Langzaam stromen de fotografen Kasteel Woerden binnen voor het tweemaandelijkse fotografencafé, een bijeenkomst waar fotografen van elkaar leren via workshops, exposities en portfoliobesprekingen. De editie van 1 juni staat in het teken van de jonge en populaire fotograaf Stacii Samidin. Waar normaal gesproken vooral oudere fotografen hun werk presenteren, is daar volgens senior fotograaf Thomas Sohilait verandering in gekomen. “Ik heb altijd kritiek gehad op de organisatie: hoe zit het dan met de jonge fotografen? Die hebben andere visies waar wij ouderen ook van kunnen leren,” vertelt Sohilait.
Op de zesde verdieping, de hoogste verdieping van Kasteel Woerden, staan rijen stoelen opgesteld. De zolderruimte wordt gekenmerkt door ronde houten panelen en gedempt licht. Sommige lampen geven een warme gloed, terwijl andere juist koeler ogen. De gordijnen zijn gesloten zodat de foto’s die via de beamer worden getoond goed zichtbaar blijven.
Vooraan vertelt Samidin over zijn ontwikkeling als fotograaf en de projecten waaraan hij momenteel werkt. Op het scherm verschijnen foto’s van buitenwijken en radicale groeperingen uit verschillende delen van de wereld. Volgens Samidin is zijn interesse voor deze onderwerpen ontstaan vanuit zijn jeugd in een buitenwijk. Hij fotografeert vooral leden van straatbendes en vertelt dat elke foto een bepaalde emotie bevat. In de zaal zitten voornamelijk oudere bezoekers, die desondanks aandachtig luisteren naar zijn verhaal. “Het voelt echt als een vriendenclub. Er komen fotografen uit het hele land, soms zelfs uit België,” vertelt Ap Quist, organisator van het Fotografencafé en professioneel fotograaf.
Aan het plafond hangen twee houten balken waaraan meerdere lampen zijn bevestigd. Tijdens de diavoorstelling klinkt af en toe een pieptoon door de ruimte, en ook de microfoon geeft soms een kort klikgeluid. Op de stoffen stoelen liggen flyers met een onscherpe achtergrond van ronde lichtvormen, passend bij de sfeer van de avond. “Wij vinden fotografie ongelooflijk belangrijk. Stel je een wereld zonder fotografie voor, dat zou heel saai zijn. Er is dan geen historie, want niemand weet hoe Woerden er vroeger uitzag. We kunnen fotografie dus niet meer wegdenken,” legt Quist uit.
Opvallend is de manier waarop het kasteel oud en nieuw met elkaar verbindt. Het interieur lijkt recent gerenoveerd, maar historische elementen, zoals het skelet van een mannelijk hert, herinneren bezoekers aan het verleden van het kasteel.
Als Samidin klaar is met zijn diavoorstelling, verplaatsen de bezoekers zich naar de tweede verdieping. Daar krijgen zij de gelegenheid om onder het genot van een drankje na te praten en de tentoongestelde foto’s te bekijken. Kleine groepjes fotografen vormen zich rondom de expositie en bespreken de beelden die eerder op de avond zijn getoond. Sommigen wisselen ervaringen uit over hun eigen werk, terwijl anderen vragen stellen over technieken, apparatuur en compositie. Sohilait heeft door deze workshops een belangrijke les meegenomen: “Wees geïnteresseerd in de mens en stel je vervolgens op een kwetsbare manier open, zodat je toegankelijk wordt voor de ander.”
Op verschillende tafels liggen fotoboeken en informatiemateriaal van eerdere edities van het fotografencafé. “De meeste bezoekers zijn verrast door het programma. Ze vinden het altijd weer gezellig om samen naar foto’s te kijken,” constateert Quist. “Je hebt hele leuke discussies, omdat iedereen anders over fotografie denkt.” Bezoekers nemen de tijd om elkaars werk te bekijken en ideeën uit te wisselen. Er klinkt regelmatig gelach vanuit de ruimte. De sfeer is rustig en samenhangend.
