De race naar de maan is weer in volle gang, maar deze keer draait het niet alleen om wetenschap of prestige. Achter de hernieuwde belangstelling schuilt een stevige geopolitieke strijd, waarin vooral China een nieuwe speler lijkt te zijn.

Volgens Odin Helder, wetenschapscommunicator, is de opleving van de maanmissies dan ook alles behalve toeval. ‘Waarom leeft dat nu weer zo? Omdat de Chinezen dreigen dat te gaan doen,’ stelt hij. Net als tijdens de Koude Oorlog, toen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie elkaar probeerden te overtreffen in de ruimte, zorgt internationale concurrentie opnieuw voor een versnelling in de ruimtevaart.

China werkt al jaren aan een grotendeels zelfstandig ruimteprogramma. Omdat het land vaak wordt uitgesloten van westerse samenwerkingen, moest het veel technologie zelf ontwikkelen. Die strategie werpt inmiddels zijn vruchten af. Helder wijst onder meer op het eigen ruimtestation en de snelle technologische vooruitgang: China is volgens hem inmiddels een ‘technologisch power house’ dat eerdere prestaties van andere landen weet te evenaren of zelfs te overtreffen.

Verschil met vroeger

Opvallend is dat de inzet van deze nieuwe ‘space race’ breder is dan vroeger. Waar het ooit draaide om symbolische overwinningen, spelen nu economische belangen een minstens zo grote rol. ‘Er zit nu veel meer economisch gedachtegoed achter. We gaan daar geld verdienen, we gaan daar wat opzetten,’ aldus Helder. Denk aan het winnen van grondstoffen of het bouwen van infrastructuur op de maan.

Toch is de maan voor geen van de grootmachten het eindstation. Zowel China als de Verenigde Staten zien het als een noodzakelijke tussenstap. ‘De maan is eigenlijk een soort van tussenstap. Het echte doel is Mars,’ legt Helder uit. Wie uiteindelijk als eerste op de maan zal landen, is nog niet duidelijk. Als het aan de Verenigde Staten ligt is dat 2028.

Luister hieronder naar een reportage met Lauren Low van NASA, over het doel van bij de maanmissies.

De fragmenten van de maanmissies zijn afkomstig van NASA.