‘This is my form of therapy,’ staat er in de Letterboxd-bio van Deza. Geen loze uitspraak: op de populaire filmapp voor cinefielen heeft ze inmiddels 1067 films gelogd, met nog eens 1968 titels op haar watchlist. Een leven lang kijken, dus. Die liefde voor beeld begon al vroeg. Op haar tiende kreeg Deza haar eerste camera en vanaf dat moment was ze eigenlijk niet meer weg te slaan achter de lens. Uiteindelijk bloeide deze hobby uit tot een passie voor films, en dat is nooit weggegaan. 

Samen met haar team Cut Collective Films heeft ze al een paar short films gemaakt. Als ik naar Deza en haar werk kijk, zie ik een verborgen schat. Ik denk dat zij de mogelijkheid heeft om uit te groeien tot iets groots. En ik zal uitleggen waarom.

Het begin
Deza Maria Elisa Sandifort is 23 jaar oud en is opgegroeid in Rotterdam-Zuid. Haar moeder is recentelijk naar Hoek van Holland verhuisd, en Deza ging mee. Daar kreeg ze echter snel heimwee: ‘Het was voor mij de eerste keer dat ik in een dorp woonde. En absoluut niks voor mij. Ik ben snel terug verhuisd naar Rotterdam, waar ik nu samenwoon met mijn vriend Tjibbe’, vertelt ze. 

Na de middelbare school is Deza naar het Grafisch Lyceum gegaan. Hier volgde ze een fotografiestudie. Ze leerde omgaan met programma’s als Photoshop, Illustrator en InDesign. Hier leerde ze ook Hugo Kernkamp kennen. ‘Ik leerde Deza in 2018 kennen op het Grafisch Lyceum. Ik heb dan ook voor het eerst met haar samengewerkt in 2018 voor wat schoolopdrachten. Later heb ik ook meegewerkt aan het 48 Hour Project’, vertelt Hugo. Hugo zegt dat hij graag in de toekomst meer films met Deza zou willen maken: ‘Ze is een hele goede filmmaker. Ze is heel empathisch en heeft altijd een duidelijke visie van wat ze wil maken.’ 

Na haar opleiding aan het Grafisch Lyceum wist Deza één ding zeker: ze was nog niet klaar met leren. Ze zocht verder, twijfelde, schoof opties tegen elkaar af, tot ze uitkwam bij een audiovisuele opleiding aan de Willem de Kooning Academie. Het was een gok, want ze dacht altijd dat filmen te moeilijk zou zijn. ‘Mijn moeder vroeg me of ik het wel zeker wist. Het was een switch van de veilige fotografie, maar ik voelde dat er iets miste’, vertelt ze. Toch pakte die twijfel precies goed uit. ‘Uiteindelijk heb ik de studie gekozen, en het was de beste keuze die ik ooit had gemaakt. Veel minder technisch dan de opleiding op het Grafisch Lyceum, en veel meer conceptueel. Ik had echt vrijheid om te doen en te maken wat ik wilde’, vertelt Deza. 

Willem de Kooning
Toen Deza de overstap maakte naar Willem de Kooning, kreeg haar manier van werken en denken een nieuwe wending. Ze ontdekte hoe anders het was om in deze schoolstructuur te zitten: begeleiding was er, maar je moest er zelf actief om vragen. Die vrijheid, het zelf sturen van je ontwikkeling, paste haar juist perfect en liet haar stap voor stap conceptueler leren denken. ‘Ze zeggen hier: je bent hier geen student, maar individuele artiest. En zo voel ik me ook. Ik had van de week nog een coachingsessie met mijn docent Miguel. Hij is heel intens, maar op een goede manier. Ik had een keer een teaser gemaakt voor het Movies that Matter festival, en hij had me een excellent gegeven. Hij vertelde dat hij dat in zijn hele carrière maar drie keer had gedaan. Toen ik vroeg waarom ik er eentje had verdiend, zei hij dat ik heel constant en sterk kan nadenken, en dat hij potentie ziet voor iets groots’, vertelt Deza trots. 

Hugo en Deza op de set van Tomatensap | Foto: Deza Sandifort

Razbliuto
‘Mijn eerste film heet Razbliuto, ik ben er niet trots op.’ Bescheiden vertelt ze over de short film over een vriendengroep, losjes gebaseerd op haar eigen vriendengroep toentertijd, die langzaam uit elkaar groeit. ‘Ik heb het idee dat je altijd wel een beetje ongemakkelijk wordt als je je oude werk terugziet… Het was allemaal heel kleinschalig en ik vind dat ik enorm ben gegroeid, zowel in mijn camerawerk als in mijn regiewerk.’

Niet lang daarna werkte Deza aan haar tweede korte film, tijdens het zogenaamde 48 Hour Project. Bij deze wedstrijd krijg je 48 uur de tijd om een short movie te maken van maximaal 7 min. Je krijgt een genre, prop, karakter en zin toegewezen die in de film moet voorkomen en dan is het knallen. Het was een totaal andere ervaring dan haar eerste film. Samen met haar team moest ze in een korte tijd een volledig concept uitwerken, filmen en monteren. Hoewel de tijdsdruk groot was, vond ze het een leerzame uitdaging: ‘Het was hectisch, maar ook superleuk om te zien wat je in zo’n korte tijd kunt neerzetten,’ vertelt ze. 

Poster voor ‘Razbliuto’ | Foto: Deza Sandifort

Cut Collective
De eerste keer dat Deza meedeed aan het 48 Hour Project regisseerde ze de film samen met haar beste vriendin Jada Kiani. ‘Deza en ik hebben precies dezelfde visie over film; ze weet precies wat ik leuk vind. Ze raadde mij bijvoorbeeld aan om “Singing in the rain” te kijken, en nu is het mijn favoriete film,’ vertelt Jada. Volgens Jada ging het samenwerken tijdens het 48 hour project heel natuurlijk: ‘Als je professioneel met iemand samenwerkt waar je heel goed bevriend mee bent zou je denken dat je in een andere dynamiek terechtkomt. Maar het was helemaal niet anders. We zijn heel goed op elkaar afgestemd en ik vertrouw haar gewoon. Als ik even weg was, wist ik dat het nog steeds super goed zou worden. Verder staat ze heel erg open voor nieuwe ideeën, wat goed werkt binnen het team. Soms schrijft ze bijvoorbeeld scènes samen met acteurs.’

Deza en Cut Collective bij het 48 Hour Project in Rotterdam | Foto: Deza Sandifort

Deza werkt bijna altijd met hetzelfde team, dat samen de naam Cut Collective draagt. Zij is de founder en heeft in de loop der tijd een vaste groep mensen om zich heen verzameld. Iedereen heeft daarin zijn eigen rol. Tjibbe, haar vriend, is de director of photography en staat achter de camera. Hugo helpt eigenlijk met van alles, Joris verzorgt het licht als gaffer, Malie is vaak opnameleider en Jona schrijft mee aan de films, samen met Tjibbe. Emma Ekering is een van de acteurs en heeft al vaak met Deza samengewerkt: ‘Ik vind het heel leuk om met Deza samen te werken. Ze is een hele spontane en intuïtieve maker. Als regisseur laat ze me heel erg mijn gang gaan, terwijl ze wel weet wat ze wel en niet wil. Ze is helder in haar communicatie’, vertelt Emma. Inmiddels zijn er nog meer mensen bij het collectief aangesloten.

Wat Deza vooral benadrukt, is hoe fijn die samenwerking voelt. ‘Ik heb altijd goede herinneringen aan de projecten die we doen,’ vertelt ze. ‘Er hangt een goede sfeer op set en iedereen doet zijn werk gewoon heel goed.’

Tomatensap
Het meest trots is Deza op haar nieuwste film, die ze in november 2025 maakte voor het 48 Hour Project. Het samenwerken met Cut Collective voelde dit keer extra vanzelfsprekend. ‘Het ging echt heel goed, alles liep gewoon,’ vertelt ze. ‘Iedereen wist wat hij moest doen en ging meteen aan de slag.’ Volgens Deza zie je die groei ook terug in haar werk. Hoe vaker ze regisseert en produceert, hoe beter haar films worden. Dat voelt logisch, oefenen hoort erbij, maar het blijft bijzonder om die ontwikkeling zo duidelijk terug te zien.

Behind the Scenes bij ‘Tomatensap’ | Foto: Deza Sandifort

Behind the scenes bij ‘Tomatensap’ | Foto: Deza Sandifort

‘De film heet Tomatensap. Het gaat over drie rijkeluiskinderen die een weekendje weg boeken, maar daar een dood lichaam aantreffen. Ze besluiten het lichaam weg te stoppen, omdat ze geen zin hebben om ermee te dealen. Het genre was vakantie-achtig, de prop was een rietje en de zin “ik ben gewoon zo goed” moest erin zitten. Ik ben echt heel blij met hoe iedereen het heeft gedaan in deze film, vooral met het acteerwerk van Emma. Ze had een goede klik met haar tegenspeelster, Lotus.’

De toekomst
Op dit moment werkt Deza aan een paar nieuwe projecten, maar één daarvan houdt haar al maanden bezig. Samen met een vriend schrijft ze aan een film over Alzheimer, geen zwaar drama, maar een dark comedy met een serieuze kern. Het idee ontstond vanuit iets persoonlijks: zijn opa en haar oma hebben allebei Alzheimer. Van daaruit begon het gesprek, en langzaam groeide er een verhaal.

Ze wilden bewust wegblijven van het stereotype beeld van Alzheimer als ‘iets voor oude mensen’. Tijdens hun research stuitten ze op verhalen over jonge mensen met Alzheimer, waaronder een man van 28. Dat werd het vertrekpunt voor de film: een man van begin dertig die Alzheimer heeft, zonder dat hij dat zelf weet. ‘We wilden iets maken dat raar en visueel sterk is, maar wel met een serieus hart,’ vertelt Deza. ‘Het is een dark comedy, maar met een duidelijke boodschap.’

De film zit vol absurde ideeën: een peperdure behandeling die herinneringen zou terughalen, een man die alles verkoopt wat hij heeft, en een reis door zijn eigen hoofd. Met een geplande lengte van vijftien tot twintig minuten wordt het haar langste film tot nu toe. Het script is inmiddels al een half jaar in de maak, en voorlopig zijn ze er nog niet klaar mee.

Misschien is dat ook precies waarom Deza voor mij een verborgen parel is. Niet omdat ze nu al alles perfect doet, maar juist omdat je ziet hoe serieus ze haar vak neemt, hoe scherp ze kijkt en hoe eerlijk ze durft te zijn over haar eigen werk. Als film voor haar inderdaad een vorm van therapie is, dan is het duidelijk dat ze daar heel erg in groeit, en dat maakt haar werk alleen maar boeiender om te volgen.