Rinne begint in 2018 aan de opleiding Journalistiek. Al snel ontdekt hij dat zijn interesse niet alleen bij het vak lag, maar ook bij de medezeggenschap. Eigenlijk wilde hij plaatsnemen in de opleidingscommissie van journalistiek, maar dat liep anders. Via een vrijgekomen plek in de Instituutsraad van het Instituut voor Media zette hij alsnog zijn eerste stappen in de medezeggenschap. Vanaf dat moment volgde de ene functie de andere op. Eerst werkte hij in de Instituutsraad, daarna stapte hij over naar de Hogeschoolraad. Daar zat hij eerst een termijn als lid en vervolgens als vicevoorzitter.

Bij de zoektocht naar een nieuwe voorzitter twee jaar geleden had Post zichzelf aanvankelijk niet op het oog. Tot een vriend hem vroeg: waarom ga je het niet zelf doen? ‘Ik had mezelf daar helemaal niet per se in gedachten. Ook omdat het helemaal niet gebruikelijk was dat een student dat zou doen.’ Toch stelde hij zich kandidaat. De raad koos hem vervolgens als nieuwe voorzitter. Daarmee veranderde zijn rol ingrijpend.

Waar hij als raadslid nog volop deelnam aan discussies, richtte hij zich als voorzitter vooral op het begeleiden van het proces en het verbinden van verschillende standpunten. ‘Als raadslid is het heel leuk om je ongezouten mening te geven. Als voorzitter heb ik geprobeerd dat veel minder te doen.’ Dat bleek soms een flinke uitdaging. In de Hogeschoolraad zitten tien studenten en tien medewerkers, die niet altijd hetzelfde belang hebben. Juist daar lag volgens Rinne de kern van het voorzitterschap: zorgen dat verschillende meningen uiteindelijk leiden tot één gezamenlijk standpunt. ‘Hoe bestuur je een grote organisatie? Niet dat ik daar eindverantwoordelijk voor ben, maar ik heb daar wel in mogen leren en meekijken.’

Tijdens zijn voorzitterschap kreeg hij bovendien een kijkje achter de schermen van een grote onderwijsorganisatie. Hij sprak regelmatig met het College van Bestuur en zag van dichtbij hoe besluiten tot stand komen. ‘Je moet wel reflectief blijven, niet met gestrekt been erin gaan. Ik vind het heel belangrijk om een constructief gesprek te houden.’ Na twee jaar als voorzitter kijkt Post vooral terug op de verantwoordelijkheid die de functie met zich meebracht.

Student als stem van duizenden

Terugkijkend noemt Post vooral de ervaringen die hij heeft opgedaan waardevol. Door zijn werk in de medezeggenschap kreeg hij niet alleen inzicht in het bestuur van de hogeschool, maar leerde hij ook omgaan met verantwoordelijkheid en verschillende belangen. ‘Het is niet alleen leerzaam, maar ook leuk. Het gaat ergens over.’

Als voorzitter vertegenwoordigde hij niet alleen de raad, maar indirect ook de duizenden studenten en medewerkers van de Hogeschool Utrecht. ‘Als het college wil weten wat de organisatie vindt, dan bellen ze mij. Dat is best een grote verantwoordelijkheid.’ Met zijn vertrek komt een einde aan een opvallende periode waarin een student leidinggaf aan het hoogste medezeggenschapsorgaan van de Hogeschool Utrecht.