DEN HAAG – Oh Oh Den Haag is een nieuwe Nederlandse reality-serie waarin het dagelijkse leven van acht verschillende inwoners van Den Haag wordt gevolgd. De serie, die 2 januari 2026 van start is gegaan, draait om de contrasten in karakter, levensstijl en cultuur binnen een stad, beschreven als ‘twee werelden, maar een stad’: de ongefilterde, directe Hagenezen en de nette, traditionele Hagenaars. Het leven van de ongefilterde directe Hagenezen wordt vaak als ‘laagdrempelig’ beschouwd. Een van deze ‘ongefilterde’ personen is Joke, zij is toiletjuffrouw bij de Haagse Markt en is het niet bepaald eens met dit vooroordeel.
“Ze noemen me altijd plat, alsof ik de hele dag met m’n bek open patat sta te vreten en verder nergens over nadenk. Nou, laat ik je gelijk uit die droom helpen: ik ben misschien plat, maar niet achterlijk. Mensen verwarren altijd een grote bek met een leeg hoofd. Dat is hun probleem, niet het mijne.
Dat laagdrempelige bestaan waar ze het over hebben? Weet je wat laagdrempelig is? Elke ochtend om half zes je nest uit, kou, regen, strontlucht, wc’s schrobben waar mensen zich gedragen als losgeslagen varkens. Dat is geen hobby dat is werken, echt werken. Niet lullen over ‘druk zijn’ omdat je drie mailtjes moet sturen en daarna een havercappu gaat drinken.
Mensen denken: ze zit daar op dat toiletje, beetje mopperen, beetje vloeken, makkelijk geld. Nou schat, kom er een dag bij zitten. Je wordt uitgescholden, mensen jatten wc-papier, ze pissen naast de pot, kotsen op de vloer en kijken je daarna aan alsof jij het hebt gedaan. En dan moet jij nog vriendelijk blijven ook. Dat noem ik geen laagdrempelig bestaan, dat noem ik overleven met humor.
Ik heb zelf nooit geweten dat er ‘Hagenezen en Hagenaren’ zijn maar dat idee dat Hagenezen geen diepgang hebben, dat ze alleen maar schreeuwen en schelden… luister, ik scheld omdat ik eerlijk ben. Mensen met nette woorden liegen vaak veel meer. Die lachen in je gezicht en naaien je achter je rug. Ik zeg het recht voor je harses, klaar. Dat is geen gebrek aan beschaving, dat is juist duidelijkheid.
Ik heb meer mensenkennis opgedaan op dat toilet dan menig psycholoog met z’n diploma’s. Ik zie alles: rijk, arm, dik, dun, verdrietig, kapot, bezopen, verliefd. Iedereen moet op een gegeven moment schijten, en daar zijn we allemaal gelijk. Dat leert je relativeren, dat leer je niet op een borrel met zilveren lepeltjes.
Ze denken dat ik geen ambities heb, wat een gelul. Mijn ambitie is onafhankelijk zijn, mijn eigen geld verdienen, niemand nodig hebben, niet hoeven bedelen. Ik heb geen baas die in m’n nek hijgt en geen man die me vertelt wat ik moet doen. Ik sta daar omdat ik dat wil. Vrijheid, dat is mijn luxe.
Dat vooroordeel is niet verzonnen, hoor, dat zat er al. Alleen nu zien mensen het van dichtbij en sommigen schrikken daarvan, want ik pas niet in hun nette hokje. Ik ben niet zielig, ik ben niet dom en ik hoef ook niet ‘gered’ te worden. Ik red mezelf al m’n hele leven.
Weet je wat mensen ook niet snappen? Dat wij keihard kunnen zijn, maar ook keihard loyaal. Als ik je mag ga ik door het vuur voor je, maar als je me voor lul zet ben je klaar. Zo simpel is het, geen toneelstukjes, geen achterbakse onzin.
Dat ‘lage niveau’ waar ze het over hebben… ik heb meer respect voor iemand die z’n handen vies maakt dan voor iemand die z’n hele leven doet alsof hij beter is. Niveau zit niet in woorden, niveau zit in hoe je met mensen omgaat. En geloof me: ik zie dagelijks wie er echt geen niveau heeft.
Ik lach me kapot als mensen zeggen dat ik simpel ben. Simpel is overzichtelijk simpel is weten wie je bent. Ik hoef geen boekenplank vol zelfhulp om te snappen hoe het leven werkt. Het leven is soms kut, soms mooi, en meestal allebei tegelijk. Punt.
Kijk, ik ben geen heilige. Ik vloek, ik mopper, ik kan knetterchagrijnig zijn. Maar ik ben echt. En dat vinden mensen blijkbaar spannender dan al dat gladde gelul. Als ze zich eraan storen is dat hun probleem, ik blijf gewoon mezelf.
Als ze mij laagdrempelig noemen, prima. Dan ben ik laagdrempelig met een ruggengraat, met levenservaring, met verhalen waar je u tegen zegt. En met een bek die niet bang is om open te gaan, ik slaap er geen seconde minder om.
Dus nee, mijn leven is geen karikatuur. Het is rauw, soms zwaar, vaak grappig en altijd echt. En als dat niet past in jouw beeld van hoe een mens hoort te leven, dan moet je misschien maar eens naar je eigen kijken. Want ik zit hier prima, met beide poten op de grond. En ja, soms met een rol wc-papier in m’n hand. Nou en?”
