Wanneer Arwin Ghani over muziek praat, heeft hij het zelden alleen over klanken. Er zitten lagen in, laagjes die precies moeten zijn tot het meest kleine tikje of deuntje die er te horen is. Het gaat over personages. Over sfeer, ritme en narratief. Muziek is voor hem geen losstaand product, maar een dragend element binnen een groter verhaal. Dat verhaal krijgt langzaam maar zeker vorm als Arwin zijn talenten combineert tot een groot project. Arwin is niet alleen artiest, maar ook schrijver. Onder de naam Queen of the Seven, een zelfgeschreven verhaal in ontwikkeling, is het uiteindelijk de bedoeling dat beeld, muziek en film samenkomen. Onder zijn artiestennaam Ibaru bracht Arwin recent zijn eerste nummer Green Lights uit. Als je Arwin niet kent lijkt het misschien een bescheiden debuut, maar voor wie hem kent lijkt het eindelijk het zichtbare begin van iets dat al jaren onder de oppervlakte broeit.
Arwin Ghani is zo’n maker die je makkelijk over het hoofd ziet. Niet omdat zijn werk onopvallend is, maar omdat het zich grotendeels buiten de traditionele kaders van de cultuursector beweegt. Hij werkt niet toe naar snelle releases of virale successen. Hij neemt zijn tijd en bouwt geduldig, obsessief en met een discipline die hem onderscheidt van veel andere kunstenaars.
Beginnen zonder vangnet
Toen Arwin zich enkele jaren geleden inschreef bij de Master the Mix Academy, wist hij zelf ook dat hij geen voorsprong had. Integendeel. “Hij kwam binnen en kon eigenlijk nog helemaal niks,” zegt Tommy, zijn docent bij de opleiding. “Hij had geen basiskennis, geen technische vaardigheden. Maar wat hij wel had, was een enorme drive. Hij wilt dit zo graag.”
Tommy, Arwin zijn oude docent herinnert zich hem als iemand die fouten durfde te maken. “Sommige studenten willen meteen goed zijn. Arwin accepteerde dat hij een beginner was. Hij stelde vragen, maakte fouten, verwijderde soms per ongeluk zijn eigen werk, dat soort dingen. Maar hij gaf nooit op. Je zag hem ook elke keer groeien en leren van zijn fouten.”
“Ik wist echt niks toen ik begon,” zegt Arwin. “Ik had er in het begin best wel moeite mee en nog steeds kan ik niet alles. Het proces was zwaar maar ook heel leerzaam. Ik mocht slecht zijn. Ik denk dat dat belangrijk is, dat je jezelf toestemming geeft om een beginner te zijn.”
Die bereidheid om opnieuw te beginnen blijkt cruciaal. Waar anderen afhaken zodra het ingewikkeld wordt, lijkt Arwin juist energie te halen uit het proces van leren. “Nu kan hij professionele muziek gaan maken,” zegt Tommy. “Niet alleen technisch goed, maar ook inhoudelijk sterk. Hij heeft zijn eigen style en genre gemaakt. Hij denkt na over klank in relatie tot beeld en verhaal. Dat is erg knap en zie je niet vaak.”
“Ik vind het altijd lastig om te zeggen dat ik ‘muziek maak’,” zegt Arwin. “Dat klinkt zo afgerond. Alsof het alleen maar gaat om een track die je uploadt en klaar. Voor mij begint muziek pas als het ergens bij hoort. Ik denk vaak in beelden. In scènes. Soms zie ik eerst een stukje film of anime voor me, iemand die iets doet of een actiescene en dan ga ik zoeken naar het geluid dat daarbij past. Zo zijn al veel van mijn tracks ontstaan.”
Meer dan muziek alleen
Volgens Lise, een goede vriendin die Arwin ook regelmatig helpt met zijn werk, doet het hem eigenlijk tekort om hem enkel als muzikant te omschrijven. “Arwin deed altijd al veel met verhaal en narratief,” vertelt ze. “Voor hem ís muziek verhaal. Maar hij is al veel langer bezig met creatie in allerlei vormen. Hij danste, acteerde, tekende en maakte muziek.”
Die verschillende disciplines zijn inmiddels samengekomen in Queen of the Seven, zijn passieproject waarin hij zijn eigen filmmuziek componeert voor een door hem bedacht verhaal. “Het is echt een universum,” zegt Lise. “Hij is niet alleen de componist, maar ook de wereldbouwer.”
Die veelzijdigheid is geen strategie, maar een noodzaak. Arwin lijkt iemand die móét creëren. “Hij heeft die ‘creative itch’,” zegt Lise. “Alsof hij het niet kan laten. Hij jaagt zijn dromen na met een soort koortsachtigheid. En daar komen prachtige dingen uit.”
Discipline boven talent
Hoewel mensen Arwin soms bestempelen als ‘aangeboren talent’, vindt Lise dat een misleidende term. “Voor een klein deel klopt het,” zegt ze. “Maar vooral is hij iemand die een beginner durft te zijn. Hij durft iets te doen wat hij nog nooit heeft gedaan.”
Die mentaliteit vertaalt zich in discipline. “Veel en hard,” vat Lise het samen. “Arwin heeft een ongekende discipline. Hij heeft daar echt aan gewerkt. Hij begon als groentje en nu is hij een heuse producer. Niet alleen van muziek, maar ook van muziekvideo’s en een heel verhaal.”
Die discipline zie je terug in zijn dagelijkse leven. Arwin werkt vaak alleen, in stilte, urenlang. Niet vanuit dwang, maar omdat het van hem af moet. Wat gebeurt er als je een scène muzikaal net anders inkleurt? Wat als een personage een ander thema nodig heeft?
“Ik kan heel lang blijven hangen op een detail,” geeft Arwin toe. “Ik kan dan de hele nacht eraan zitten voor een deel van een nummer. Een tikje, moet het dan die ene of die andere klank zijn. Dan weet ik dat het nog niet klopt en dan ga ik net zo lang door tot het nummer voldaan voelt. Ik zou mezelf niet omschrijven als een perfectionist, maar ik heb wel moeite met dingen loslaten.”
Green Lights
Zijn eerste officiële release, Green Lights, verscheen onder de artiestennaam Ibaru. Het nummer fungeert als losse single en om zijn naam in de muziekwereld te krijgen. Het is een kalm lofi-achtig nummer waar Arwin zelf zijn eigen videoclip voor gemaakt heeft. Voor Arwin zelf is Green Lights vooral een stap naar buiten. Tot nu toe werkte hij veel in de luwte, perfectionistisch en in de schaduwen, maar met deze release laat hij voor het eerst iets los. Niet omdat het volgens hem ‘af’ is, maar omdat het moet ademen.
“Green Lights voelde als een eerste ademhaling naar buiten,” zegt Arwin. “Het nummer is niet alles, het zal nooit een hit worden, maar ik hoop dat mijn eerste release het begin is van iets moois.”
Green Lights is niet het enige wat we van Arwin gaan horen de komende tijd. “Ik ben best wel perfectionistisch maar ook onzeker om nummers uit te brengen. Als ze eenmaal gereleased zijn kan ik er niks meer aan veranderen. Heel spannend, maar stiekem toch ook heel motiverend.”
Nog maar het begin
Daniel, Arwins beste vriend, ziet van dichtbij wat die toewijding betekent. “Ik probeer wel eens met hem af te spreken, maar het lukt zelden,” geeft Daniel toe. “Ik zie hem nachtenlang doorwerken. Niet omdat iemand dat van hem vroeg, maar zijn project is zijn leven.”
Volgens Daniel zit Arwins kracht juist in die combinatie van kwetsbaarheid en vastberadenheid. “Arwin is best wel een zachte onzekere jongen. Hij heeft veel talenten en blijft met alles doorgaan.Dat maakt me trots. Echt trots.”
“Ik zie mezelf niet als ‘af’ of ‘klaar’. Ik ben onderweg,” zegt Arwin. “En misschien is dat wat mij typeert: niet de ambitie om gezien te worden, maar de behoefte om iets echts te maken. Iets dat klopt. Zelfs als dat betekent dat het langer duurt.”
Wat Arwin Ghani bijzonder maakt, is niet alleen wat hij al heeft gemaakt, maar vooral hoe hij werkt. Hij beweegt zich tussen disciplines, zonder zich vast te leggen op een identiteit. Producer, componist, verhalenverteller, het zijn allemaal tijdelijke labels voor iets dat nog in ontwikkeling is.
In een cultuursector die vaak gericht is op zichtbaarheid en snelheid, kiest Arwin voor verdieping en samenhang. Hij bouwt langzaam aan een project dat niet schreeuwt om aandacht, maar die uiteindelijk wel afdwingt.
Misschien is dat precies waarom hij nu nog niet in de schijnwerpers staat. Maar wie goed kijkt, ziet een maker die zijn eigen regels schrijft en zijn eigen muziek componeert om die wereld tot leven te brengen.
En Green Lights? Dat is geen eindpunt. Het is precies wat de titel belooft: groen licht om verder te gaan.
Ibaru – Green Lights (Music Video)
