UTRECHT CENTRUM – De eerste klapstoeltjes worden uitgeklapt en mensen smoezelen nog even zachtjes met elkaar voordat het spektakel kan beginnen. De bezoekers zitten vol verwachting te wachten op de hedendaagse versie van de voorstelling Een poppenhuis, geschreven door Henrik Ibsen in 1879.
Zodra de voorstelling begint, verstommen de stemmen en volgt anderhalf uur opperste concentratie. Die concentratie wordt af en toe onderbroken door een zachte gniffel of een veelbetekenende blik naar de buurman. Dat is ook niet gek: het is immers een komedie. Iedereen geniet zichtbaar van de voorstelling. Ook de acteurs zijn volledig geconcentreerd; voor hun afstudeerproject moet alles goed gaan.
Het stuk heeft een sterk feministische boodschap. Dat gold destijds ook al voor het origineel. Het verhaal draait om Nora Helmer, die vastzit in een ongelijkwaardig huwelijk met haar man Torvald. In het geheim heeft ze een lening afgesloten. Wanneer Torvald daarachter komt, blijkt hij zijn reputatie belangrijker te vinden dan zijn vrouw. Daardoor beseft Nora dat ze jarenlang is behandeld als iemand zonder eigen identiteit. Ze besluit haar man en kinderen te verlaten en kiest uiteindelijk voor zichzelf.
“Ik vond het een heel intrigerende en inspirerende voorstelling,” vertelt bezoeker Carice. Net als de rest van de zaal kijkt ze met bewondering naar het stuk. “Ik heb in het dagelijks leven zelf niet veel last van seksisme, maar ik erken zeker dat het een probleem is in onze samenleving,” zegt ze enigszins treurig. “Ongelijkheid blijft nog steeds een issue in onze maatschappij en zo’n voorstelling laat dat alleen maar duidelijker zien.”
Dat is precies de boodschap die volgens Amélie Lukx, theatermaker van EXIT:NORA, moet overkomen. “Het liefst wil ik dat mensen de voorstelling verlaten met een andere blik: opener en eerlijker.” Volgens Lukx is een voorstelling als deze vandaag de dag harder nodig dan veel mensen denken. “Een voorstelling als EXIT:NORA blijft helaas altijd nodig. Ook al is het stuk herschreven en stamt het origineel uit de negentiende eeuw, de boodschap blijft relevant.”
Na afloop praten bezoekers uitgebreid na over de voorstelling die ze zojuist hebben gezien. Vreemden raken met elkaar in gesprek over de thema’s van het stuk. Ze wisselen hun mening uit over het spel van de acteurs en de onderwerpen die aan bod kwamen.
Amélie vertelt dat dit haar favoriete moment van de hele voorstelling is. “Vlak voordat we gaan buigen en ik het publiek hoor klappen, weet ik waar ik het voor doe,” zegt ze nog vol adrenaline. “En als mensen na afloop vol bewondering naar me toe komen en vertellen dat ze geraakt zijn, is dat een enorm voldaan gevoel. Als theatermaker en actrice is er eigenlijk geen beter gevoel dan dat.”
Het theaterspektakel speelde drie avonden. Op 5 en 6 juni was de voorstelling te zien in Antwerpen. De voorstelling in de Stadsschouwburg was de laatste van de reeks.
“Ik ben ontzettend tevreden en blij met wat we hebben neergezet en ik kan niet wachten om meer te maken. We hebben een fantastisch team en ik geniet van elke voorstelling weer evenveel,” vertelt Amélie.
