ZEIST- Deze week gaan de tennismaatjes bij TV Griffensteyn niet alleen tennissen maar hebben ze ook een gezellige kerstlunch. Arthur Tutein, de organisator van tennismaatjes, vertelt over de oprichting van tennismaatjes en hoe het impact heeft op de deelnemers.
‘De organisatie loopt heel erg goed. Vier jaar geleden zijn we gestart met het idee dat er mensen waren, jong dementerenden, die activiteiten willen volgen. Het viel mij op dat de activiteiten die georganiseerd werden helemaal niet actief waren, denk aan knutselen of bordspellen. Terwijl bewegen voor mensen met dementie juist heel goed is, want de hersenen moeten continu geprikkeld worden. Het is vooral belangrijk om de verbinding tussen de linker en de rechter hersenhelft te prikkelen. Ik hoorde op een gegeven moment van een initiatief in Weesp waar mensen met dementie, Parkinson’s en andere aandoeningen kunnen tennissen. Het initiatief is gelegen naast een verpleeghuis en haalden daar de mensen uit die met hen mee gingen spelen. Toen dacht ik, dat kunnen wij hier óók organiseren. Dus ik ben met het bestuur van deze club gaan praten, zij zeiden: “Dit vinden we een hartstikke mooi idee, je krijgt de banen voor niks en wij schenken de koffie en de thee.” Binnen de kortste keren had ik een grote groep vrijwilligers hier van deze club. We hebben ook mensen die geen lid bij ons zijn, maar die zich toch via de krant regelmatig melden als vrijwilliger. Dat zijn momenteel achtentwintig vrijwilligers. We hebben op dit moment vijftien deelnemers waarvan er dus vandaag tien aanwezig zijn om te spelen. Twee mensen spelen vandaag niet, maar kwamen wel koffie drinken en taart eten. De anderen zijn of op vakantie, of voelen zich niet goed, want je weet nooit wat er speelt. Mensen die dementie hebben, die kunnen in hun tenniskleren bij de voordeur staan en dan zeggen: “ik ga niet mee.” Dus daar houden we rekening mee.’
‘Voor de deelnemers is het heel belangrijk, omdat deelnemers natuurlijk altijd ergens gewerkt hebben. Ze mogen niet meer werken, of ze kunnen niet meer werken. Ze hebben vrienden en vriendengroepen, maar soms vallen die gewoon uit elkaar omdat het soms best lastig kan zijn om met mensen met dementie om te gaan. En als ze hier komen, komen ze tussen een groep van gelijkgestemden die elkaar er niet op aankijken dat ze een woord niet meer weten of dat je misschien niet meer weet waar je racket is. Eigenlijk bouwen ze hier een soort nieuwe vriendengroep op, dat merk je ook altijd als ze hier binnenkomen, het is dan echt gezellig. Hier ken ik de mensen en hier voel ik me thuis. Het is sociaal heel belangrijk. Ikzelf haal er veel voldoening uit om te zien hoe deze mensen weer in beweging komen en hoe ze er op vooruit gaan, zowel fysiek als mentaal.’
Mylan Schneider heeft een audio-reportage gemaakt over tennissen met dementie en hoe belangrijk dit is voor de mensen met deze ziekte.
