Als Gen Z’er uit 2006 had ik nog nooit van deze film gehoord en er eerlijk gezegd ook niemand over horen praten. Dat is eigenlijk bizar, want Midnight in Paris uit 2011 heeft destijds wel echt hele grote prijzen gewonnen. De film ging in première op het filmfestival van Cannes en werd al snel een gigantische kaskraker in de bioscopen. In 2012 werd, volkomen terecht, een Oscar binnengesleept voor Best Original Script. Ook de regisseur, Woody Allen, kende ik vooraf niet. Achteraf blijkt dat een schande te zijn, aangezien ik na een korte zoektocht erachter ben gekomen dat hij een hele grote en bekende naam is in de filmwereld. Hoewel de film dit jaar alweer vijftien kaarsjes mag uitblazen, blijft het een verborgen schat die iedereen wel een keer gezien moet hebben. 

De cast is ook om te smullen: topacteurs als Owen Wilson, Marion Cotillard en Rachel McAdams spelen de sterren van de hemel en op een gegeven moment verschijnt zelfs Carla Bruni even in beeld als Franse gids.  

Mijn eigen mening over de film is erg positief. Het is een film waarbij je na een lange dag lekker weg kan kijken zonder al te veel na te denken. Toch sleept het je wel mee in het verhaal. Vooral de opening vond ik heel mooi, de film begint met een reeks mooie beelden van plekken in Parijs. Het leek wel een serie bewegende ansichtkaarten. Je proeft de romantische sfeer en persoonlijk had ik meteen zin om een trip naar Parijs te boeken. Maar een goede opening maakt nog geen goede film dus was ik benieuwd naar de rest.  

Een magische autorit door de tijd 

Het verhaal draait om Gil Pender (gespeeld door Owen Wilson), een succesvolle Amerikaanse scenarioschrijver uit Hollywood. Hij heeft het gevoel dat hij zijn literaire roeping heeft gemist, dus gooit hij het over een andere boeg en is begonnen een roman te schrijven. Vlak voor zijn bruiloft reist hij samen met zijn verloofde Inez, gespeeld door Rachel McAdams, en haar welgestelde ouders naar Parijs. Voor Gil is dit dé kans om inspiratie op te doen voor zijn boek. Hij is namelijk een romanticus pur sang en wil graag de ziel van de stad proeven en wegdromen door de straten van Parijs.  

Voor Gil is de stad een droom, maar is het anders voor Inez. Gil loopt het liefst in de stromende regen over de iconische Pont Royal, terwijl Inez niet van regen houdt. Zij loopt liever de bekende toeristische attracties af om vervolgens uitgebreid te gaan shoppen in de duurste modewinkels. De scheurtjes in hun relatie worden nog meer duidelijk wanneer ze Paul (Michael Sheen) tegenkomen, een irritante betweter die over elke cultuurdingetje ‘alles’ weet. Inez kent hem van vroeger en hangt aan zijn lippen en vindt zijn claims geweldig, terwijl Gil zich alsmaar meer irriteert. Paul waagt het zelfs om in te gaan tegen de gids in een museum, wat zorgt voor heerlijke, ongemakkelijke humor.  

Al vroeg in de film, zo rond de tiende minuut, wordt de exacte definitie van nostalgie uitgesproken. Het wordt een ontkenning van een pijnlijk heden genoemd. Dat blijkt het startschot voor het thema van de rest van de film.  

Gil besluit op een avond alleen te gaan wandelen door de sfeervolle straatjes van Parijs. Dan gebeurt er iets ongelooflijks: als de klok twaalf uur slaat, komt er plotseling een prachtige, antieke oldtimer langsrijden. De inzittenden zijn vreemdelingen in ouderwetse kleding die feestvieren en hem uitnodigen om in te stappen. Gil twijfelt geen moment en stapt in. De autorit blijkt een ware reis door de tijd. Wanneer Gil uitstapt, beseft hij dat hij midden in de jaren ‘20 is beland: zijn lievelingsperiode in de geschiedenis.  

Nostalgie en de liefde 

In deze magische andere nachtwereld komt Gil oog in oog te staan met zijn grootste literaire en artistieke helden. In de auto zitten namelijk Scott en Zelda Fitzgerald, die hem meenemen naar een champagne doordrenkt feest in de jaren twintig. Vervolgens zit Gil in een café te praten met Ernest Hemingway, wat gespeeld wordt door Corey Stoll. Kathy Bates speelt een geweldige Gertrude Stein, de beroemde literatuurkenner aan wie Gil zijn manuscript mag laten lezen. Je kijkt je ogen uit bij alle bekende gezichten die voorbijkomen. 

De tijdreis wordt pas echt interessant wanneer Gil de beeldschone française Adriana (Marion Cotillard) ontmoet. Adriana is de muze en maîtresse van Pablo Picasso, en voor Gil is het meteen liefde op het eerste gezicht. Zij begrijpt zijn romantische ziel wél, in tegenstelling tot Inez. Vanaf dat moment zie je dat nostalgie het grote, terugkerende thema van de film is. Het is een rode draad die steeds dieper wordt uitgewerkt. De film laat hier op een heel grappige, maar ook slimme manier zien hoe die nostalgische gevoelens in je hoofd werken. 

Regisseur Allen bouwt namelijk een geweldige boodschap in het script die het concept van Golden Age Thinking blootlegt: het idee dat een ander tijdperk in de geschiedenis altijd beter was dan het nu. Wanneer Gil en Adriana samen nóg een stap verder terugreizen naar de Belle Époque, ontdekken ze dat de kunstenaars uit die tijd, juist weer terugverlangen naar de Renaissance. Het is een echte eyeopener voor Gil.  

Open einde 

Wat Midnight in Paris zo goed maakt, is allereerst de setting. De locaties van Parijs, maken het heel bijzonder. Zodra de nacht valt, verandert de sfeer naar een warme, goudgele belichting en sfeervolle jazzmuziek.  

Dat unieke, nostalgische gevoel waar de film om draait, komt daardoor ontzettend goed en puur over op de kijker. Ik, en ik neem aan vele andere, worden helemaal meegezogen in die gezellige, dromerige sfeer. Het acteerwerk is ook heel erg goed. Owen Wilson blinkt uit met zijn kenmerkende ogen en zijn nostalgische verwonderde blik. Je gelooft meteen dat deze man met zijn hoofd in de wolken leeft.  

De film verveelt met zijn duur van 94 minuten geen seconde. Het einde is wel wat open. Je blijft als kijker achter met de vraag hoe het nu verder zou gaan in Parijs. Maar eigenlijk past het open einde wel bij de film en sfeer van het verhaal. Ook als dromer kon ik zo mijn eigen idee bedenken als einde.  

Conclusie 

Het komt erop neer dat Midnight in Paris de perfecte film is om heerlijk bij weg te dromen. Het is ontzettend leuk, vermakelijk en sfeervol. De film herinnert ons eraan dat het heden ook mooi kan zijn, mits je openstaat voor het moment zelf. De film is een echte aanrader voor de dromers onder ons, dus aan hen: zet hem op je nog-te-kijkenlijstje! Als je meer een nuchter type bent, dan is deze film niet direct iets voor jou.  

Als een dromer zijnde, geef ik deze film dan ook wel echt een dik verdiende 8,7/10. 

Midnight in Paris (2011) Regie: Woody Allen | 94 minuten | Genre: Komedie, Romantiek, Fantasie 

Acteurs: Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Adrien Brody, Michael Sheen, Kathy Bates, Carla Bruni, Tom Hiddleston, Corey Stoll, Léa Seydoux