UTRECHT CENTRUM – Tijdens het Utrechts Jazz Festival liep afgelopen zondag het Janskerkhof vol met een diverse menigte. Naast de grote liefhebbers waren er ook jonge families, studenten en toevallige passanten aanwezig. Allemaal genoten ze van het unieke genre op hun eigen manier.
Terwijl de laatste vlaggetjes van het Canal Pride-feest van de straat worden afgeveegd, waaien de eerste klanken van een ouderwetse bigband over het Janskerkhof. De Red Hot 100 is nog bezig met de laatste soundcheck voordat het Utrechts Jazz Festival echt van start kan gaan. Terwijl geluidsmannen nog druk rondrennen om de laatste aanpassingen te maken, wordt door een handjevol studenten van het Utrechtsch Studentencorps de bar klaargemaakt voor opening. Op de vroege middag worden de eerste pitchers bier geschonken en loopt het plein al langzaam vol.
Een swingband met vrienden voor het leven
‘Het is handig dat de bar er al stond van pride’, zegt student en organisator Roemer Patist lachend. Elk jaar wordt het festival georganiseerd door een verkozen groep studenten van het USC. Jazz is verweven met het corps, zegt Roemer. ‘Tzigane is een swingband binnen het corps dat elke vijf jaar een nieuwe opstelling krijgt’, vertelt hij, ‘Ook ik ben er ooit ingerold. Eerder was ik nooit geïnteresseerd in jazz maar nu zit ik er middenin’. Terwijl de eerste trompetsolo van de Red Hot 100 over het plein galmt wijst Roemer een paar orkestleden aan, ‘de meeste mensen die nu spelen hebben ook in de Tzigane band gezeten, en spelen nu nog jazz met elkaar’. Roemer is positief verrast over het diverse publiek en legt uit: ‘Dit jaar hebben we ook studenten van het HKU-conservatorium gevraagd en die trekken een heel nieuw publiek, maar daarnaast zie ik ook veel Utrechters die lekker willen genieten.’
De eerste bezoekers verzamelen zich bij het podium. foto door: Tess Thijssen
Tussen het publiek zwaait iemand enthousiast richting Roemer en komt naast hem staan. ‘Hij staat zo op het podium’, vertelt Roemer. Daan Richard speelde zijn eerste jazzakkoorden omdat hij als puber klaar was met de klassieke muziek ‘Ik wilde iets leuks kunnen spelen op feestjes’, vertelt hij. Ook Daan heeft in de studentenband Tzigane gezeten en heeft er vrienden voor het leven aan over gehouden. Dat jazz samenbrengt kan hij dus beamen, ‘wat het spelen en luisteren van het genre zo speciaal maakt is de vrijheid,’ zegt Daan ‘Er zijn afspraken die je maakt en vanaf daar is het goed naar elkaar luisteren’. ‘Daarom hoef je ook maar weinig te repeteren’, lacht Roemer.
Jong talent ‘kan er ook wat van’
Na het laatste lied van de bigband maakt een HKU student zich klaar voor zijn optreden. ‘Eigenlijk ben ik al alumnus van het conservatorium’, vertelt Marijn Kuiylman ‘dit optreden wordt een soort album release party, mijn EP is namelijk net uitgekomen’. Hij oefent nog snel de toonladder omhoog en omlaag op zijn saxofoon en begroet de rest van zijn band. Wat hij gaat laten horen valt eerder onder jazz-fusion legt hij uit, ‘ik heb mij enorm laten inspireren door Stevie Wonder en Michael Jackson’. Na een paar technische problemen kan Marijn aan zijn eerste single uit zijn EP beginnen. Het publiek richt zich langzaam tot het tweede podium en bewegen ingetogen mee met de swingende klanken. Een groep studenten en vrienden kijkt trots toe terwijl Marijn begint aan zijn saxofoonsolo. Verderop het plein gaan de gesprekken aan de picnictafels gewoon door. De muziek vormt voor hen een fijn achtergrondgeluid. Bezoekers Aedi en Peter – die liever niet met hun volledige naam in dit artikel willen – luisteren wel aandachtig naar de muziek. ‘Wij komen elk jaar’, vertelt Aedi ‘Jazz is heerlijk swingend en brengt ons terug naar de muziek uit onze generatie’. Peter lacht ‘nu vind je ons zeker heel oud, maar deze jongeman kan er ook wat van’, hij wijst naar Marijn die met een aankondiging van zijn EP zijn optreden afsluit.
Marijn Kuiylman speelt liedjes van zijn nieuwe EP.
Niet voor jazz gekomen maar wel blijven hangen
Terwijl een nieuwe band met Daan Richard als toetsenist covers van populaire popliedjes in jazzversie over het plein laat klinken, stopt een verdwaalde toerist om te luisteren. Ozge Gecer komt vanuit Turkije een vriend bezoeken in Utrecht en belandde plots op het jazzfestival. Ze kan moeilijk omschrijven wat ze precies zo leuk vindt aan jazz ‘het creëert wel een open sfeer’, vertelt ze, ‘Als je ziet dat de artiesten genieten van de muziek die ze maken, zie je ook dat het publiek gaat genieten’.
Heel Utrecht op het Janskerkhof
‘De ambitie is om over een paar jaar heel Utrecht op het Janskerkhof te krijgen’, vertelt Roemer na de laatste act van de avond, ‘hopelijk hebben we na vandaag meer mensen overtuigd hoe gaaf jazz is zodat ze volgend jaar terugkomen’. Na deze opmerking wordt Roemer weer opgeroepen voor zijn volgende taak, en zinderen de picnictafels op het Janskerkhof nog even na.
