Op een leeftijd van 19 jaar stapt ze in het vliegtuig om helemaal naar de andere kant van de wereld te vliegen om daar te kijken wat het leven te bieden heeft. Uit een klein Brabants dorpje aan de grens van België verhuizen naar een miljoenenstad op een eiland, omringd door de Stille Oceaan. 

Deze droom bestond al jaren, vanaf kleins af aan altijd al op het schoolplein aan het roepen: “Ooit ga ik verhuizen naar de andere kant van de wereld, daar schijnt de zon in de winter.”

Op zo’n jonge leeftijd dromen over het land van de kiwi´s, fjorden, gletsjers en vulkanen, maar ook het land van filmlocaties zoals The Lord of The Rings en The Hobbit. 

Dag van vertrek

Met een grote rode koffer, een kleine zwarte trolley en vol spanning staat ze op het vliegveld. Ze heeft kriebels in haar buik. Haar hart ontploft bijna van opwinding. Het moment is nu eindelijk hier. Ze gaat op avontuur. 

“Dag pap en mam, tot over zes maanden”, zegt ze, terwijl ze hen nog één keer een laatste knuffel geeft. Daarna draait ze zich met een ondeugende glimlach naar haar broertje: “Jop, heel veel succes, om het in je eentje uit te houden met die twee!”   

Vlak voor de douane houdt ze haar paspoort stevig vast. Ze draait zich nog één keer om, een laatste blik op de drie vertrouwde gezichten. Het besef moment dat ze hen nu echt gaat achterlaten. Ze haalt diep adem en blaast langzaam de lucht weer uit. Met die zucht laat ze het verdriet en spanning los. Ze draait zich om en gaat op weg naar de onbekende wereld die ze al zo lang wil ontdekken.     

Een nieuwe wereld 

De eerste dagen in Auckland vliegen in een roes voorbij. Omdat haar lessen pas over twee weken beginnen, heeft ze alle tijd om de nieuwe stad te verkennen. In plaats van de vertrouwde groene weilanden, de geur van mest en vers gemaaid gras van Brabantse boeren, ruikt ze hier de zoute zeelucht gemengd met uitlaatgassen van stadsbussen.

Waar ze thuis gewend is om rustig door de straten te fietsen met de horizon altijd in zicht, moet ze hier haar nek in een kramp trekken om de top van de wolkenkrabbers te bewonderen. De stilte van het dorp heeft plaatsgemaakt voor het constante geluid van een bruisende wereldstad.   

Tot augustus zal dit haar thuis zijn. Terwijl Nederland nu bibbert in de kou, mensen dikke winterjassen dragen en liever binnen blijven dan naar buiten gaan, geniet zij van de felle februari-zon op haar gezicht. 

Gedeelde avonturen 

Tijdens het verkennen van de stad in die eerste dagen ontmoet ze Alice, een Frans meisje met wie het meteen klikt. Waar ze eerst dacht alles in haar eentje te moeten uitvogelen, heeft ze nu iemand met wie ze dat samen kan doen. Alice gaat ook naar dezelfde universiteit en kan daarom mee genieten van de twee vrije weken die ze nog hebben. Hun agenda stroomt al snel vol: verborgen koffietentjes ontdekken, urenlang shoppen, de beste sushi-spots testen en het bruisende uitgaansleven ontdekken. 

De ontmoeting

Het is inmiddels anderhalve week na haar landing in Auckland. De dag begint op het eiland Waiheke, op slechts 35 minuten varen van de stad. Samen met Alice hikt ze langs de ruige rotskust en duikt ze in het blauwe water. Tegen de tijd dat ze terug zijn in de stad, zijn ze moe maar voldaan. Toch is de avond nog lang niet om, want ze gaan vanavond nog uit.

Terwijl ze zich in hun kamer klaarmaken, zoekt Alice naar haar tasje. “Ga jij maar alvast naar beneden, dan kom ik er zo aan!”, roept ze.

“Is goed, zie ik je bij de lift?” antwoordt ze ondertussen als ze de gang op loopt.  

Wanneer de liftdeuren openschuiven, stapt ze de kleine ruimte binnen die al vol staat met een luidruchtige, gezellige groep mensen. Omdat ze nog zes verdiepingen naar beneden moet, begint al snel iemand tegen haar te praten.

“Hi, wat ga jij vanavond doen?” vraagt Leo, een Nieuw-Zeelandse jongen die echt sprekend op Austin Butler lijkt. 

Ze vertelt enthousiast dat ze met haar Franse vriendin de stad in gaat.

“Wij gaan naar een kroeg hier vlakbij, willen jullie ook mee?”, stelt Leo voor. 

Ze legt uit dat Alice nog boven is en dat ze het even moet overleggen. 

Twee minuten later gaat de lift weer open en komt Alice naar buiten stormen. De groep is inmiddels al vertrokken, maar na een kort overleg besluiten ze erachteraan te gaan. Met grote stappen zetten ze de achtervolging in en halen de groep in net voordat ze de hoek omgaan.  Ze tikt Leo op zijn schouder: “Is het oké als we toch met jullie meegaan?”

“Natuurlijk, super gezellig!” , roept hij boven de herrie van de groep uit. 

Wat ze op dat moment nog niet weet, is dat er in die groep een jongen loopt die haar leven over een aantal dagen op zijn kop gaat zetten. Tijdens deze avond mengt ze zich in de gesprekken, tot ze oog in oog staat met Alex. Hij heeft blonde haren en een lieve gezichtsuitdrukking die haar meteen opvalt. Alex is ook gelijk onder de indruk van haar: “She looks cute”, denkt hij terwijl hij naar haar luistert.

Aan het einde van de avond, als ze op weg naar de flat zijn, vraagt Alex om haar Instagram. Ze lacht, geeft haar Instagram naam, maar voegt er wel duidelijk aan toe: “Ik ben op dit moment echt niet op zoek naar een relatie.” 

De eerste stap

Het hele weekend kreeg ze die jongen met blonde haren en die lieve blik maar niet uit haar hoofd. Ze staart naar haar telefoon. Waarom heeft hij nog niets laten horen?  Na drie dagen twijfelen en malen in haar hoofd, is ze er klaar mee. Als hij niet de eerste stap zet, dan doet zij dat wel.  

Ze zoekt zijn profiel op Instagram en typt met trillende duimen het berichtje: “Hai! Moet jij morgen ook naar school?”

Snel legt ze haar telefoon weg, alsof het ding elk moment in brand kan vliegen. Ze stapt onder de douche hopend dat de warme stralen haar gedachten weg spoelen. Tijdens het wassen van haar haren bedenkt ze: Als hij niet heeft gereageerd tegen de tijd dat ik klaar ben met douchen, dan verwijder ik het bericht. Toch iets sneller dan normaal is ze klaar en rent ze bijna de douche uit. Met een handdoek om haar hoofd geslagen en nog half nat lijf pakt ze haar telefoon.  

Het scherm licht op. Hij heeft gereageerd.

Wat ze niet weet, is dat Alex op precies datzelfde moment aan de andere kant van de stad zijn hardloop-app probeert uit te zetten. Hij is gaan rennen om zijn hoofd leeg te maken, omdat hij haar ook maar niet uit zijn hoofd krijgt. Hij wilde haar wel appen, maar durfde dat niet. Haar woorden over “geen relatie willen” echoden nog na in zijn hoofd. Hij wilde haar respect tonen. Maar zodra hij haar naam op zijn scherm ziet verschijnen, breekt er een hele brede glimlach door op zijn bezwete gezicht. 

De stilte is doorbroken en de berichtjes vliegen heen en weer.

“Ik moet morgen van negen tot zeven naar school”, typt ze met een sip gezichtje.

“Jeetje, dat is een lange dag en het wordt ook nog eens super lekker weer”, antwoordt Alex.

“Ja, ik weet het… ik wil eigenlijk alleen maar van de zon genieten en een ijsje eten.”

Het antwoordt van Alex komt in een razend tempo: 

“Dat is eigenlijk een heel goed idee. Zullen we morgen, als je klaar bent, samen een ijsje halen?”

“Lijkt me super leuk!”

Wil je mijn vriendin zijn?

Zo gezegd, zo gedaan. Na een lange dag school hoort ze om acht uur ´s avonds een hard geklop op haar deur. Daar staat hij. Alex woont slechts één verdieping lager, op de vijfde, maar omdat de zesde verdieping een wasruimte en een gezamenlijke ruimte heeft, kon hij zonder pasje naar boven glippen. 

Met een ondeugende glimlach zei hij: “Ik hoorde dat jij een hoekkamer hebt en die moet ik even zien, want ik ken niemand met zo’n kamer.” Ze kijkt hem aan en ziet gelijk het smoesje in zijn ogen.  

Bij de ijssalon halen ze allebei twee bollen ijs. Met de ijsjes in hun hand wandelen ze naar het nabijgelegen park. Ze vinden een plekje op een heuveltje, omringd door de groene natuur van Auckland. De ijsjes zijn binnen tien minuten op, maar de tijd lijkt daarna stil te staan. Drie uur lang praten ze over Nederland, Nieuw-Zeeland, over alles en niets. Ondertussen zakt de zon onder en gaat langzaam de stad in nachtmodus. 

In het donker op die heuvel is de klik tussen hen niet meer te negeren. De avond eindigt dan ook met een kus. 

Als het moment voorbij is en ze van elkaar wegbuigen, kijkt Alex haar diep aan. Hij spreekt vijf woorden uit die de avond voorgoed veranderen:

“Wil je mijn vriendin zijn?”

Een buitenstaander zou het misschien heel gek vinden. Ze kennen elkaar pas vier dagen. Maar voor haar voelt het logischer dan wat dan ook. Waarom zou je wachten als de connectie zo diep is dat je er niet omheen kunt?

Haar antwoord is simpel en vol overtuiging: “Ja.”

Met rode blosjes en hun handen in elkaar lopen ze in het donker terug naar het complex. Eén ding is zeker: deze droom aan de andere kant van de wereld is zojuist heel serieus geworden.   

Onscheidbaar

Sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. Terwijl de herfst langzaam zijn intrede doet in de stad, bestaat hun leven uit colleges, uitgaan, eindeloze lunches met sushi, sporten, bellen naar huis en heel veel leuke dingen samen doen. 

Ooit komt er aan deze droom een einde en de tijd tikt langzaam weg, want ook al is ze er pas net, er zit wel een einddatum op al dit geluk en plezier. Er komt een dag in augustus dat ze van vulkanen en oceanen weer plaats moet maken voor het land van molens, tulpen en kaas. Maar voorlopig besluiten ze die klok te negeren.   

Tonga

Vlak voordat het definitieve afscheid nadert, ontsnappen ze samen naar Tonga. Een hele week op elkaars lippen zitten. Gelukkig ging dat allemaal goed en hebben ze elkaar nog beter leren kennen. Ze zijn niet alleen vakantieliefdes van elkaar, hun relatie is veel meer dan dat.

Tijd van komen en gaan

En dan is het moment daar. Het onvermijdelijke plot in hun sprookje waar ze allebei niet aan wilden denken. Op het vliegveld van Auckland, de plek waar ze zes maanden geleden vol verwachting landde, staat ze nu met een zwaar hart en tranen in haar ogen van verdriet.

Het meisje dat vroeger al grote dromen had, staat er nu als een volwassen vrouw die haar droom heeft waargemaakt. En het was veel meer dan dat. Het afscheid van Alex was verdrietig, de tranen bleven maar stromen. De tranen die over hun wangen rollen zijn van verdriet, omdat het voorbij is. Maar ook van puur geluk, omdat ze elkaar hebben gevonden. Als ze naar de gate loopt, weet ze één ding zeker: haar droom was niet alleen uitgekomen, hij was mooier dan ze ooit had durven dromen. 

Context

Uit cijfers van het CBS blijkt dat er steeds meer Nederlandse studenten naar het buitenland gaan om te studeren. Door de corona pandemie waren de cijfers extreem erg gedaald. Tot op de dag van vandaag zijn de cijfers niet meer zo hoog als voor die tijd. Echter is er wel weer een stijging te zien. In totaal deed 33 procent van de afgestudeerden in het hbo en wo in 2023/2024 op enige wijze ervaring in het buitenland op. De studenten die buitenlandervaring op hebben gedaan, gaf 85 procent aan dat dit volgens hen goed is voor hun persoonlijke of maatschappelijke ontwikkeling.