opbouw. Tegelijkertijd voelt Moeselaars muziek naar mijn mening minder melodisch en minder afgerond. Waar bij Frahm en Arnalds vaak een herkenbaar thema of motief terugkeert, blijft Drifting Echoes abstracter en meer open.
Ook met ambient en experimentele elektronische muziek zijn er raakvlakken, bijvoorbeeld met het werk van Tim Hecker (135 duizend luisteraars per maand op Spotify), waarin textuur belangrijker is dan ritme of melodie. Het verschil zit vooral in de rol van de viool: bij Moeselaar blijft het instrument voelbaar aanwezig, zelfs wanneer het opgaat in elektronische lagen. Daardoor behoudt Drifting Echoes iets lichamelijks en menselijks, waar veel elektronische muziek juist afstandelijk kan aanvoelen. Die positie tussen neoklassiek, ambient en elektronica maakt de EP lastig in een genre te plaatsen. In vergelijking met artiesten die binnen deze genres inmiddels een groter publiek hebben opgebouwd, blijft Moeselaar daar tussenin hangen. Dat maakt Drifting Echoes minder zichtbaar, maar ook vrij van verwachtingen en vaste kaders.
Die positie buiten duidelijke genres verklaart wellicht deels waarom Drifting Echoes relatief weinig aandacht heeft gekregen. Op Spotify heeft Moeselaar rond de 23.000 maandelijkse luisteraars. Dat is weinig als je kijkt naar een platform dat sterk wordt gestuurd door algoritmes en herkenbaarheid. Drifting Echoes laat zich, zoals ik eerder al benoemde, moeilijk binnen een genre plaatsen en daardoor ook lastig in playlists. Het vraagt namelijk om een luisterhouding die haaks staat op hoe streaming vaak wordt gebruikt: snel, vluchtig en op de achtergrond. Dat maakt de EP minder zichtbaar, maar ook eigenzinnig. Het voelt niet alsof deze muziek is gemaakt met het oog op bereik, maar eerder vanuit een persoonlijke noodzaak, expressie, om te onderzoeken en te experimenteren.
Beperkingen en kracht
Dat betekent niet dat Drifting Echoes voor iedereen werkt. De EP blijft lang in vergelijkbare registers hangen. Als je behoefte hebt aan een duidelijk ontwikkeling, afwisseling of melodie in een nummer, dan kan je de muziek van Moeselaar eentonig vinden. Tegelijkertijd zit daarin juist de kracht van de EP. Drifting Echoes is niet gericht op directe overtuiging. De muziek vraagt tijd en aandacht, waardoor er ruimte ontstaat om te luisteren zonder doel of verwachting. Je hoeft niets te vinden of te begrijpen. Hoe ik het zie en ervaar is dat je er alleen maar naar hoeft te luisteren met aandacht en hoeft te voelen, bijna therapeutisch.
Waarom dit blijft hangen
Ondanks het abstracte karakter voelt Drifting Echoes niet afstandelijk. De muziek blijft menselijk en in beweging. De EP klinkt niet als een afgerond statement, maar als een moment binnen een langer muzikaal proces, waarin klanken blijven terugkomen en langzaam verschuiven.
Als ik terug denk aan dat eerste optreden tijdens Popronde is het voor mij duidelijk waarom dit EP, ondanks dat het geen mainstream muziek is, toch blijft hangen. Niet omdat de EP indruk wil maken, maar omdat de muziek ruimte laat. Drifting Echoes is geen EP die je onthoudt vanwege het oogappel van een EP of album een deuntje of tekst dat blijft hangen. Drifting Echoes blijft hangen omdat het je bijna dwingt om te vertragen en aandachtig te luisteren. In een muzieklandschap dat vooral gericht is op snelheid en herkenning, is dat naar mijn mening een zeldzame kwaliteit.
Zelf Drifting Echoes luisteren? Klik hieronder!
https://open.spotify.com/album/3DoAuoxyZUgOeDY6JkogGR?si=eH3v7zwlShmHuutm-zx59g
