Carel Kraayenhof, de bekendste bandoneonspeler van Nederland treed woensdag zeventien december op in Leeuwenbergh.

U treedt vanavond op in Leeuwenbergh, heeft u er een goed gevoel over?

‘Zeker, vooral omdat de opnames zo goed gingen, dat geeft heel veel vertrouwen voor de avond. De opname is natuurlijk het aller moeilijkst omdat het zo definitief is. Je moet er echt achter staan wat je op dat moment speelt, gelukkig heb ik erg mijn best gedaan in de voorbereiding naar deze dag.’

Welke stukken speelt u vandaag?

Vandaag speel ik onder andere Oblivion van Piazzolla dan nog een stuk dat heet Alfonsina y el mar, dat is van Ariel  Ramirez  dat is volksmuziek uit Argentinië dan heb ik zelf een stuk geschreven dat heet La paz interior, de innerlijke vrede. 

Zijn dit ook de stukken die je normaal speelt?

‘Ja zeker, maar het verschilt enorm als je solo bandoneon speelt, dus als je jezelf begeleidt met je linkerhand, wat veel moeilijker is. Ik speel juist veel met anderen zoals mijn tango kwartet, onder begeleiding van piano of samen met gitaar en zang. Ik heb wel eens solo gedaan maar ik vind er niet zo veel aan, in je eentje toeren en optreden. Samen doe ik veel liever.’

Ik zie u wel vaak met twee handen spelen

‘Dat klopt, ik vind het heel interessant om die bandoneon te exploreren.’

U schrijft ook zelf stukken, wat voor muziek is dat?

‘Ik schrijf veel composities die op Argentijnse tango en volksmuziek zijn gebaseerd, ik heb ook wel eens Cubaans geschreven, maar ik heb ook vaak met popmusici gewerkt en grote orkesten. Maar het meeste is wel Argentijns.

U speelt bandoneon, dat is een best wel onbekend instrument, waarom hebt u besloten dit instrument te gaan spelen?

‘Op mijn achtste ben ik begonnen met pianospelen en dat heeft een grote rol gespeeld want qua wat je met je handen doet komen de piano en de bandoneon gek genoeg op veel plekken overeen. Toen ik studeerde zat ik in een band met mijn broer waarin ik trekharmonica speelde, later ben ik concertina gaan spelen maar ik miste bij beide instrumenten meer mogelijkheden. Een tijdje later zette een vriend van me een LP op waarop ik een bandoneon hoorde spelen en ik was meteen verliefd. Ik zei tegen mezelf: ‘Het maakt niet uit hoelang het duurt voordat ik er een vind, ik moet dat ook leren spelen.’

Wat dat de eerste keer dat u een bandoneon hoorde?

‘Ja, ik was toen 26 en dacht: dit wil ik de rest van mijn leven doen, heel bizar. Toen kwam ik iemand in het Vondelpark in Amsterdam tegen die mij zag spelen op mijn concertina en hij zei dat ik een bandoneon moest proberen. Ik was toen al een tijdje op zoek maar ik kon er geen vinden, toen heeft hij er een voor mij uit het buitenland gehaald maar er was natuurlijk ook nergens muziek dus ik moest opnieuw het wiel uitvinden bij wijze van spreken. Ik begon gewoon alles wat ik hoorde op te schrijven in noten en zo heb ik met die grammofoonplaten leren mee spelen en toen zelf bandjes gevormd.

Wat is uw persoonlijke relatie met het instrument?

‘De bandoneon is als een verlengde van mijn lijf. Als ik bandoneon speel, heb ik het gevoel alsof ik daar samen zit met een persoon. Het is magisch om te zien hoe de tango de blues is van Buenos Aires en de bandoneon is de zanger daarvan.’