Wat ooit begon als een spontaan idee aan de bar in café De Schavuit, is twaalf jaar later uitgegroeid tot een vaste en succesvolle traditie in Zeist. Organisator Pepijn Martens, met wie dit interview is gehouden, zag de pubquiz uitgroeien tot een maandelijks evenement vol gezelligheid.

Oorsprong

‘Het allereerste idee om deze jaarlijkse pubquiz in Zeist te organiseren ontstond bijna twaalf jaar geleden in café De Schavuit, dat hier verderop in de straat zit. Ik zat daar toen en de eigenaar zei: ‘We moeten eigenlijk eens een keer wat doordeweeks gaan doen.’ Ik was net vanuit Amsterdam hierheen verhuisd en toen zei ik: ‘Weet je wat er in Amsterdam veel gebeurt? Pubquizzen.’ Hij reageerde meteen met: ‘Oh, dat is lachen.’ Toevallig hadden we kort daarvoor een muziekquiz gehad en daar was veel animo voor. Met z’n tweeën hebben we toen eigenlijk bedacht dat er een pubquiz moest komen. We zijn vervolgens een soort recordpoging gaan doen voor het simultaan spelen van dezelfde quiz ter wereld. Het was een muziekquiz die in Nederland werd georganiseerd door de Herman Brood Academie. Over de hele wereld – misschien overdrijf ik een beetje – werd tegelijkertijd dezelfde muziekquiz gespeeld. Het was een soort wereldwijde recordpoging om op zoveel mogelijk plekken dezelfde quizvragen te stellen. We kregen een kant-en-klaar format met alle vragen en antwoorden, die voor iedereen hetzelfde waren. Dat hebben we toen gedaan en dat is uiteindelijk doorgegroeid naar de pubquiz zoals die nu bekend is in Zeist. Café De Schavuit was dus eigenlijk de bakermat van de pubquiz in Zeist, maar de pubquiz zoals die nu is geworden, is echt groot geworden in Café Bommel. We begonnen destijds gewoon met het idee: we gaan het een keer proberen, een beetje voor de lol. Die avond zat de kroeg meteen vol, iedereen zat lekker aan het bier en andere drankjes. Het bleek een perfecte manier om het gat op de woensdagavond op te vullen, met extra omzet voor de kroeg en vooral ook extra gezelligheid in het dorp. Al snel werd duidelijk dat het een enorm succes was.’

Succes

‘Toen het uiteindelijk de eerste keer in Zeist ook zo’n succes was, kan ik eerlijk zeggen dat ik dat had verwacht. In Amsterdam, waar ik vandaan kom, was het namelijk ook altijd succesvol. Als je bij de juiste mensen de juiste snaar weet te raken, weet je eigenlijk vanzelf dat ze zoiets leuk gaan vinden. Dat bleek toen ook en dat is nu nog steeds zo. Ik denk dat dat ook komt doordat de vragen voor iedereen toegankelijk zijn. Je kunt er fanatiek aan meedoen en altijd proberen in de top drie te eindigen, maar je kunt er ook gewoon een gezellig avondje van maken, waarbij je een lekker biertje drinkt en denkt: ach, veertig vragen die ik niet weet. Tegelijkertijd zijn er ook genoeg teams die denken: jammer dat ik die tien niet wist, maar die andere dertig wel. Dat maakt het voor iedereen leuk. Wil je competitief meedoen, dan kan dat. Wil je liever voor de gezelligheid komen, dan kan dat ook. Het is gewoon een avondje uit en dat is ook belangrijk. Je merkt bovendien dat de opzet wordt gewaardeerd door de spelers. Die volgt altijd een heel duidelijk stramien. We beginnen altijd met een plaatjesronde, gevolgd door een vragenronde. Het is heel simpel: ik stel de vragen en de deelnemers schrijven de antwoorden op. Daarna volgt een audioronde en opnieuw een vragenronde. Vervolgens houden we een pauze van ongeveer twintig minuten, met een hapje en een drankje. Na de pauze volgen nog twee vragenrondes. Ronde vijf en zes zijn altijd vragenrondes. Ronde zeven is de muziekronde; daarin laten we nummers horen en willen we weten wat de deelnemers herkennen. Dat varieert van Golden Earring tot Roxy Dekker. Ronde acht, de laatste ronde, is de finaleronde. We hebben dus altijd acht rondes.’

Uitdagingen

‘We hebben in de afgelopen twaalf jaar dat we dit doen natuurlijk ook problemen gehad. De techniek is altijd een uitdaging en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven, hoe ver je het ook probeert te perfectioneren. Zo kan de laptop waarop de muziek of achtergrondgeluidjes staan ineens uitvallen of in de slaapstand gaan. Ik weet nog dat we bij een van de eerste keren dat we het organiseerden ook tegen problemen aanliepen. Je hebt een microfoon nodig, je laptop moet op het systeem zijn aangesloten en je moet weten welke kabels je nodig hebt, enzovoort. Toen bleken sommige kabels niet lang genoeg te zijn en sloten andere weer niet goed aan. Daardoor wilde het begin van de quiz nog wel eens vertraagd worden. Zes jaar geleden, tijdens het coronavirus, waren er voor ons natuurlijk opnieuw uitdagingen, omdat we zijn doorgegaan met organiseren. Dan moet je beschikken over een stabiele internetverbinding, moeten mensen zich kunnen inschrijven en moeten er online formulieren worden gemaakt. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat op het moment suprême de techniek het deed. Die deed het uiteraard een paar keer niet. Dan lasten we vaak een kwartiertje pauze in en waren we daarna weer een kwartier bij hen terug. Er was toen een keer een moment waarop ongeveer 1100 mensen keken; ik weet natuurlijk niet of ze allemaal meededen. Dat was erg succesvol, maar juist dan liet de techniek ons helaas in de steek. Het frustrerende is dat je daar uiteindelijk maar heel weinig invloed op hebt.’

Toekomst

‘Ik weet honderd procent zeker dat we hier over twaalf jaar nog steeds zitten. Ik vind het zelf nog altijd heel leuk om te doen en je wordt als presentator gewaardeerd door het publiek, vooral omdat je ziet hoeveel plezier de mensen eraan beleven. Stel dat de mensen die hier nu vaak komen, de vaste gezichten, op een gegeven moment stoppen, dan ben ik ervan overtuigd dat er nieuwe mensen zullen komen die de pubquiz net zo leuk vinden. Er is bij mij persoonlijk nog nooit een moment geweest waarop ik dacht: we stoppen ermee. De kroeg zit altijd lekker vol, het is gezellig en iedereen doet enthousiast mee. Voorop staat voor mij natuurlijk dat ik het zelf leuk blijf vinden, en dat is gelukkig nog steeds het geval.’

Luister hieronder naar de audio-reportage van Lena Petrusha die bij de Oliebollen Quiz in Café Bommel aanwezig was,