Tussen 2020 en 2025 nam de Algemene vergadering van de VN ruim 80 resoluties aan die Israël veroordelen. Bijna de hele wereld stemt inmiddels tegen Tel Aviv. En toch veranderd er weinig.

Het patroon is bijna mechanisch. Elk jaar buigt de Algemene Vergadering van de VN zich over resoluties over Palestina, de bezette gebieden en vluchtelingenorganisatie UNRWA, en elk jaar komt vrijwel dezelfde uitslag naarboven: een overweldigende meerderheid stemt tegen het Israëlische standpunt, met aan de andere kant slechts een handvol landen.

Een analyse van 82 aangenomen Israël-resoluties tussen december 2020 en december 2025 brengt de omvang van dat isolement in beeld. Gemiddeld stemden per resolutie zo’n 135 tot 141 landen tegen Israël, tegenover acht tot elf landen die de Israëlische lijn volgden. Bij de scherpste resoluties liep dat verder op: een resolutie over het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht haalde in zowel 2023 als 2024 maar liefst 172 stemmen tegen. Van de 197 landen in de dataset bracht een meerderheid namelijk 126 staten, die in zes jaar geen enkele keer een pro-Israël stem uitbrachten.

Ook de westerse bondgenoten vormen vrijwel geen tegenwicht meer. Binnen de Europese Unie is de steun weggesmolten: landen als België, Ierland, Frankrijk en Spanje stemden vrijwel altijd tegen Israël. Alleen de Verenigde Staten stemden structureel mét Israël, samen met de eilandstaten Micronesië, Nauru en Palau. Hongarije gold onder de inmiddels verkiezingsverslagen premier Orbán als opvallende uitzondering binnen een unie die de andere kant op bewoog.

Juist dat isolement raakt volgens Thomas van Gool, projectleider Israël-Palestina bij de Nederlandse vredesorganisatie Pax for Peace, de kern. “Het isoleert Israël steeds verder internationaal,” zegt hij. “Hoewel het op korte termijn weinig consequenties lijkt te hebben, kan het dat op de lange termijn wel hebben.”

Daar ligt juist de oorzaak van de moeilijkheden. Want hoe overweldigend de meerderheden ook zijn, een resolutie van de Algemene Vergadering is juridisch niet bindend. Dat verklaart de paradox die uit de cijfers spreekt: een vrijwel unaniem veroordelingsfront dat aan de concrete betrekkingen van Israël nauwelijks iets verandert. “Het heeft gevolgen voor de diplomatieke relaties,” zegt Van Gool, “maar verder worden er weinig tot geen stappen ondernomen. Er zijn nauwelijks economische banden verbroken.”

De uitzonderingen komen van buiten de VN. Van Gool wijst op de Hague Group, een verband van landen uit voornamelijk het mondiale Zuiden dat zich begin 2025 vormde om uitspraken van het Internationaal Gerechtshof en Strafhof kracht bij te zetten. “Die heeft wel stappen gezet, en moedigt andere landen aan dat ook te doen.” Op een top in Bogotá verbonden twaalf staten zich aan een wapenembargo en havenboycot; begin maart 2026 kwamen in Den Haag opnieuw zo’n veertig landen bijeen. Toch telt de groep weinig formele leden, traden Honduras en Bolivia alweer uit, en weigert de EU als blok de zwaarste maatregel: opschorting van het associatieverdrag met Israël.

Heeft het dan zin? Van Gools antwoord is genuanceerd. “De VN is en blijft, ondanks alle manco’s, het enige legitieme internationale forum dat we voor dit soort zaken hebben.” Maar in één adem komt het voorbehoud: “Het blijft een tijger zonder tanden. Er zitten vaak geen consequenties aan dit soort stemmingen.” De waarde zit hem dan ook elders: “Zinvol voor de signaalwerking, en om tot stappen te komen.”

De cijfers onderschrijven beide kanten tegelijk. Ze tonen een Israël dat internationaal voor een groot deel volledig alleen is komen te staan. Een isolement dat tot in de Europese hoofdsteden reikt. En ze tonen hoe weinig die eensgezindheid uitricht zolang de macht om te handelen elders ligt: bij individuele regeringen, bij coalities buiten de VN, en bij de Veiligheidsraad, waar één Amerikaans veto volstaat. Een tijger zonder tanden, maar een die steeds luider brult.

De stemcijfers in dit artikel zijn gebaseerd op een eigen analyse van 82 Israël-gerelateerde resoluties die tussen 2020 en 2025 door de Algemene Vergadering van de VN werden aangenomen. Verder zijn alle Israël-gerelateerde resoluties sinds 1947 geanalyseerd om te visualiseren welke landen het vaakst met Israël meestemde. Al dit is gedaan met een uitvoerbare python-script die de database van de VN las en achterhaalde welke stemmingen wel-of-niet pro-Israël waren. Bron context over de Hague Group: o.a. Middle East Eye, Latin America Reports en Al-Shabaka.