UTRECHT – Het knusse tweede zaaltje van het Louis Hartlooper Complex vult zich langzaam met giechelende geneeskundestudenten. Vanavond zullen sommigen van hen de hoofdprijs meenemen, maar niet door te presteren, door te falen. De Failure88 wil het taboe op falen bij de studenten doorbreken.
Vanuit een oproep van de Universiteit Utrecht voor nieuwe lustrum evenementen zag het tijdschrift Journal Of Trial and Error een mooie kans. Een crazy88, een populair studentenevenement waarbij teams in korte tijd zoveel mogelijk opdrachten voltooien, maar dan met de twist dat studenten juist mogen falen. ‘Geneeskundestudenten zijn perfect voor dit concept omdat er in hun studeer- en werkveld nogal een taboe ligt op falen,’ vertelt Stefan Gaillard, een deel van de vierkoppige organisatie van de avond en oprichter van de Failure88. Ze frunniken nog even met het maken van een kartonnen cheque voor de hoofdprijs, voordat ze het zaaltje vol studenten verwelkomen. De zogeheten ‘Failure88’ kan bijna van start gaan.
Voordat de aftermovie, waarin de door studenten ingezonden filmpjes van de challenges te zien zijn, aangezet kan worden zijn er nog een paar technische problemen. ‘Een kleine failure’ noemt een organisator het. De zaal begint te lachen. Achter in de zaal lachen twee studentes zachtjes mee. Caroliene en Sammy hebben de afgelopen weken enthousiast meegedaan aan de Failure88. ‘Ik vond het echt een leuk initiatief’, zegt Sammy, ‘ook fijn dat je eens mag falen’. ‘We hebben echt enorm ons best gedaan’, vertelt Caroliene giechelend, ‘maar de meeste opdrachten waren echt onmogelijk’. Na even gewacht te hebben kan de aftermovie van start gaan. En na de eerste ietwat beschamende beelden van falende pogingen zoals valpartijen over een stoep en bierblikjes die kapot barsten in een overvolle trein, barst de gehele zaal in lachen uit. De faalangst bij deze geneeskundestudenten lijkt in deze zaal zomaar weggevallen te zijn.
De challenges hebben een breed scala aan categorieën. Bij sport doen de studenten 100 push-ups in een minuut en bij kunst proberen ze een schilderij mooier dan Mona Lisa te maken. Ook is de categorie self-improvement aanwezig met opdrachten zoals: doe iets buiten je comfort zone of overtuig een vreemde dat stamppot het beste gerecht in de wereld is. Juist de onmogelijkheid van de opdrachten is de bedoeling: studenten die gewend zijn om altijd te presteren, worden gedwongen om te falen en daarover te kunnen lachen. Volgens Gaillard kan het lustrum evenement zeker helpen met faalangst: ‘Beloond worden voor de poging in plaats van het resultaat in een ludieke setting waar niets op het spel staat is een fijne verandering voor de geneeskundestudenten. Er hangt namelijk al veel druk op hun studie.’ zegt hij.
Na afloop van de aftermovie worden de winnaars bekendgemaakt. De organisatie bedankt alle teams die hebben meegedaan: ‘Iedereen maakt fouten en dat geven we liever niet toe’, luidt er door de zaal ‘maar jullie hebben het fantastisch gedaan’. Een vijftal aan studenten, team Apenkooien, gaat er vandoor met de hoofdprijs. ‘Het was mooi om elkaars kwaliteiten te zien’, vertelt één van de winnaars, ‘hopelijk hebben we een beetje geleerd om te falen.’ Ook Sammy en Caroliene gingen niet met lege handen naar huis. Hun team pakt de tweede plek en ze ontvangen met blozende wangen hun kartonnen cheque.
Winnend team “apenkooien” ontvangen cheque van € 400 euro. foto: Tess Thijssen
Na de prijsuitreiking staat er nog een filmvertoning op het programma. De organisatie heeft Whiplash gekozen, een film over een muzikant die bezwijkt onder zijn eigen prestatiedruk. Een bewuste keuze, vertelt Stefan achteraf: ‘De film sluit aan op wat wij vanavond wilden meegeven. Presteren is niet alles, falen hoort daar ook bij.’ De zenuwachtige sfeer in de zaal krijgt een serieuzer randje als vooraf aan de film nog een laatste keer door de zaal luidt: ‘Hopelijk hebben wij jullie kunnen meegeven dat proberen mag. Zelfs als het niet lukt.’
