In het Máximapark wandelen sinds deze week iedere woensdag en donderdag mensen met en na kanker samen tijdens Wandelen met en na Kanker, een initiatief van Ada Verkade. De laagdrempelige bijeenkomsten bieden deelnemers niet alleen de kans om fysiek actief te blijven, maar ook om ervaringen te delen en steun te vinden bij lotgenoten.

Vanaf 11 februari organiseert Verkade wekelijks twee wandelmomenten voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. Elke woensdag- en donderdagochtend lopen deelnemers ongeveer een uur door het Máximapark in Utrecht. Wat begon als een kleinschalig idee, groeit uit tot een vast moment in de week voor een steeds grotere groep deelnemers.

De wandelingen zijn toegankelijk voor iedereen die met kanker te maken heeft (gehad). Er wordt rekening gehouden met ieders tempo en conditie. De groep blijft bij elkaar en onderweg is er ruimte voor gesprek of juist stilte. Juist die laagdrempeligheid maakt het initiatief volgens deelnemers zo krachtig.

Verkade is coach en gespecialiseerd in familieopstellingen en systemisch lichaamswerk. Met haar bedrijf De Verbinding in Breukelen richt zij zich, zoals de naam al doet vermoeden, op verbinding en het verwerken van trauma’s. Zelf kreeg zij borstkanker en verloor zij twee broers en een zus aan de ziekte.

Beweging als krachtig onderdeel van herstel

“Onderzoek laat steeds vaker zien dat mensen die het kunnen opbrengen om te bewegen, ondanks hun fysieke beperkingen en vermoeidheid door behandelingen, zich op termijn fitter voelen,” zegt Netty Blijlevens, coördinator bij IPSO-centrum SamenhuiS. “Daarnaast blijkt uit verschillende onderzoeken dat samen bewegen het gevoel van eenzaamheid kan verkleinen.”

Maud Raaff-Schoenmakers werkt als oncologie- en oedeemfysiotherapeut in Breukelen en begeleidt mensen tijdens en na hun kankertraject. “Het krijgen van de diagnose kanker vraagt om een bepaalde manier van coping,” legt ze uit. “Je ziet vaak zes stijlen: actief aanpakken, sociale steun zoeken, vermijden, depressief reageren, optimisme of relativeren en emoties uiten.”

Wanneer mensen curatief worden behandeld, richt haar begeleiding zich onder meer op het opbouwen van conditie en spierkracht, het verbeteren van mobiliteit en de terugkeer naar dagelijkse activiteiten (ADL). “Daarnaast kijk ik actief naar oedeemvermindering en de behandeling van fascia en littekenweefsel,” zegt ze.

“Kanker is geen doodsvonnis”

Raaff-Schoenmakers verwijst naar een artikel van dr. Martijn Stuiver, lector Functioneel Herstel bij Kanker aan de Hogeschool van Amsterdam. Daarin wordt beschreven dat mensen die tijdens hun oncologisch traject in beweging blijven, en dit daarna voortzetten, zes maanden na afloop vaker aan het werk zijn en zich fitter voelen in het dagelijks leven.

Ze sluit af met een duidelijke boodschap: “Kanker is geen doodsvonnis. Mensen met kanker zijn niet meteen zielig of zwak. Ik wil dat we mensen in een oncologisch traject kracht geven in plaats van medelijden. Sommigen worden ontlopen door hun omgeving, en dat maakt alles nog pijnlijker.”

Meer dan alleen wandelen

Voor veel deelnemers betekent de wandeling meer dan een rondje door het park. Het biedt structuur in een periode waarin het leven vaak onzeker is. Sommigen zitten midden in hun behandeltraject, anderen zijn herstellende of leven met de gevolgen op de lange termijn. Tijdens de wandelingen worden ervaringen gedeeld over vermoeidheid, behandelingen en de terugkeer naar werk en het dagelijks leven.

Er ontstaan gesprekken die in andere situaties moeilijk te voeren zijn. Over onzichtbare vermoeidheid. Over angst voor uitslagen. Over de impact van kanker op relaties en werk. Maar er wordt ook gelachen.

Met twee vaste momenten per week is Wandelen met en na Kanker inmiddels een vertrouwd begrip geworden in het Máximapark. Verkade hoopt dat steeds meer mensen de stap durven zetten om aan te sluiten.