WOERDEN – Mouna Laroussi en Walid Benmbarek, twee performers die elkaar leerden kennen bij een voorstelling. Nu 17 jaar later hebben ze samen twee dochters, zijn ze getrouwd en toeren ze door heel Nederland met hun eigen voorstelling ‘Gedeelde grond’. Donderdag 18 december speelden de twee in ‘Het Klooster’ in Woerden en achteraf vertelden ze onder andere wat deze voorstelling voor hen betekent.
In de voorstelling komt naar voren dat Mounir (gespeeld door Walid) naar Marokko wil emigreren, omdat hij Nederland helemaal zat is. Zijn vrouw Salma (gespeeld door Mouna) is het daar niet op alle vlakken mee eens en verdedigt Nederland. Het land waar zij beide geboren zijn. De voorstelling geeft het conflict tussen de twee weer en vertelt het verhaal van een huwelijk wat onder druk staat door botsende standpunten binnen de relatie.
Mouna is bi-cultureel, Nederlands en Marokkaans. Walid is van gedeeltelijk Marokkaans en Tunesische afkomst. Al een lange tijd worstelen Mouna en Walid met hun leven samen in Nederland, ‘Walid zei al een aantal jaren geleden van, ik wil weg uit Nederland, ik voel me niet meer thuis.’ verteld Mouna. Dit gevoel kwam bij Walid door het rechtser worden, de verharding in de maatschappij en de polarisatie binnen dit land. ‘Dat ben ik gewoon langzamerhand een beetje zat.’ zegt hij. ‘Maar ook gewoon het standpunt van Nederland in de wereldpolitiek en hoe Nederland ook met een situatie zoals Palestina en Israël kijkt. Dat zijn allemaal redenen wat bij mij alleen maar nog meer het gevoel wekt van dit is gewoon niet meer het land waar ik wil zijn.’ Bij veel Nederlanders roept vooral deze laatste gedachte al snel de vraag op: ‘Waarom ga je dan niet terug, als daar alles beter is?’, ‘Wij zijn hier in Nederland geboren en getogen, dus teruggaan is eigenlijk hier blijven’ antwoord Mouna dan vaak. ‘En als je dan het gesprek aan gaat zeggen mensen vaak “oh daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht”. Dat komt heel vaak, omdat ze niet in aanraking komen met Marokkaanse Nederlanders, Turkse Nederlanders of mensen die in dezelfde situatie zitten.’ ‘Wat ook lastig is, want die mensen zitten in hun eigen bubbel’ voegt Walid daaraantoe. ‘Wij hopen die mensen met deze voorstelling uit die bubbel te halen, je wilt eigenlijk dat iedereen de deur een beetje openlaat zodat we dit onderwerp kunnen bespreken.’
Ondanks dat Walid vastberaden lijkt over het emigreren naar Marokko, is deze voorstelling ook een soort therapie voor hem en geeft het hem iets om over na te blijven denken. Het gevoel wat hij uit elke voorstelling haalt van de mensen, die daar zijn om hun verhaal te horen en zien geeft hem hoop. ‘Dat zijn ook “gewoon Nederlanders”. Dan krijg je bijna een soort hoop van oké, Nederland is toch nog wel goed en er zijn genoeg mensen die anders denken. En dat geeft toch wel een stukje hoop.’ vertelt hij.
Er komen ook mensen met een buitenlandse achtergrond kijken naar de voorstellingen. Vaker in de grote steden zoals Amsterdam, maar in Heerlen werden ze verrast door de diversiteit in het publiek. Mouna geeft het Klooster als voorbeeld. Ze wijst naar het programmaboekje: ‘Hier zie je eigenlijk al meteen Ayoub ertussen staan. Dilan zie je ertussen staan, dus dan zie je al meteen dit is een diverse programmering en dat zorgt voor een gemixt publiek.’
Woerden was hun laatste voorstelling van 2025 en ondanks een aantal kuchende mensen en een telefoontje wat afging tijdens de voorstelling blikken ze beide terug op een positieve afsluiting van dit jaar. ‘We hebben wel echt genotenen ik bedoel als je kijkt naar het applaus aan het eind is dat wel erg mooi.’ In 2026 gaan Mouna en Walid weer door met deze voorstelling, de eerstvolgende voorstelling is 8 januari in Amsterdam.
Luister onderstaand naar een reportage over het verloop van de avond ‘Gedeelde Grond’ in Het Klooster in Woerden. Hier legt programmamaker Jacqueline Engelhard uit waarom deze voorstelling past bij hun theater.
