In een tijd waarin alles snel gaat en aandacht steeds meer versnipperd raakt, rijst de vraag wat er gebeurt als je dat patroon doorbreekt. Niet door minder te consumeren, maar door jezelf juist in een situatie te plaatsen waarin je niet kunt wegkijken. Deze repo onderzoekt precies dat: aandacht vasthouden in een omgeving die daar eigenlijk niet meer op ingericht is.

We leven in korte momenten. Even kijken, even scrollen, weer door. Alles vraagt tegelijk om aandacht en alles is zo weer vervangen door het volgende. Binnen die constante stroom wordt concentratie steeds minder vanzelfsprekend. Niet omdat we het niet kunnen, maar omdat we er nauwelijks nog in getraind worden.

Volgens inzichten uit de cognitieve psychologie is aandacht geen vaste eigenschap, maar iets dat zich vormt door oefening en herhaling. Wie gewend raakt aan snelle prikkels, ontwikkelt minder geduld. Dat merk je vaak pas wanneer je bewust het tegenovergestelde probeert.

Hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder zegt daarover: “Je brein heeft rust nodig om informatie goed te verwerken.” Die rust lijkt in het dagelijks mediagebruik steeds zeldzamer te worden. Niet omdat we die niet willen nemen, maar omdat de omgeving er nauwelijks ruimte voor laat.

In die context krijgt deze repo een dubbele betekenis. En nee, het is geen protest tegen korte content en ook geen pleidooi voor nostalgie naar de langere media. Het functioneert slechts als een test om te kijken of het voor iemand van mijn leeftijd nog mogelijk is, want laten we eerlijk zijn: onze aandachtsspanne is ook niet meer wat het geweest is.