In de hal van het Italiaanse vliegveld krioelt het van de mensen. Het zoemt van het geroezemoes, het rikketikt van de rolkoffers en om de zoveel tijd klinkt er een stem over de omroep. Het gaat even allemaal langs Filine heen. Te midden van de drukte zit ze voorovergebogen over haar koffer. Alles dat er nu toe doet, is de schets die op een gekreukeld A4-tje voor haar ligt. Straks heeft ze twee weken geen internet, dus dit is de laatste kans om de opdracht in te leveren. Bovendien wil ze er vanaf zijn. De komende tijd heeft ze wel wat anders aan haar hoofd.

‘In de prehistorie hadden ze denk ik nog sneller internet dan hier,’ zegt Lorin naast haar. Onnodig hard drukt ze op het schermpje van haar mobiel. ‘Twee foto’s moet toch lukken…’ mompelt Filine, terwijl ze haar eigen mobiel erbij pakt.

Na een korte binnenlandse vlucht komende de twintigjarige meiden samen met hun reisgenoot Evan aan op een ander vliegveld. De schetsen zijn verzonden en ook alweer vergeten, want hier staat het gezelschap andere ervaringen te wachten.

Vanaf de ene landingsbaan die de luchthaven van Crotone rijk is, staan de drie in een mum van tijd buiten op de parkeerplaats. Het asfalt versterkt de intense zomerwarmte van Zuid-Italië. ‘Kunnen jullie goed tegen warmte?’ vraagt Filine aan de anderen. Het drietal heeft elkaar pas enkele uren geleden voor het eerst ontmoet en staat nu samen te wachten op een onbekende die ze komt ophalen.

‘Ciao! Sei olandese?’ Filine ziet een korte, kale man met een licht getinte huid uit het raampje van een busje hangen. Een seconde is het stil. ‘Yes’, zegt Lorin dan. Ze loopt naar hem toe met de andere twee achter zich aan. ‘Nice to meet you’.

Hij blijkt Francesco te heten, en net zo Italiaans te zijn als zijn naam. Er zit nauwelijks een woord Engels in de man die hen komt ophalen. Filine, Lorin en Evan spreken geen van allen Italiaans.

‘Hij kan maar één van ons meenemen. Twee moeten wachten op de aankomst van anderen,’ concludeert Lorin na een ingewikkeld gesprek, ‘Ik ga wel.’ Filine kijkt naar Francesco, dan weer naar Lorin. ‘Weet je het zeker?’ Even is het stil. ‘Ik ga wel,’ besluit Evan. En zo kijken Filine en Lorin ineens nog maar met zijn tweeën het busje na.

Twee uur later worden Filine en Lorin alsnog met zijn tweeën opgehaald. Er zijn geen andere mensen van de groep meer aangekomen op de luchthaven. De chauffeur rijdt hen eindelijk naar de eindbestemming. Een locatie vanaf waar ze twee weken lang zeeschildpadden gaan helpen door middel van vrijwilligerswerk. Filine heeft zich voor het project opgegeven via een Nederlandse organisatie. Aanvankelijk zocht ze naar een project dichterbij huis, maar het helpen van dieren spreekt haar erg aan.

‘Nu zal je zien dat iedereen elkaar al kent,’ mompelt Filine op als de auto een erf oprijdt. Op een brede veranda zit een groep jongeren aan lange tafels al aan het avondeten. De laagstaande zon lijkt uit alle macht te proberen om tussen de planten door ook plaats te nemen aan tafel. Gespannen glimlachend gaat Filine zitten op een vrije plek. ‘Scusa,’ hoort ze. Alles wat nog over is zijn een paar happen pastasalade.

Die teleurstelling wordt bruut onderbroken door gegil. Filines ogen zoeken in een reflex de bron van het geluid. Een meisje springt op en kijkt strak naar de grond. De enige die niet geschrokken lijkt te zijn is de dikke kakkerlak die daar zit. Toch is hij het, die kort daarna slagen krijgt met een slipper. Koffers gesloten houden, neemt Filine zichzelf voor.

‘Is dit de enige schildpad die hier vast woont?’ vraagt iemand in het Engels. Filine verwondert zich over precies hetzelfde. Met een paar jongeren staat ze rond een aquarium met daarin één volwassen zeeschildpad. Filine staart naar het dier. Het is indrukwekkend om hem in het echt te zien, maar dat is niet alles. Dwars over zijn rug zit een enorme spleet in het schild.

‘Yes, that is correct’. Ecoloog Olga legt uit dat ze dit dier het liefst ook terug naar zee zou brengen maar dat dat niet kan vanwege zijn verwonding. ‘Hij moet geraakt zijn door een schip.’ Filine realiseert zich hoe groot het verschil in tussen de oneindig grote zee en het kleine, rechthoekige aquarium dat daar voor haar staat. Zou hij ooit nog terug kunnen?

Dan pakt de ecoloog een pak keukenzout uit de kast. ‘Dit lossen we op in deze bak met water.’ Stap voor stap geeft ze in het Engels instructies hoe er een zoutwaterbad voor de zeeschildpad gemaakt kan worden. Pas aan het einde vertelt ze over de kapotte pomp waarmee normaalgesproken zeewater naar het aquarium wordt geleid. Is dat de reden dat er maar één schildpad is?

‘Dai, andiamo!’ Francisco spoort iedereen aan om in de busjes te stappen. ‘Aan ontbijt doen ze hier niet,’ concludeert Filine hardop als ze naast Lorin in een van de busjes zit. De laatste slaap verdwijnt uit haar ogen als Francisco begint te rijden. Hij rijdt zo hard over de hobbelige zandweg dat het busje aanvoelt als een pak hagelslag. ‘Hij heeft niet eens zijn gordel om,’ zegt Lorin. Even later wordt Filine platgedrukt tegen het zijportier. Deze ritten zouden mijn dood nog eens kunnen worden, schiet het door haar heen.

Maar daar staan ze dan, op het strand van Zuid-Italië. Francisco deelt handschoenen en grote groene vuilniszakken uit. Hij zegt iets in het Italiaans en lijkt er zelf om te lachen.

‘Op deze manier komen we nog geen honderd meter verder.’ De twee meiden moeten meer bukken dan dat ze overeind staan. De vuilniszakken waarmee ze rondlopen staan al snel bol. Filine trekt ook op met de jongeren uit andere landen, maar vandaag weer even met Lorin.  ‘Kijk hier, dit blik is al aan het vergaan.’ Lorin trekt een voedselblik omhoog uit de zanderige grond. ‘Staat er nog een datum op?’ ‘Nee joh, ik zie honderd procent roest’.

De grote hoeveelheid afval die ze opraapt voelt dubbel voor Filine. Enerzijds kan ze veel opruimen, maar tegelijkertijd lijkt het een druppel op een gloeiende plaat. En op eenzelfde manier voelt ze dankbaarheid voor alle avonturen maar vraagt ze zich ook af hoeveel schildpadden ze deze week nog te zien zal krijgen.

Weer zit Filine in een stuiterend busje dat voortraast over de weg maar ditmaal zijn haar gedachtes heel ergens anders. Ze probeert zich voor te stellen wat ze straks op het strand gaan aantreffen. Ze denkt terug aan wat er eerder in de week verteld is in de presentatie. En hoe groot zou zo’n ei zijn?

Het avondeten werd net voorbereid toen de groep vrijwilligers ineens in de auto’s moest stappen. Er was een telefoontje gekomen dat iemand een nest vol schildpadeieren gevonden had op een druk strand. Toen had de begeleiding alles uit hun handen laten vallen en lieten ze de groep op pad gaan.

Op het strand voelt Filine weer zand schuren langs de blaren op haar voeten. Ondertussen is het meer dan dertig graden in de brandende zon. Alles voor de schildpadden, bedenkt ze zich. Het is al snel duidelijk waar ze moeten zijn want een groep nieuwsgierige omstanders staat dichtbij de zee.

Met stokken en afzetlint helpt Filine een werkruimte te creëren, bijna als een plaats delict. Hier is gelukkig geen delict gepleegd. Het nest is nog in goede staat maar moet verplaatst worden om geen gevaar te lopen. Dit strand is veel te druk met Italianen die verkoeling zoeken. De internationale vrijwilligers halen tientallen kleine witte eieren uit het zand. Als Filine ze één voor één naast elkaar op eierkartons legt, is dat even een gek gezicht. Net alsof de eieren bedoeld zijn voor consumptie.

Als een ander deel van de groep de eieren verderop weer heeft begraven, is het tijd om afscheid te nemen van al deze toekomstige zeeschildpadden. Hoewel het nu nog geen indrukwekkende dieren zijn, heeft Filine wel het gevoel dat ze echt impact maakt voor de zeeschildpad.

En het hééft impact gemaakt. Op 19 januari 2026 rapporteert het Wereld Natuur Fonds (WWF) over een recordaantal zeeschildpadden in Italië in het laatste legseizoen, en over de goede samenwerking die er is om de diersoort te beschermen.