Woerden- Afgelopen zaterdag trad de storytelling groep van het stadsmuseum op, echter deze keer niet met volledig nieuwe verhalen. De personages: een binnenmoeder, een Bataafse vrouw en een tuinman zijn al eerder voorgekomen. Toch vond de storytelling groep het belangrijk om hun verhalen opnieuw te vertellen.  

Het is zaterdag 28 maart en rond de klok van elven verzamelt de storytellinggroep zich bij het museum. Over een uur is hun eerste voorstelling en ze willen nog snel de laatste paar dingen klaarzetten. Op de eerste verdieping van het museum, in hun vaste zaaltje, zetten ze de stoelen klaar. Ieder kwartaal maakt de storytelling groep een nieuwe live tentoonstelling waarin ze historische verhalen vertellen over Woerden. Deze keer staan de volgende drie karakters op het programma: een tuinman, een binnenmoeder en een Bataafse vrouw. De karakters zijn al eerder voorgekomen, maar dat was zo’n lange tijd geleden dat de storytellers het tijd vonden voor een opfrisser. De storytellinggroep heeft meestal een doelgroep die boven de zestig is, maar toch zien ze ook vaker jongeren tussen het publiek zitten.  

Gekleed in een typisch Romeins gewaad staat Marja Hanko te wachten tot de mensen binnen druppelen. Marja speelt Freya, een Bataafse vrouw die leefde in de vicus bij het romeinse castelum. Om half 12 begint zij als eerste met haar verhaal en de aanwezigen luisteren aandachtig naar het verhaal. ‘Freya’ vertelt over hoe zij zich heeft verzet tegen de Romeinen en hoe zij opzoek moest gaan naar haar man. Marja vindt het leuk om een sterke vrouw te spelen, maar vindt het ook belangrijk om de historie te vertellen vanuit het perspectief van de arbeiders en de arme mensen. Volgens Marja zouden alle geschiedenisboeken vol staan met verhalen over de rijke en machtige mensen, waardoor de samenleving sommige delen van de geschiedenis te veel zouden romantiseren. ‘Ik wil graag ook die armere kant van de geschiedenis laten zien aan de mensen,’ aldus Marja.  

Sonja, die de rol van de binnenmoeder op zich neemt, speelt iemand die eigenlijk niet echt heeft bestaan. ‘Ik vind het belangrijk om de verhalen te vertellen vanuit het perspectief van een vrouw,’ vertelt Sonja, ‘daarom speel ik altijd de vrouw van een historische figuur die wel echt heeft bestaan.’ In dit geval speelt Sonja de vrouw van de man die het Woerdense weeshuis beheerde. Sonja vertelt in geuren en kleuren aan het publiek over het ontstaan van het weeshuis en de zorg voor ‘haar kinderen.’ Na Sonja, is het tijd voor de tuinman om zijn verhaal te delen. Het publiek luistert naar ieder verhaal erg aandachtig en pas als de karakters klaar zijn met spreken worden er vragen gesteld. De acteurs beantwoorden alle antwoorden in details.  

Nadat de voorstelling klaar is, blijft het publiek nog even om na te praten met de acteurs. Sommige van de bezoekers komen namelijk ieder kwartaal langs om de voorstelling te bekijken. Rond half een is de zaal weer leeg en hebben de acteurs even een korte pauze. Om half twee komt er weer een nieuwe groep mensen en zullen de acteurs opnieuw in de huid kruipen van hun gekozen rollen. Daarna hebben ze weer drie maanden om een nieuwe voorstelling met nieuwe karakters te bedenken.