In het centrum van Utrecht kent bijna iedereen hem: Brahim, de man met de brede glimlach, een rood-witte FC Utrecht sjaal en een enorme tas vol knuffels. Om de twee maanden wandelt hij het Wilhelmina Kinderziekenhuis binnen om zieke kinderen een moment van troost en vrolijkheid te geven. Wat begon als een spontaan gebaar, groeide uit tot een klein maar krachtig initiatief waar de hele stad inmiddels over praat.

Brahim, hoe ben je begonnen met het uitdelen van knuffels?

‘Het begon toen mijn nichtje in het ziekenhuis lag. Ze kreeg een klein knuffeltje van een verpleegkundige en ik zag hoeveel troost dat bracht. Het was zo’n simpel ding, maar haar hele gezicht straalde. Toen dacht ik: Als dit voor één kind werkt, waarom dan niet voor alle kinderen.’

Hoe ging dat verder?

‘Ik kocht een paar dozen met knuffels en vroeg het ziekenhuis of ik ze mocht brengen. Dat mocht, zolang het hygiënisch en nieuw was. Inmiddels doe ik het standaard een keer in de twee maanden. Soms zelfs vaker, als er veel donaties binnenkomen.’

Krijg je veel steun uit de stad?

‘Ja enorm! Mensen brengen knuffels langs, winkels doneren restvoorraad, soms stoppen zelfs kinderen een tekening in de tas voor andere kinderen. Dat vind ik echt geweldig, het idee dat kinderen elkaar helpen. Utrecht is groot , maar toch voelt het vaak als een dorp.’

Wat is voor jou het mooiste moment tijdens zo’n knuffelronde?

‘Het moment als zo’n kind de knuffel vasthoudt alsof het iets kostbaars is. Soms krijg ik een dikke knuffel terug, soms een glimlach, soms tranen van opluchting van ouders. Een keer zei een meisje tegen mij: ‘Nu heb ik iemand die op mij past als ik bang ben.’ Dat vergeet ik nooit meer.’

Waarom raken juist deze momenten jou zo?

‘Omdat die kinderen vaak niet kiezen voor wat hun overkomt. Ze liggen daar met pijn, onzekerheid, soms wel maandenlang. Een knuffel lost niets op, maar het geeft warmte. En als je jong bent, is dat soms al het enige wat je nodig hebt.’

Je vertelde mij net dat je ook groot FC Utrecht fan bent, hoe past dat in jouw verhaal?

‘FC Utrecht hoort bij mijn leven. Ik ga al sinds mijn twaalfde naar de wedstrijden. Ik draag mijn sjaal vaak als ik knuffels uitdeel. Kinderen reageren daar soms op met ‘Hé jij bent ook voor Utrecht!’ Dan hebben we daar gelijk een gesprek over, dat leidt dan weer af van de pijn en stress die de kinderen hebben.’

Je bent erg betrokken bij de Utrechtse gemeenschap, waar komt dit vandaan?

‘Ik ben hier geboren en getogen. Mijn ouders komen uit Marokko, maar Utrecht is mijn thuis. Ik heb geleerd dat je niet hoeft te wachten tot een ander jouw stad beter maakt. Als je iets kunt bijdragen, hoe klein ook, dan moet je dat doen. Daden zeggen meer dan woorden.’

Krijg je niet soms emotionele momenten tijdens je bezoek?

‘Heel vaak. Soms zie je kinderen die heel ziek zijn. Soms praat je met ouders die uitgeput zijn. Maar juist daarom is het waardevol. Ik hoef geen grote dingen te doen een knuffel, een gesprek, een momentje licht dat is al genoeg.’

Wat is jouw boodschap voor de mensen die dit lezen

‘Dat iedereen iets kleins kan doen. Een knuffel, een glimlach, een kaartje. Je hebt geen grote naam of veel geld nodig om iets voor een ander te betekenen. Als we allemaal één procent geven, wordt Utrecht honderd procent mooier.’