Petra (56) woont in Nieuwegein, heeft twee volwassen kinderen en twee hondjes. Sinds kort wordt in haar buurt opnieuw een tijdelijke opvang voor asielzoekers ingericht. Ze volgt een opleiding in de zorg en kijkt met een nuchtere maar kritische blik naar wat er gebeurt: niet zozeer in haar wijk maar in het Nederlandse asielbeleid als geheel.
‘Ik las een paar weken geleden op Facebook dat er hier opnieuw asielzoekers zouden worden opgevangen. Ik wist eigenlijk al dat het in de Beursfabriek was, want daar worden al langer mensen opgevangen. Daarom was het voor mij geen grote schok. Ik dacht niet meteen: o jee, dit is spannend of zorgelijk. De vorige keer heb ik er ook weinig van gemerkt, dus ik ga er eigenlijk vanuit dat dat nu weer zo zal zijn.
Voor Nieuwegein zelf maak ik me dan ook niet direct zorgen. Ik merk geen verandering in de buurt en hoor dat eigenlijk ook niet van anderen. De sfeer voelt voor mij hetzelfde als altijd. Natuurlijk hoor je dat er nu ongeveer driehonderd nieuwe mensen bijkomen en dan denk je wel: dat kán iets veranderen, maar wat ik vooral mis, is duidelijkheid. Wat voor doelgroep is het eigenlijk? Wordt daar iets over gezegd door de gemeente? Dat weet ik niet.
Wat me wel bezighoudt en dat heeft meer met het grotere plaatje te maken, is hoe het asielsysteem in Nederland is ingericht. Ik vind dat Nederland daar veel te gemakkelijk in is. Als je kijkt naar de hele asielketen, dan zie je dat er heel veel dingen gewoon niet goed geregeld zijn. Het voelt alsof Nederland nog steeds een aanzuigende werking heeft terwijl er ondertussen geen grip is op wie er komt en waarom.
Wat ik vaak zie, is dat het vooral mannen en jongemannen zijn die hier aankomen. Dat vind ik lastig te begrijpen. Als mensen echt op de vlucht zijn, denk ik aan gezinnen, aan vrouwen en kinderen, aan kwetsbare mensen. Dat beeld klopt voor mijn gevoel niet met wat ik in de praktijk zie. Zeker als het gaat om mensen uit veilige landen of mensen die bijvoorbeeld al jaren in Duitsland hebben gewoond. Dan denk ik: hoe kan dat? Dat kan ik als Nederlandse burger steeds moeilijker plaatsen.
Ik volg een opleiding in de zorg, dus ik kijk misschien met een iets andere blik. Ik zie mensen maar ik zie ook structuren. En wat mij vooral stoort, is dat de screening van asielzoekers veel te lang duurt. Mensen blijven eindeloos hangen in onzekerheid terwijl ondertussen niemand echt weet waar hij of zij aan toe is. Dat is niet menselijk, maar het werkt ook problemen in de hand.
Laat me duidelijk zijn: mensen die echt in nood zijn, die hun huis en hun hart moeten ontvluchten, die moeten we als Nederland altijd opvangen. Dat vind ik vanzelfsprekend. Daar is asielopvang ook voor bedoeld. Maar wat er nu gebeurt voelt scheef. Er zijn mensen die hier binnenkomen terwijl de focus misschien veel meer zou moeten liggen op hulp in de landen van herkomst. Op daar ondersteunen, daar opbouwen, daar perspectief creëren.
Ik vind dat de overheid hier echt beter haar best moet doen. We mogen kritische vragen stellen zonder dat dat meteen betekent dat je tegen opvang bent. Ik ben niet tegen solidariteit maar ik wil wel dat het eerlijk, duidelijk en menselijk wordt geregeld. Voor de mensen die hier komen en voor de mensen die hier wonen.’
Verslaggever Shiromi bezocht de buurt rond de beursfabriek om te horen wat buurtbewoners ervan vinden.
