WOERDEN- De galm van voetstappen op de vloer is het enige geluid in de serene ruimte van Galerie Van Slagmaat. Het is 20 maart, de een na laatste dag van de expositie ‘Het wordt lichter’ van kunstenares Toos van Poppel. Na een feestelijke opening waren de muren ruim een maand lang gevuld met beelden gemaakt van alledaagse voorwerpen en gelaagde doeken vol geschiedenis. Eigenaresse Mariëtte van Slagmaat en de kunstenares genieten nog even van de laatste dagen.
Wie binnenkomt in de galerie aan de Leidsestraatweg, merkt gelijk de hoogte op. Aan de vier meter hoge betonnen muur hangen de werken van Van Poppel aan bijna onzichtbare touwtjes, waardoor het bijna lijkt dat ze zweven. Door de drie dakramen is de ruimte gevuld met licht, waardoor de gebruikte ‘mixed media’ techniek, een combinatie van acrylverf en soms letterlijk zand, goed te zien is.
‘De werken lijken in deze ruimte misschien niet zo groot, maar schijn bedriegt’, vertelt galeriehoudster Mariëtte van Slagmaat terwijl ze enthousiast over de werken praat. ‘Bij het opstellen van de expositie heb ik gekeken welke werken bij elkaar passen. Ik vind dat er een duidelijke logica in moet zitten zodat het prettig is om naar te kijken.’ Ze wijst naar vijf werken aan de rechterkant van de zaal met hetzelfde kleurenpalet. Op twee van de werken zit een klein, roze stickertje: verkocht. Ondanks dat het een rustige maand was zijn zowel de kunstenares als de galeriehoudster zeer tevreden.
Toch hangt er een dubbel gevoel tijdens de laatste dagen van de expositie. Van Slagmaat vertelt over het verloop: ‘Helaas zijn er niet veel mensen komen kijken. Dat komt vooral door regenachtige zaterdagen met stortbuien. De zaterdagmiddag is normaal gesproken juist het drukste moment.’
Kunstenares Toos van Poppel zit ruim dertig jaar in het vak. Voor haar was deze expositie extra bijzonder. ‘Anderhalf jaar geleden besloot ik te stoppen met lesgeven. Ik wilde graag zelf meer schilderen,’ legt ze uit. Hierdoor veranderde de kunst van Van Poppel. Vroeger werkte ze vooral met Afrikaanse aardetinten zoals donkerbruin en rood, maar haar nieuwe werk is, zoals de titel al zegt, lichter geworden. ‘Na het stoppen met lesgeven merkte ik wel dat er iets anders is ontstaan. Het is veel lichter geworden, veel luchtiger.’
Bij het bekijken van de schilderijen is de ‘geleefde huid’ te zien waar Van Poppel over vertelt. De schilderijen zijn niet strak of glanzend, maar hebben lagen vol geschiedenis. Die geschiedenis hebben de werken van Van Poppel en de relatie tussen de kunstenares en de galerie eigenaar met elkaar gemeen. Van Poppel is namelijk de nicht van Van Slagmaat haar moeder, hierdoor kennen de dames elkaar al jaren. Van Slagmaat bewondert de nieuwsgierige aard en ontdekkingsdrang van Van Poppel. ‘Achttien jaar geleden was Toos de tweede kunstenaar die hier exposeerde. Toen werkte ze nog met ijzer en enorme doeken van 160 centimeter. Veel kunstenaars denken ‘ik vind het wel best zo’. Van Poppel heeft dat beslist niet, zij blijft ontdekken.’
Voor Mariëtte van Slagmaat is het afscheid van de werken van Poppel dubbel. De galerie, die zij in 2005 opbouwde in de voormalige wasserette van haar vader, bereidt zich nu voor op iets nieuws. ‘Het is een beetje een verknipte situatie,’ vertelt Mariëtte. ‘Hoewel ik het jammer vind dat dit weggaat, verheug ik me ook op een eventuele nieuwe expositie. Ik heb contact gezocht met een kunstenaar die de nadruk legt op hoe een werk tot stand komt. Ik hoop dat dat de lege plek die Toos achterlaat, weer kan vullen’.
