ZEIST – Artiest Hanna Marieke heeft Zeist kennis laten maken met haar unieke combinatie van jazz, zang en spoken word Nederland om haar nieuwe album “Quest For Beauty” te laten horen. Dit was haar laatste optreden van haar Nederlandse tour. Voor het eerst deelt ze haar muziek met de wereld door middel van een tour.  

Bij binnenkomst staan er rijen met rode stoelen gericht naar een podiumpje toe. Aan de achterkant van de zaal staat een bar waar je drankjes kan bestellen. Het is niet een heel groot zaaltje. Jared van der Molen, een bezoeker zegt: “Het is heel kleinschalig, ik had eigenlijk verwacht dat het wat groter zou zijn, maar dit maakt het juist heel intiem. Je hebt echt contact met de mensen om je heen.” Wat direct opvalt, zijn de camera’s die overal staan om Hanna Marieke te filmen. Later wordt bekendgemaakt dat die er zijn omdat dit een nieuw concept is dat Hanna Marieke doet. Als iedereen zit, begint de presentator Hans van Oosterhoudt van het Torenlaantheater te praten over het concert dat zo gaat beginnen. Hij vertelt dat het concert van Hanna Marieke je even laat landen, even op adem laat komen, weg laat dromen en je achterover te laten leunen. Nadat de presentator die korte uitleg heeft gegeven komt Hanna Marieke tevoorschijn in een lange witte jurk en gaat achter de piano zitten. Haar band bestaat uit nog vier andere leden. Een saxofonist, een gitarist, een drummer en een bassist.  

Zodra ze begint met het concert, is het al direct duidelijk waarom er zoveel camera’s zijn en waarom ze haar muziek een nieuw concept noemen. Ze begint eerst met een stuk spoken word in het Nederlands, maar al snel komen de instrumenten erbij en begint het steeds meer op jazz te lijken. Wanneer ze begint met zingen verandert het ineens naar Engelstalig. Haar liedjes en haar spoken-wordstukken zijn voornamelijk gebaseerd op persoonlijke verhalen. Hanna Marieke vertelt daarover: “Het is heel persoonlijk, wat mij blootgeeft, maar het is ook iets heel moois om dat te kunnen.” Behalve dat ze persoonlijke verhalen gebruikt als inspiratiebron, gebruikt Hanna Marieke ook de Bijbel als inspiratiebron, want ze is zelf ook gelovig. Jared van der Molen zegt: “Deze combinatie van spoken word gemengd met jazz ligt het een laagje dieper dan de meeste oppervlakkige muziek van tegenwoordig door de uitleg, het verhaal en de materialen die erbij zitten.” 

Per liedje schijnt er een bepaalde kleur over het podium: blauw, rood, groen of paars. Tijdens haar concert was ze niet alleen aan het zingen, maar kwam er ook een theatrale sfeer bij. Bijvoorbeeld toen ze aan het zingen was over de kleuren die de lucht allemaal kon hebben, gooide ze doeken in de lucht met de kleuren die ze opnoemde. Ook was er een houten plaatje dat door de zaal werd doorgegeven met een schilderij erop van een bootje dat paste bij wat Hanna Marieke aan het vertellen was. Meerdere keren heeft ze ook gevraagd of het publiek een noot wilde meezingen of op hun benen wilde trommelen. Door deze interactieve onderdelen voelde het publiek zich steeds meer verbonden aan elkaar en aan de muziek. Ook wordt er veel gelachen tijdens het concert. Hanna Marieke vertelt dat het ook haar bedoeling was om het een beetje theatraal te maken, wat het meer diepgaand maakt en ze wil met haar nummers rust creëren bij het publiek.