Het wekelijkse lunchconcert in TivoliVredenburg was afgelopen vrijdag tot de laatste stoel gevuld. Op het podium zit Yukine Kuroki, een jonge Japanse pianiste die de afgelopen jaren haar talent in alle uithoeken van de wereld liet schijnen. Wie haar zo ontspannen en gecontroleerd ziet spelen, zou niet vermoeden hoeveel discipline, druk en persoonlijke rituelen schuilgaan achter de coulissen.
Het interview is in het Engels afgenomen; de quotes zijn dus vertaald naar het Nederlands.
Yukine speelde al piano vanaf haar derde en stond voor het eerst op het podium op haar zevende. ‘Mijn moeder was pianodocent, dus er stond altijd een vleugel in mijn kamer. Ik had eigenlijk geen keuze,’ zegt ze op een grappende manier. Dagelijks oefenen was eigenlijk vanzelfsprekend, ook al had haar moeder er ook een handje in: ‘Mijn moeder stimuleerde me ook om veel te oefenen. Tegenwoordig waardeer ik dat enorm.’
Op haar zesde won ze haar eerste competitie. ‘Het was een hele lokale competitie, niets bijzonders,’ relativeert ze. Toch had het wel betekenis voor haar: ‘Ik dacht: misschien kan ik eigenlijk best goed piano spelen. Vanaf dat punt heb ik besloten dat ik pianist wilde worden.’ De piano werd meer dan een instrument. ‘De piano werd mijn vriend.’
Kuroki volgde een masterstudie aan de Showa Graduate School of Music en de Showa Piano Art Academy. Ze studeerde tien jaar lang en is in juni 2025 afgestudeerd. Over haar docent Fumiko Eguchi spreekt ze met warmte. ‘We hebben samen veel mooie herinneringen opgebouwd.’ Nu studeert ze zelfstandig. ‘Ik vind het heel leuk om nu zelfstandig te studeren. Ik wil mijn karakter laten horen via de muziek.’
In de afgelopen jaren heeft Yukine haar eigen subtiele speelstijl ontwikkeld. ‘Veel mensen zeggen dat mijn muziek heel energiek en gepassioneerd is.’ Haar liefde voor Franz Liszt speelt daarbij een grote rol. Franz Liszt was een negentiende-eeuwse Hongaarse componist en pianist. Liszt wordt gezien als de grootste pianovirtuoos van zijn tijd en blijft een grote inspiratiebron voor Yukine. ‘Ik hou enorm van muziek van Liszt, dus die speel ik het vaakst.’
Voorheen deed Yukine mee aan meerdere competities: In 2022 won ze zowel het Liszt Utrecht Pianoconcours als de Dublin International Piano Competition. Daarna nam ze deel aan de Rubinstein Competition in Tel Aviv in 2023, waar ze derde werd.
De wedstrijden brachten niet alleen succes, maar ook druk. ‘Voorafgaand aan de wedstrijden was ik altijd heel nerveus, vooral bij het Liszt Utrecht Pianoconcours.’ Na haar overwinningen in Utrecht en Dublin voelde de Rubinstein Competition in Tel Aviv als een last. ‘Ik voelde ontzettend veel druk, ook vanuit mijn docent. Zoveel zelfs dat ik in de derde ronde gewoon koorts had.’ Gewoon optreden voelt voor haar anders. ‘Bij gewone concerten voel ik helemaal geen stress. Ik geniet ervan om op het podium te staan, helemaal wanneer mensen “bravo” roepen en applaudisseren.’
Ondanks dat Yukine gewone optredens niet spannend vindt, volgt ze wel een vaste, kleine routine voordat ze het podium op gaat. ‘Ik heb altijd mijn talisman bij me.’ Dat geluksobject is een kleine knuffelwalrus. ‘Mijn oma kocht hem voor me in een aquarium toen ik vijf was.’ Het beestje heet Seiuchan. ‘Walrus in het Japans is seiuchi, en Seiu-chan betekent zoiets als klein en schattig.’ Ze knuffelt hem vlak voor het optreden. ‘Pas daarna kan ik het podium op.’
Componeren of improviseren doet ze zelf niet. ‘Ik kan niet componeren en ik ben niet zo goed in improviseren, daarom speel ik vooral klassieke muziek.’ Toch opent Yukine langzaam de deur naar andere stijlen. ‘Sinds kort ben ik ook jazz gaan spelen.’ De Oekraïense componist Nikolai Kapustin speelt daarin een sleutelrol. ‘Hij schreef jazz volledig uit in partituren. Dankzij hem kan ik nu jazz spelen.’
Hoe bereidt een artiest als Yukine zich voor op een optreden? Wat gebeurt er in de momenten voordat het publiek de zaal binnenstroomt? Collega Juliën de Jongh liep mee tijdens de voorbereidingen op dit optreden en nam een kijkje achter de schermen. Van de lege zaal tot de backstage.
