Hans Den Hertog werkte drie jaar lang aan een film over een volgens hem uniek stukje Nederland: het Máximapark. Hans maakte een documentaire waarin het park vanuit meerdere invalshoeken belicht wordt. De film ging in première in Podium Hoge Woerd en werd in eerste instantie alleen daar en een paar keer in Pathé Leidsche Rijn vertoond. Wegens groot succes en enthousiasme vanuit het publiek is de film echter nog veel vaker vertoond en gaat hij, met inmiddels 3500 bezoekers op zak, zijn laatste weken in de bioscoop in.
‘Het succes van de film komt denk ik met name door mond-tot-mondreclame. Mensen die de film hebben gezien zijn zeer positief en vertellen dat dan weer door aan vrienden of familie. We zien ook dat zowel jong als oud de film bezoeken. Natuurlijk komen hier vooral bewoners van Leidsche Rijn op af maar toch zijn mensen uit de binnenstad ook nieuwsgierig naar het verhaal achter het park. Ook zij komen naar deze film kijken.
Eerder maakte ik al een film over de wadden eilanden, die ook op veel filmfestivals vertoond is. In corona tijd kwam ik er eigenlijk pas achter dat het park waar ik nota bene vlakbij woon ook zeer geschikt is voor een film. Want er komt hier zo ontzettend veel samen in dit park. Het is sowieso het grootste park in Leidsche Rijn en bijna net zo groot als het Central Park in New York! Mensen zien in mijn film een stukje geschiedenis, vijfentwintig jaar geleden was dit bijvoorbeeld nog tuindersgebied met allemaal kassen, de zogenaamde glazen stad die hier toen nog stond. De film gaat ook over landschapsarchitectuur, Adriaan Geuze is de architect van dit park en stedenbouwkundige Riet Bakker, zij komen beide aan bod. Hun visie en keuzes hebben het park echt gemaakt tot wat het nu is. Een stukje archeologie zit er ook zeker in, zo zijn er hele bijzondere vondsten uit de Romeinse tijd uit de grond gehaald. Uiteraard kan de bijzondere Flora en Fauna in het Máximapark ook niet ontbreken.
Wat ik heel bijzonder vond om de afgelopen jaren te merken tijdens het maken van de film is dat er zoveel vrijwilligers belangeloos actief zijn in beheer en onderhoud in het park. Het Máximapark is een gemeentepark en de gemeente is er dus verantwoordelijk voor, zij hebben alleen niet de mensen en het geld om zo goed het onderhoud te verrichten. Juist in deze tijd, waar vrijwilligers niet voor het oprapen liggen, vind ik het echt een openbaring dat zoveel mensen zich inzetten. Ook daar wordt in de film genoeg aandacht aan besteedt.
Mensen die deze film gaan zien hoop ik natuurlijk een stukje informatie mee te geven over het park maar ik hoop vooral verwondering mee te geven over de bijzondere fauna en plantensoorten die in dit park aanwezig zijn. Ik denk namelijk dat veel mensen nog niet beseffen wat hier allemaal voor bijzonders leeft en groeit. Ook de veelzijdigheid van het park wil ik mensen graag tonen. Als argeloze bezoeker weet je bijvoorbeeld niet dat er ergens in het park nog een schip ligt uit het jaar 950, over dat soort dingen zou ik mensen willen verwonderen.’
