Voor de Filipijnse Faye Gonzales was een leven in het buitenland altijd al een droom. Twee jaar geleden verhuisde ze met haar man en dochter naar Hilversum voor haar werk als IT-consultant. Wat begon als een professionele kans, groeide uit tot een nieuw thuis voor het gezin. Ondanks de afstand tot familie in de Filipijnen voelt Gonzales zich welkom in Nederland.

Toen Faye Gonzales en haar man besloten om voor langere tijd in het buitenland te gaan wonen, hadden ze geen specifiek land op het oog. Haar man had eerder in Japan gewerkt en Gonzales reisde als IT-consultant regelmatig voor haar werk. De wens om buiten de drukte van Manila te wonen bleef bestaan. Via LinkedIn kwam uiteindelijk een baan in Nederland op haar pad. ‘Ik werd benaderd door een bedrijf dat vroeg of ik bereid was te verhuizen. Voor ons was het belangrijk dat mijn gezin mee kon komen.’ Na een sollicitatieprocedure die in 2022 begon, verhuisde het gezin in mei 2023 naar Nederland.

De stap naar een nieuw land was niet eenvoudig. Niet omdat ze twijfelde over de verhuizing, maar vanwege wat ze achterliet. ‘Het moeilijkste was het achterlaten van familie. Je mist verjaardagen, speciale momenten en je beseft dat je ouders ouder worden.’ Daarnaast bleek emigreren vanuit de Filipijnen een langdurig proces. De Filipijnse overheid controleerde haar arbeidscontract uitgebreid voordat zij toestemming kreeg om voor werk naar het buitenland te vertrekken. Die controles zijn bedoeld om werknemers te beschermen tegen uitbuiting en oplichting.

Hoewel Gonzales Nederland al kende van eerdere bezoeken aan Amsterdam, ontdekte ze Hilversum pas toen een relocation manager er een woning voor het gezin vond. Die keuze bleek goed uit te pakken. ‘Wat ons meteen aansprak, was dat Hilversum rustig en groen is, maar toch centraal ligt. Amsterdam en Utrecht zijn dichtbij en alles is goed bereikbaar met de trein.’ Vooral voor hun dochter vinden zij Hilversum een prettige plek om te wonen.

Inmiddels heeft het gezin een vaste routine opgebouwd. Gonzales werkt grotendeels vanuit huis, terwijl haar man veel zorgtaken op zich neemt. Rond zeven uur ’s ochtends staan ze op om samen hun dochter klaar te maken voor de peuterspeelzaal. ’s Middags als het mooi weer is, brengen ze samen vaak tijd door buiten in de buurt. ‘Onze dochter leert fietsen en steppen en speelt vaak in het park tegenover ons appartement. Dat soort routines maken Hilversum echt thuis voor ons.’

Ook het contact met buurtbewoners draagt daaraan bij. Volgens Gonzales wordt vaak gezegd dat Nederlanders afstandelijk zijn, maar dat beeld herkent zij niet. ‘Wij ervaren Nederlanders juist als vriendelijk en behulpzaam. Wij geloven ook dat integratie van twee kanten komt. Als je zelf open bent en contact zoekt, reageren Nederlanders daar vaak heel positief op.’

De cultuurverschillen tussen Nederland en de Filipijnen zijn volgens haar duidelijk zichtbaar. Familie speelt in de Filipijnen een veel grotere rol in het dagelijks leven. Verjaardagen worden vaak gevierd met uitgebreide families, waarbij tantes, ooms, neven en nichten samenkomen. Ook religie is veel nadrukkelijker aanwezig. ‘Mijn moeder gaat bijvoorbeeld iedere ochtend naar de kerk. In Nederland merk ik dat religie veel minder zichtbaar is.’

Verder viel haar op hoe anders Nederlanders omgaan met privacy. In de Filipijnen weten mensen vaak veel van elkaar en zijn ze sterk betrokken bij elkaars leven. In Nederland ervaren zij juist meer ruimte om hun eigen leven te leiden. Zelfs feestjes verschillen. ‘In de Filipijnen is er altijd enorm veel eten. Iedereen neemt eten mee naar huis en niemand gaat met honger weg. In Nederland zijn bijeenkomsten vaak veel kleiner.’

Ook op de werkvloer merkte Gonzales grote verschillen. Haar werkgever is internationaal en gebruikt Engels als voertaal. Dat maakt werken in Nederland voor haar een stuk makkelijker. Maar vooral de werkcultuur verraste haar. ‘In de Filipijnen is de werkcultuur hiërarchischer en harder. Je werkt soms zelfs op feestdagen of oudejaarsavond. Hier ervaar ik veel meer balans tussen werk en privé.’

Daarnaast is er in de Nederlandse werkcultuur meer openheid. ‘Ik kan gewoon eerlijk zijn tegen mijn manager over wat ik echt vind en iedereen spreekt elkaar informeel aan. Dat vind ik prettig.’ Toch voelt ze op werkgebied ook verantwoordelijkheid. Haar verblijfsstatus is gekoppeld aan haar baan, waardoor haar werk extra belangrijk is voor het gezin.

Ondanks die druk voelt Gonzales zich veilig en geaccepteerd in Nederland. Discriminatie heeft zij niet ervaren. ‘Natuurlijk weet je dat je buitenlander bent en dat je nooit volledig ‘Nederlands’ zult zijn, maar ik heb me hier altijd welkom gevoeld.’ Na twee jaar in Hilversum kijkt ze positief naar de toekomst. Voor haar draait thuis uiteindelijk niet om een land of een stad, maar om de mensen met wie je bent. ‘Voor mij zijn mijn man en dochter thuis. Waar we ook wonen, in Nederland of de Filipijnen, zolang we samen zijn, voelt het als thuis.’