UTRECHT – TivoliVredenburg stroomt Tweede Paasdag vol met bezoekers uit alle windstreken voor het Catching Cultures Festival, een dag vol muziek als antwoord op toenemende polarisatie. Volgens Mohammed Allati, bandlid van de Utrechtse band Imetlaâ, is muziek een gemeenschappelijke taal die mensen verbindt.
Het Greek Folklore Ensemble en Arda & the Gianna, die muziek uit het Midden-Oosten en het Oostelijk Middellandse Zeegebied combineren met een vleugje jazz, rock en funk, openen het festival. De betrokkenheid van het publiek is duidelijk zichtbaar. Frederieke van Olffen, een bezoeker, kijkt met een mengeling van bewondering en ontroering naar de optredens en zegt: ‘Ik voel geen gelukszoekers, maar ik voel verdriet, heimwee en hoop.’ Van Olffen ziet hoe de muziek mensen verbindt en blij maakt. Volgens haar zou er meer acceptatie zijn wanneer mensen wat meer met elkaar in contact komen. Ze vergelijkt dit ook in haar eigen leven. ‘Wij letten een beetje op onze Marokkaanse buurvrouw en zij let een beetje op ons’, zegt ze. Haar woorden raken aan het grotere thema van het festival, namelijk toenadering als antwoord op maatschappelijke verdeeldheid. Van Olffen vertelt er echter wel bij dat er al een bepaald publiek hierop afkomt. ‘De mensen die een ander beeld zouden krijgen van andere culturen, komen hier niet op af’, zegt ze.
De volgende act, de Utrechtse band Imetlaâ, brengt een nieuwe kleur aan de middag. Allati legt uit dat de naam Imetlaâ ‘kosmopolieten’ betekent. De band is geworteld in de Amazigh-gemeenschap uit het Marokkaanse Rifgebergte. In hun liederen klinken oorspronkelijke ritmes door, waarbij ze de klanken van de Adjun en de rietfluit combineren met hedendaagse instrumenten. Voor Allati staat het Catching Cultures Festival voor saamhorigheid en alternatieve geluiden. Hij omschrijft de ervaring als een feest zonder grenzen. Allati benadrukt dat muziek in deze tijden van polarisatie essentieel is. ‘Het is eigenlijk een soort lingua franca’, legt hij uit. ‘Je hoeft het niet te verstaan, maar als het binnenkomt, ben je onderdeel van de identiteit.’
Na de act van Imetlaâ volgt het Catching Cultures Orchestra met zijn optreden. Vooraf aan één van de nummers vertelt Hermine Schneider de aanleiding voor een door haar geschreven nummer. Schneider vertelt aan de zaal dat het nummer gaat over een wending in je leven. Voor haar is dit ziekte, maar voor anderen in de zaal misschien het vluchten voor oorlog. Tijdens het spelen van het nummer zwijgt de zaal. In tijden van toenemende polarisatie herinnert Schneiders nummer eraan dat persoonlijk verdriet grenzen overstijgt.
Naast emotionele diepgang biedt het optreden ook ruimte voor vreugde. Tijdens het optreden van de Koerdische Talib Rasool beginnen de eerste bezoekers al te dansen, waarbij de energie in de zaal merkbaar is. Het orkest ondersteunt Rasool tijdens zijn zang om muziek uit zijn cultuur te delen met de zaal. Na Rasool neemt musicoloog en artiest Olúpémi Olúdáre het podium over. Hij roept de zaal op om te staan en te dansen, waardoor de afstand tussen het podium en het publiek verdwijnt. ‘Are you ready to follow me to Africa’ roept hij, waarna de zaal verandert in een dansvloer. Olúdáre beschrijft muziek als een vuur dat brandt in je lichaam; ‘je moet het alleen vrij laten’. Hij legt uit dat muziek in Afrikaanse cultuur een manier is om geschiedenis en cultuur te behouden en delen. ‘Catching Cultures levert fantastisch werk hierin. We leveren niet alleen de entertainmentkant van muziek, maar ook het culturele erfgoed’.
Het Catching Cultures Festival bewijst niet alleen dat muziek vermaakt, maar ook dat het een krachtige brug slaat tussen verschillende culturen. In een zaal waar bezoekers uit tientallen landen schouder aan schouder dansen, geeft het Catching Cultures Festival een antwoord op de toenemende verdeeldheid in de samenleving: muziek als gemeenschappelijke taal.
