WOERDEN – Blijven of vertrekken? Die vraag vormt de kern van ‘Gedeelde grond’, de voorstelling van Mouna Laroussi en Walid Benmbarek. Het echtpaar, dat zeventien jaar geleden elkaar leerde kennen in het theater, speelt in de voorstelling een stel dat tegenover elkaar komt te staan over hun toekomst in Nederland. Donderdag 18 december speelden zij in Het Klooster in Woerden.

In de voorstelling komt naar voren dat Mounir (gespeeld door Walid) naar Marokko wil emigreren, omdat hij Nederland helemaal zat is. Zijn vrouw Salma (gespeeld door Mouna) is het daar niet op alle vlakken mee eens en verdedigt Nederland, het land waar zij beiden geboren zijn. De voorstelling laat het conflict tussen de twee zien en vertelt het verhaal van een huwelijk dat onder druk staat door botsende standpunten binnen de relatie.

Mouna is bicultureel, Nederlands en Marokkaans. Walid is van gedeeltelijk Marokkaanse en Tunesische afkomst. Al lange tijd worstelen Mouna en Walid met hun leven samen in Nederland. ‘Walid zei al een aantal jaren geleden: “Ik wil weg uit Nederland, ik voel me hier niet meer thuis”’, vertelt Mouna. Dit gevoel kwam bij Walid door het rechtser worden van de politiek, de verharding in de maatschappij en de polarisatie binnen het land. ‘Dat ben ik gewoon langzamerhand een beetje zat’, zegt hij. ‘Maar ook het standpunt van Nederland in de wereldpolitiek en hoe Nederland kijkt naar een situatie zoals die in Palestina en Israël. Dat zijn allemaal redenen die bij mij alleen maar meer het gevoel wekken dat dit niet meer het land is waar ik wil zijn.’

Die gevoelens leiden vaak tot onbegrip, merkt Mouna. ‘Mensen vragen dan: “Waarom ga je niet terug als het daar beter is?” Maar wij zijn hier geboren en getogen. Teruggaan ís hier blijven.’ Volgens haar beseffen veel mensen niet hoe die vraag overkomt. ‘Als je het gesprek aangaat, zeggen ze vaak: “Daar heb ik eigenlijk nooit zo over nagedacht.”’ Walid vult aan: ‘Veel mensen leven in hun eigen bubbel. Met deze voorstelling hopen we die bubbel een beetje open te breken.’

Ondanks dat Walid vastberaden lijkt over het emigreren naar Marokko, is deze voorstelling ook een soort therapie voor hem en geeft het hem iets om over na te blijven denken. Het gevoel dat hij uit elke voorstelling haalt, van de mensen die daar zijn om hun verhaal te horen en te zien, geeft hem vertrouwen. ‘Dat zijn ook “gewoon Nederlanders”. Dan krijg je bijna een soort hoop van: oké, Nederland is toch nog wel goed en er zijn genoeg mensen die anders denken. Dat geeft toch wel een stukje rust’, vertelt hij.

Het publiek verschilt per locatie. In grote steden zoals Amsterdam zien zij vaak veel bezoekers met een migratieachtergrond, maar ook op andere plekken merken zij verandering. In Heerlen werden ze verrast door de diversiteit in de zaal. Volgens Mouna speelt de programmering daarin een belangrijke rol. ‘Als je in het programmaboekje namen ziet die verschillende achtergronden vertegenwoordigen, dan trekt dat ook een gemixt publiek.’

Woerden was hun laatste voorstelling van 2025 en ondanks een aantal kuchende mensen en een telefoon die afging tijdens de voorstelling, blikken ze beiden terug op een positieve afsluiting van het jaar. ‘We hebben wel echt genoten en ik bedoel: als je kijkt naar het applaus aan het eind, is dat wel erg mooi.’ In 2026 gaan Mouna en Walid weer door met deze voorstelling. De eerstvolgende voorstelling is op 8 januari in Amsterdam.

Luister hieronder naar een reportage over het verloop van de avond Gedeelde grond in Het Klooster in Woerden. Hier legt programmamaker Jacqueline Engelhard uit waarom deze voorstelling past bij hun theater.